Ik twijfel. Als ik dat zeg, zeg ik in feite: ik ben onzeker. Ik ben bang. Bang om iets fout te doen. Bang om verkeerd over te komen. Bang om te falen. Heel menselijk, maar (meestal) ook heel vervelend. Veel mensen van mijn leeftijd (laten we het zo rond de 20 houden) zijn onzeker. Je kunt ook aan zo verschrikkelijk veel dingen twijfelen: aan jezelf, je studiekeuze, je relatie, en niet in de laatste plaats: je geloof. Misschien heb je ergens wel een verkeerde keuze gemaakt, maar hoe weet je dat zeker?
Het probleem van onzekerheid is vaak dat je er zelf niet van los kunt komen. Je kunt niet als het ware je situatie bekijken zoals een buitenstaander dat zou doen. Misschien valt het allemaal wel heel erg mee. Maar op het moment zelf zie je dat niet. Zeker aan het begin van een nieuw jaar, waarvan je geen idee hebt wat het je zal brengen, is het lastig om te relativeren. Die grote leegte die voor je ligt, je hebt geen idee wat er zal gaan gebeuren! Om bang van te worden.
Eén van mijn favoriete Bijbelteksten is Romeinen 8. Het is een overbekend stuk. Elk jaar komt het hoofdstuk wel een aantal keer voor in preken en dagboekstukjes (en weblogs). Een populair Woord. Maar niet zonder reden. Want aan alle twijfelaars onder ons, en ik weet zeker dat het er een hoop zijn, biedt het troost. Het biedt troost, want God zegt hier: ‘Wees niet bang.'
"Wat kunnen wij hier nog over zeggen? Als God aan onze kant staat, wie zal dan tegen ons zijn?
God heeft immers Zijn eigen Zoon niet ontzien, maar Hem uitgeleverd terwille van ons allemaal. Zal Hij, nu Hij Zijn Zoon heeft gegeven, ons dan ook niet alles geven?" Romeinen 8: 31-32
Het lijkt me mooi om het nieuwe, nog onbekende jaar 2010 te beginnen met deze tekst. Niet zodat ineens al je twijfels verdwijnen als sneeuw voor de zon, maar zodat je weet dat je met je twijfels altijd bij Hem terecht kunt. En daar is geen twijfel over mogelijk!