"Het was het proberen waard." Wie zei dat ook alweer? Kramer nadat hij per ongeluk de verkeerde baan genomen had en zijn gouden plak verspeelde? Obama nadat de Senaat tegen zijn plannen gestemd had? Mijn leraar nadat hij gestopt was met het ons proberen bijbrengen ven kennis? Nee.
Het was Blondie. Blondie van de PVV, in reactie op Pechtolds betoog over het marionettenkabinet van Rutte. De politicus die voor de rechten van ‘vriend en vijand' terechtstaat in een rechtszaak die na een paar enorme flaters weer bij A kan beginnen. Het was me een weekje wel. En ik heb het allemaal meegekregen - met m'n voet omhoog om de bank. Deze blogger heeft z'n enkelbanden kapot gemaakt tijdens een potje volleybal op school, vandaar. Mijn week ging ongeveer zo; tv aan, bordje erbij, broodje gesmeerd. Boodschappentas naast de bank (om niet 10 keer per ochtend heen en weer te hoeven hinkelen) en zappen maar. En msnen natuurlijk. Je zou het voor de grap eens moeten doen.
Een week lang op de bank zitten tv kijken. Nieuws kijken. Belangrijk nieuws, onbelangrijk nieuws. Naar mensen luisteren, verhalen horen. De wereld aan je voorbij zien gaan zonder er zelf deel van uit te maken. Heerlijk - of nou ja, voor even dan. Zelfs Blondie zag het weer helemaal zitten: "Er is licht aan het einde van de tunnel" zei hij over het nieuwe kabinet. Ik pakte nog maar een boterham. Zou God ook de hele week door naar de aarde kijken, zoals ik naar de tv keek? Ik probeerde me voor te stellen hoe Hij keek naar oproepen voor gelddonaties aan derde wereldskinderen, hoe Hij de zielige schroothondjes zag staren en hoe Hij de kindsoldaten in Afrikaanse oorlogen mee zag vechten. Urenlang kunnen we discussiëren over de vraag waarom God dit nou allemaal toestaat. Waarom? Wie weet het? Ik niet. Ik kan er alleen maar naar kijken. Misschien is dat wel het probleem, we kijken teveel. We hebben er zelfs een markt in gevonden - ramptoerisme noemen we die. Tijdens grote natuurrampen bijvoorbeeld, dan vliegen er extra lijnvluchten van en naar het rampgebied. Erg vinden we het zeker, maar we profiteren er maar van - zolang het kan. Toch?
In een week lang tv-kijken kom je een hoop ellende en narigheid tegen. Je wordt er droevig van. Voordat ik naar bed ga, doe ik nog snel een schietgebedje naar Boven: "Wilt U zijn bij de arme kinderen? Ik kan nu even niks doen.. ik heb last van m'n voet. Amen." Naar de problemen in de wereld kijken beviel me wel eigenlijk, zelf m'n handen vies maken ligt me niet zo. Ik praat liever. Misschien dat ik m'n buurman kan overhalen... da's wel zo makkelijk.
