babytjeIk wil geen kinderen. Het is misschien een wat rare uitspraak, gezien mijn persoon: ik ben nog jong, ik heb geen vriend en überhaupt geen trouwplannen. Maar ik ben wel een vrouw, en ik denk dat iedere vrouw in ieder geval eens in de zoveel tijd (gemiddeld misschien één keer per maand, dames?) nadenkt over een eventuele kinderwens. Zo ook ondergetekende. En ik ben er achter gekomen dat ik geen kinderen wil (oké, laat ik toch een slag om de arm houden: dat is hoe ik er nu over denk).

De tekst uit Genesis is overbekend: ‘Gaat heen en vermenigvuldigt u.’ (Genesis 1:28) Dat is de opdracht die God aan Adam en Eva meegeeft nadat hij de aarde en de mens geschapen heeft. Zijn prachtige aarde moet bevolkt worden door Zijn schepsels, die Hij naar Zijn eigen beeld heeft gemaakt. De nadruk die in de Bijbel ligt op het gezin en het krijgen van kinderen heeft echter ook een praktische kant: kinderen stonden gelijk aan sociale en financiële zekerheid op latere leeftijd.

Dat laatste gaat tegenwoordig over het algemeen niet meer op (in onze Westerse cultuur in ieder geval niet). Het krijgen van kinderen is een weloverwogen, bewuste keuze geworden, en er zijn ook zat stellen die samen, zonder nageslacht door het leven gaan. Voor de duidelijkheid: ik bedoel hiermee uiteraard alleen koppels die daar bewust voor kiezen, niet hen die een groot gemis meedragen omdat ze (nog) geen kinderen hebben gekregen.

Nu heb ik het gevoel dat er binnen de christelijke wereld toch altijd een beetje sceptisch naar bewust kinderloze stellen gekeken wordt. Als er na een jaar huwelijk nog geen baby is, of in ieder geval op komst is, gaat men zich afvragen of er misschien iets mis is. Wanneer dan duidelijk wordt dat de gelukkig gehuwden gewoon geen kinderen willen, wordt dat egoïstisch of vreemd gevonden. Ik vraag me af waar dit vandaan komt.

De eerder geciteerde Bijbeltekst heeft hier ongetwijfeld iets mee te maken. Toch denk ik dat je deze tekst ook op een andere manier kan interpreteren. Misschien zit ik er helemaal naast, en ik ben natuurlijk sowieso bevooroordeeld omdat ik zelf geen kinderen wil, maar ik denk dat je ‘vermenigvuldigen’ ook op een geestelijke manier kan opvatten. Je op geestelijk gebied voortplanten. Ideeën verspreiden. Gods Woord over de aarde uitstrooien. Vermenigvuldigen is synoniem aan vermeerderen.

Wat vind jij? Moet er van jou als christen verwacht worden dat je een rits kinderen op de wereld zet, of is het citaat uit Genesis een uitspraak die in deze tijd niet meer geldt?