Traktatie

Wie jarig is, trakteert. Dat is tenminste wat ze zeggen. Daarom trakteer ik jullie op deze even stralende als vreugdevolle dag – nee, niet naar buiten kijken – maar eens op een blog. Niet maagvullend, maar daardoor hopelijk dus in ieder geval ook niet te zwaar op de maag. Vandaag schijn ik ‘officieel’ volwassen te worden. Wat dat inhoudt is me een raadsel, maar volgens mij is het iets goeds. Anders zouden ze je er niet mee feliciteren vermoed ik.

Duizend jaar is als één dag

Weet je wat dan weer een beetje jammer is als je bijna jarig bent? Dat je precies de zondag van tevoren in de kerk Psalm 90 staat te zingen:

“Zeventig, tachtig jaren mensenleven,

is dat, o Heer, om hoog van op te geven?” (vers 6, nieuwe berijming)

Het lijkt me een retorische vraag waarop het antwoord hoogstwaarschijnlijk ‘nee’ is. Zo trots hoeven we er niet op te zijn als we weer een jaartje ouder zijn geworden, want er staat in dezelfde Psalm 90 niet voor niets:

“Duizend jaar zijn in uw ogen

als de dag van gisteren die voorbij is,

niet meer dan een wake in de nacht.” (Ps. 90:4, NBV)

Het is een kleine moeite om aan de hand van deze Psalm onze mensenlevens te relativeren tot iets onbetekenends en dus ook principieel onze verjaardagen maar niet meer te vieren. Als duizend jaar als één dag is, dan is een jaar namelijk drie keer niks en zelfs zeventig of tachtig jaar is in een oogwenk voorbij. Wat stellen we dan eigenlijk nog voor? Misschien kijkt God wel echt op ons neer:

“In zijn ogen zijn de volken

als een druppel in een emmer,

als een stofje op een weegschaal;

de eilanden weegt hij als zandkorrels.” (Js. 40:15, NBV)

Klein maar fijn?

Als we zulke Bijbelteksten niet in hun verband lezen, dan kunnen we volgens mij inderdaad stoppen met het geven van feestjes en somber wachten tot God de emmer leeggooit of het stofje wegblaast. Ik denk alleen niet dat we dan doen wat God van ons vraagt. Juist daarom is het ook zo belangrijk om zelf in de Bijbel te lezen en zelf aan God te vragen wat Hij ons wil vertellen. Natuurlijk kunnen dominees, clubleiders en al die andere lieve mensen heel goede dingen vertellen over de Bijbel, maar uiteindelijk wil onze Vader ook echt met ons praten. Dat is ook meteen het geweldige: ondanks dat Hij zo ontzettend groot is en wij zo pietepeuterig klein, mogen we Hem onze Vader noemen en mogen we een persoonlijke band met Hem opbouwen.

Onze levensjaartjes stellen volgens mij dus inderdaad niet zo heel veel voor. Wat – of beter: Wie – wel veel voorstelt, dat is onze Vader. Voor Hem zijn wij niet betekenisloos; Hij stuurde nota bene Zijn eigen Zoon naar de aarde toe om voor ons te lijden en te sterven! Ik denk dat wij God niet kunnen doorgronden, maar ik denk dat we wel kunnen concluderen dat God ons waardevol vindt. Wij zijn allemaal belangrijk voor God, want Hij heeft ons gemaakt naar Zijn beeld.

Stiekem vind ik verjaardagen helemaal niet zo bijzonder, maar een combinatie van een goed stuk appeltaart en het laatste vers van Psalm 90 lijkt me een prima manier om een nieuw levensjaar in te luiden:

“Laat ons uw genade zien, Heer, onze God.

Bevestig het werk van onze handen,

het werk van onze handen, bevestig dat.” (Ps. 90:17, NBV)