De verwachtingen waren hooggespannen voor het concert van Switchfoot, afgelopen zaterdag in een afgeladen Melkweg in Amsterdam. Niet alleen bij de fans, maar ook bij de band zelf vertelde zanger Jon Foreman aan het begin van de show. Gelukkig maakte de band de verwachtingen meer dan waar!

Ineens herinnerde ik me een liedje van Bassie en Adriaan weer. ‘Het circus is weer in de stad, o jongens wat een pret is dat’. Het leverde een dubbel jeugdsentiment op. Want hoe zou het die clown en die acrobaat vergaan, beiden inmiddels minstens de magische grens van 70 jaar gepasseerd? En dat circus. Jongens, het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat ik met een bezweten rug van de spanning keek naar de wilde dieren op het toneel, en dat ik geïntrigeerd keek naar de knappe dames die met hun handen stevig vast aan een touw de hele tent door leken te kunnen vliegen.

Ik vind treinen leuk. Niet als in 'modeltreintjes, spoorwegmusea, conducteur spelen' en dat al meer maar in de zin van dat ik met een beker Starbucks tegen het raam geleund naar buiten staar terwijl het landschap aan me voorbij raast. Ik reis niet vaak met de trein dus ik heb ook weinig vertraging en ach, eigenlijk kan me dat nog geeneens zoveel schelen. Ik vermaak me wel. De stilte die er heerst tussen mensen, net de wachtkamer bij de tandarts. Observeren, telefoongesprekken mee luisteren, mensen hun stijl van kleding checken: I love it! 

Vorige week dinsdag stonden de Newsboys voor de tweede keer binnen jaar in Nederland op het podium en XiC was erbij! Het werd een flink feestje, zoals je dat van de Newsboys kunt verwachten.

Lady Gaga. Je vindt haar verschrikkelijk of je houdt van haar. Of, in mijn geval, je vindt haar eerst verschrikkelijk en dan begin je langzaam maar zeker van haar te houden. Volgens mij heeft iedereen wel een mening over haar muziek, haar videoclips of, en dat is meestal het geval, haar verschijning. Een vleesjurk, een vuurspuwende BH en schoenen die nog het meest doen denken aan de klauwen van een kreeft geven daar natuurlijk ook behoorlijk wat aanleiding voor. Mensen wakker schudden doe je nu eenmaal niet met conventionele middelen.

Een tijdje terug ben ik met school naar Parijs geweest. Het was écht, écht geweldig. Natuurlijk hebben we (bijna) alle bekende monumenten en gebouwen gezien - alleen de sfeer al is super. Ik heb Mevrouw Lisa ik het Louvre zien hangen, net als Milo’s Venus en veel andere werken. Drankjes doen op honderd en één terrasjes en lekker uit eten in een gezellig café. Zaterdag zijn we naar de Notre-Dame geweest in hartje Parijs. Een prachtige kathedraal die zo indrukwekkend was dat een van de mensen die mee was verzuchtte: “Als je dit ziet, dan móet je wel geloven dat er een God bestaat.”

In de nacht van zondag op maandag is het weer tijd voor het grootste filmfeest van het jaar: de uitreiking van de Oscars. De vierentwintig Academy Awards (want zo heten die mooie gouden beeldjes eigenlijk officieel) worden dit jaar voor de 83e keer uitgereikt. Ook dit jaar is het Kodak Theatre in Los Angeles weer helemaal uitverkocht en is het gissen naar de film die het beeldje voor Best Picture (beste film) in de wacht sleept.

Het kan je afgelopen weken niet ontgaan zijn: overal in het Midden-Oosten stonden burgers op tegen hun overheid. Van Libië tot Bahrein strijden inwoners voor meer vrijheid en democratie - iets wat hun onderdrukkende dictator, de tientallen jaren die hij aan de macht is, nog nooit gegeven heeft. Demonstreren doen ze vreedzaam - vaak dagen achtereen op een centraal plein, opgeroepen via Twitter. Niets liever dan vrije verkiezingen; dat is wat ze willen. Wat een idealen!

De snelheid waarmee ik een gemiddeld boek uitlees, hangt uiteraard af van een aantal factoren. Aantal bladzijden, lettergrootte, schrijfstijl, regelafstand et cetera. Alles meegerekend kan ik denk ik wel concluderen dat ik vrij snel lees. Maar de boekenserie die ik recent doorgewerkt heb, was zo verslavend dat zelfs iemand met een ernstige vorm van dyslexie binnen een dag halverwege zou zijn.

De afgelopen tijd begin ik me steeds meer te interesseren voor theater. Ik ben helemaal niet met een voorliefde voor theater opgegroeid – sterker nog, ik weet er eigenlijk helemaal niets van, zeker wanneer je het vergelijkt met de kennis die ik door de jaren heen over bijvoorbeeld film heb opgebouwd. Terwijl de twee toch best te vergelijk zijn, viel theater bij mij altijd een beetje buiten de boot. Nadat ik vorig jaar de voorstelling ‘Hamlet’ zag, wilde ik daar direct verandering in brengen.