Eigenlijk kijk ik nooit naar sportwedstrijden op televisie, met als uitzonderingen op de regel de keren dat het Nederlandse voetbalelftal speelt. Behalve dat kijk ik nooit naar sport. Niet omdat ik het niet interessant vind, maar omdat ik liever naar andere nutteloze programma's kijk (ik noem een Ik Hou Van Holland en een Grey's Anatomy).
Maar vanochtend, toen ik de tijd had om uitgebreid te ontbijten voor de televisie (een zeldzaam fenomeen, geloof me), zapte ik langs EuroSport. Op dat moment werd live de tenniswedstrijd tussen giganten Federer en Davydenko uitgezonden. Ik zal eerlijk zijn: in eerste instantie bleef ik hangen omdat het niet onaangename gezicht van Roger Federer opeens mijn scherm sierde. Maar een paar minuten later was ik gehypnotiseerd. Niet door Federer, of althans niet door zijn gezicht, maar door de tennisbal.
Haal je even die tekenfilms die je vroeger wel eens keek voor de geest. Af en toe had je van die scènes waarin twee figuren bijvoorbeeld aan het overgooien waren. Dan had je altijd, zonder uitzondering, een shot van de toeschouwers. Hun ronde, witte ogen waren veranderd in een soort flipperkast waarin de zwarte pupil in rap tempo van links naar rechts schoot. Stel je dat voor, alleen dan in het echt. Zo moet het er ongeveer uit hebben gezien op het moment dat ik naar die tenniswedstrijd zat te kijken. Gehypnotiseerd.
En terwijl ik daar bijna hersenloos naar dat heen-en-weergetik zat te kijken liet ik mijn gedachten de vrije loop. Ik begon te associëren en verbanden te leggen. En ik ben tot de volgende conclusie gekomen: ik ben een tennisbal.
Wees niet bang, ik ben niet (helemaal) gek geworden. Ik durf mijn bewering zelfs aan een Bijbeltekst te koppelen: ‘Hoe lang blijft u nog op twee gedachten hinken?' Dit is een uitspraak van Elia, die je terug kunt lezen in hoofdstuk 18 van 1 Koningen. Elia spoort daar het volk Israël aan om een keuze te maken. Hij vervolgt: ‘Als de HEER God is, volg hem dan; is Baäl het, volg dan hem.' Wij zijn allemaal tennisballen: we gaan heen en weer. We willen voor God kiezen, maar leven zonder hem. We willen de Heer dienen, maar houden er talloze afgoden op na.
Dus: hoe lang blijf jij nog een tennisbal? Hoe lang blijf jij nog op twee gedachten hinken?
Dit artikel is geschreven door Janneke.