Aangezien één op de drie Nederlanders gisteravond aan de buis gekluisterd zat, hoef ik het hele drama hoogstwaarschijnlijk niet nog een keer te herhalen. Helaas zou mijn verhaal dan wel erg kort worden, dus ik ga het tóch doen. Iedereen die, net als ik, gisteravond op het puntje van zijn stoel (of in mijn geval, de bank) naar de televisie zat te kijken kan de volgende alinea overslaan.
Vancouver, dinsdag 23 februari 2010, een uur of elf 's ochtends, lokale tijd. Het startschot klinkt en de eerste rit begint - het is de dag van de tien kilometer, een voor de Nederlanders traditioneel gezien erg lucratieve schaatsrit. Natuurlijk zat iedere Nederlander te duimen voor Sven Kramer, Bob de Jong en Arjen van de Kieft, de drie mannen die voor Oranje in actie zouden komen. Nadat Van de Kieft en De Jong beide geen gouden rit reden, was Neêrlands hoop voor de zoveelste keer gevestigd op Sven Kramer, de man van de tien kilometer. Hij ging fantastisch van start, liep vier seconden voor op het Olympisch record - en toen gebeurde het. Op ongeveer driekwart van de race gaf coach Kemkers hem de aanwijzing om de binnenbocht te nemen in plaats van de buitenbocht. Dag Olympisch goud, hallo diskwalificatie.
Een verkeerde beslissing op een cruciaal moment. Als rijder is het logisch dat je in zo'n situatie volledig afgaat op wat je coach je vertelt. Zowel Kramer als Kemkers leggen de schuld in eerste instantie bij de coach, maar de rijder neemt zelf ook verantwoordelijkheid voor de misstap.
Ik zou nu over een wijze levensles kunnen schrijven. Over dat het zo belangrijk is dat je zelf óók je kop erbij houdt als je keuzes moet maken. Dat je niet altijd af moet en kunt gaan op wat anderen je vertellen. Ik zou het zelfs over slecht leiderschap kunnen gaan hebben, of over de misstappen die ik zelf begaan heb in mijn leven. Ik zou het ontzettend persoonlijk kunnen maken, de situatie op mezelf kunnen betrekken en jou als lezer aan het huilen maken met een dramatisch verhaal over de problemen die het leven met zich meebrengt.
Maar dat doe ik niet. Die foute wissel was een foute wissel, punt. Sven Kramer gaat z'n volgende tien kilometer op fenomenale wijze uitrijden (vat deze opmerking maar op als een prachtige metafoor voor de nieuwe kansen die je krijgt in het leven). Wederom een punt. Maar nu gaan we eerst met z'n allen dit nationale drama verwerken.
Dit artikel is geschreven door Janneke.