Kan je het je nog herinneren? Ga eens 10 jaar terug in je gedachten. Weer even een klein kind zijn. Je leefde in een kleine wereld die toch zo ontzettend groot was. Er waren ontelbaar veel dingen niet te begrijpen. Kruispunten nog zo onoverzichtelijk, sloten breed en geheimzinnig diep. Gelukkig hoefde je alles ook niet te begrijpen. Papa en mama waren er immers, die wisten altijd wat er moest gebeuren en wat het beste was. Grote mensen, ja, die wisten hoe de wereld in elkaar zat.
Inmiddels is dat allemaal alweer een hele tijd geleden. Zo langzamerhand kom je in een fase dat je toch wel echt volwassen (aan het worden) bent. Het enge is echter dat je ook met diezelfde snelheid begint te beseffen dat ook volwassenen heel erg veel niet begrijpen. Ik weet nog dat ik een paar jaar geleden het ineens begreep: ook volwassenen doen eigenlijk maar wat en weten vaak niet wat ze moeten doen. En nu zit ik er middenin. Eigenlijk modderen we met z’n allen maar wat aan.
Neem nou de kredietcrisis. Hoe kan dat nu ontstaan? Je zou toch zeggen dat iedereen hard z’n best doet om werk goed uit te voeren, ondernemingen te laten draaien en alle zaken zo goed mogelijk te laten verlopen? En ik ben er nog steeds van overtuigd dat vrijwel iedereen die intentie ook heeft. Toch gaat het fout, dat merken we maar al te goed. Hoe kan dat nu? Is het niet zo dat het heel vaak zo is dat niemand weet wat de beste keuze is?
Nu kan ik hier een heel mooi eind aan breien door te zeggen dat er een hemelse Vader boven ons is die uiteindelijk weet waar deze wereld heen moet gaan. Dat is ook wel zo, daar ben ik van overtuigd. Maar voor ons, en zeker voor ons gevoel, lost dat de problemen niet op. Bidden om wijsheid, ja dat is altijd goed. En altijd toch maar proberen om het beste of het goede te zoeken om te doen.
