Eigenlijk ben ik niet zo van de Engelse leenwoorden, maar soms ontkom je er niet aan. Afgelopen zondag was ik namelijk bij een jeugddienst die nu eenmaal als titel ‘Kickuh!’ had meegekregen. Uit de aankondiging werd al duidelijk dat het ging om de vraag welke ‘kick’ wij van Jezus krijgen; is Jezus überhaupt een ‘kick’ voor ons? In een poging om van dit woord iets Nederlands te maken kreeg ik van Van Dale de volgende betekenis: “kick de; m -s staat van verrukking of opwinding: daar krijg ik een ~ van”. Tja... ik hou het maar bij ‘kick’.
Op dit moment ben ik een boek aan het lezen wat me echt aan het denken heeft gezet. En dat niet eens zozeer over de inhoud. Het boek heet Blond, Brutaal en Bidden van Mariska Orbán. De ondertitel zegt wat meer: Waarom ik (nog steeds) katholiek ben. Misschien heb je er wat van meegekregen in de media, misschien niet, maar Mariska Orbán heeft een tijdje geleden nogal voor wat ophef gezorgd toen ze een Tweede Kamerlid een brief heeft gestuurd waarin ze het plegen van abortus vergelijkt met het krijgen van een miskraam. (Doods)bedreigingen waren het gevolg. Nu heeft ze een boek uitgebracht waarin ze haar standpunten uitlegt.
er niet aan. Dus bij deze. Wat 'nuttige' informatie op een druilerige maandagmiddag. Buiten verstopt de zon zich achter een dikke, grijze wolk. Een balkon van licht speelt in mijn kamer de regie van een film. De film van vandaag. Wat ga ik met deze dag doen?
Herken je dat gevoel? Als je een baaldag hebt en iemand geeft je een compliment over jouw werk, uiterlijk of karakter? Je hart maakt een extra sprongetje en die brede glimlach gaat voorlopig niet meer van je gezicht. Heerlijk!
Eens in de zoveel tijd verschijnt er een gelovige – meestal jood, moslim of christen – ten tonele die stelt dat homoseksualiteit een ziekte is. Het nieuwtje is er inmiddels dus wel af, zo zou je denken, maar niets blijkt minder waar. Deze week is namelijk de organisatie Different 
Ik las laatst een stukje van een man die zijn naam liet veranderen. De beste man was architect van beroep en had de mooie achternaam Rothuizen. Geen wonder dat hij er een lettertje bij liet zetten: Rotshuizen. ‘What’s in a name?’ liet Shakespeare Juliet verzuchten. Nou, blijkbaar toch best veel. Je hebt mensen met werkelijk verschrikkelijke ouders.
volgens mijn vriend 'de kortere weg' was. In mijn opinie is dat niet zo maar ik was te moe om te protesteren. Ter hoogte van het Chinese afhaalcentrum zie ik een fiets liggen. 'OK zal wel', denk ik nog en ik fiets door. Mijn vriend niet, hij stopt en rent naar de fiets. Hij zag iets liggen wat ik letterlijk over het hoofd zag. Een man. Op de grond. In de kou. Oud.
Al het gedoe rond het koningshuis vond ik tot voor kort maar onbelangrijk: zowel geld- als tijdverspilling. Afschaffen vond ik wel weer wat ver gaan, maar voor mij was koning(in)sgezindheid toch iets voor mensen in de wat meer reformatorische kringen. Koninginnedag zag ik als iets wat bedoeld was voor ofwel mensen die van hun troep af willen maar het niet zomaar weg willen gooien, ofwel mensen die in zulke Oranjefeesten een vrijbrief zien om zoveel mogelijk drank naar binnen te gieten.
Schrik niet van de titel. Ik weet het: statistiek is meestal niet leuk. Vooral niet als je het zelf moet berekenen. Maar vandaag kwam ik iets heel interessants tegen wat met statistiek te maken heeft. Omdat we zoveel dingen bijhouden, kun je namelijk berekenen hoeveel geboorten er dit jaar zijn geweest. Of hoeveel sterftegevallen. Hoeveel auto’s zijn geproduceerd en hoeveel e-mails er zijn verstuurd. Over dat laatste, dat zijn er ongeveer 300 miljard. Alleen vandaag al.
