"Ik voel me niet zo goed. Ik weet het niet"

"Hoe bedoel je? Wat is er met je?"

"Ik weet het niet. Ik voel me zo, zo onbestemd"

"Huh?"

"Ja, heb je dat nooit?"

"Ik begrijp niet wat je bedoelt"

"Nou ja, dat je niet weet of je moet huilen of niet. Dat je denkt dat je moet huilen maar het komt niet opzetten. Of dat je eigenlijk wilt lachen maar ergens of door iets wordt je tegen gehouden".

"Oh. Ja, nu herken ik het wel een beetje".

"Ja, zo voel ik me dus nu".

"Hm."

"Net alsof ik een klein stukje mens ben in een enorme ruimte en alles voelt zo heelal-achtig."

"Dat klinkt wijd".

"Ja, precies!! Zo voelt het ook!"

"En nu?"

"Geen idee."

Soms dan kun je zoveel strijd ervaren in je leven op bepaalde gebieden. Wat bedoel ik met strijd? Aanval. Satan richt zijn pijlen op een bepaald gebied in je leven. Dat kan seksualiteit zijn bijvoorbeeld. In je gedachten, maar ook in je handelen (denk aan: zelfbevrediging, porno kijken). Of wat dacht je van financiën? In een wereld anno nu waar alles zo ik-gericht is. Of duur, groot en alleen maar beter. Is God daarin jouw Meester of satan zelf? Of angst. Angst voor het donker, angst voor mannen, angst voor mensen. Satan kan je zo klem zetten op die gebieden. En als het dan op het ene gebied juist een stukje beter gaat, richt satan zijn pijlen op een ander stukje zwakte.

Maar kwetsbaarheid is geen zwakte, nee, kwetsbaarheid maakt KRACHT! 

‎(2 Korintiërs 12:9)

Heidi Klum is gescheiden, na 7 jaar huwelijk. Ja, mocht je het nog niet weten, je ontkomt er niet aan. Dus bij deze. Wat 'nuttige' informatie op een druilerige maandagmiddag. Buiten verstopt de zon zich achter een dikke, grijze wolk. Een balkon van licht speelt in mijn kamer de regie van een film. De film van vandaag. Wat ga ik met deze dag doen?

De Herder

Door wie laat jij je leiden? Onze voorganger stelde de vraag diverse malen in de kerk gisteren. Ben je een schaap of een geit? Een geit springt zo in een ravijn, de klif af. Een schaap blijft bij de kudde, bij zijn Herder. Wie is jouw herder?

Mijn vriend en ik fietsten gisteravond laat naar huis. We kozen voor de weg naar huis die volgens mijn vriend 'de kortere weg' was. In mijn opinie is dat niet zo maar ik was te moe om te protesteren. Ter hoogte van het Chinese afhaalcentrum zie ik een fiets liggen. 'OK zal wel', denk ik nog en ik fiets door. Mijn vriend niet, hij stopt en rent naar de fiets. Hij zag iets liggen wat ik letterlijk over het hoofd zag. Een man. Op de grond. In de kou. Oud.

Toen Ik naar Mijn naaste zocht...

De man praat Turks tegen ons. Ik kniel naast hem neer en we proberen hem overeind te tillen. 'Ik wil dood' brabbelt hij in gebrekkig Nederlands tegen ons. Ik schud mijn hoofd en bel 112. De walm alcohollucht die om hem heen hangt geeft me het beetje informatie wat ik aan de alarmcentrale vertel. De telefoniste beloofd ons  dat er een auto wordt gestuurd. We wachten. Ik geef mijn sjaal weg aan Jezus. Jezus die daar zit met Zijn schoenen uit, een dubbele tong en een zere rug. Van Zijn fiets gevallen. Ik geef mijn wanten aan Jezus, Hij heeft het koud. Mijn vriend ritst Zijn jas dicht, we helpen Hem overeind, trekken Zijn schoenen aan en zetten Hem voorzichtig op de trap naast de Chinese afhaalcentrum. We bidden samen. 

Mafkees

In 2011 was het de bedoeling dat ik mijn vierjarige opleiding Pedagogisch Werker Niveau
4 Kinderopvang (even ademhalen!) zou halen. Zou slagen. En met een bloemetje (liefst gele gerbera's) de school zou laten voor wat ze was. Het is me niet gelukt. Ik zit nog steeds op school. De rompslomp van het 'nieuwe' leren en een tweede buitenland stage, als ik een oorzaak vond had ik er nog niks aan.

2011 verpletterd me een beetje. Alsof ze paardje rijdt op mijn rug omdat ik nog zoveel te doen heb. Zes verslagen in een avondje bijvoorbeeld. En dan nog alle examenopdrachten. Pfoe hè, ik zie door de bomen het bos niet meer. Nou ja, bijna dan. 

Op Facebook had een vriendin in haar status de vraag gesteld: als je je leven een cijfer mag geven op schaal van 1 (heel slecht) tot en met 10 (heel erg goed), welk cijfer zou jij dan geven? 

Daar verdween ze. 2011. Met al haar mooie herinneringen en droevige gebeurtenissen. Met de beste beslissingen en de meest hilarische momenten. En daar kwam hij, 2012. Sterk. 'Dit jaar ga ik het beter doen', zei iemand tegen me. Ik knikte maar wat. Wat beter precies? Geen idee. 'En wat zijn jouw goede voornemens?' vroeg ik op facebook. Er kwam van alles voorbij. 'Op ons' fluisterde mijn vriend en we lachten. Toasten. Cheers. Vuurwerk. Knallend het jaar in.

Ik ben een 365 dagen project begonnen. Hoe leuk (en hip) is dat wel niet. Elke dag post ik een (zelfgemaakte) foto op http://stellakralt.tumblr.com/ van de zon. De zon die opgaat, de zon die ondergaat. Een Zweedse zon, een Spaanse. Een warme zon op koude dagen. Nou goed, dat is dus mijn project voor 2012. Goede voornemens, daar doe ik niet echt aan. De meeste vrouwelijke lezers zullen herkennen dat afvallen er altijd wel tussenzit. Dan zijn de feestdagen weer voorbij en de weegschaal hoor je bijna kermen. Oeps! Kilo's moeten er af! 

Zoooooo, tweede kerstdag. Ik type tussen de films, kerstballen en voorbereidingen voor het diner snel even een blog. Heel de dag heb ik dit liedje al in mijn hoofd:

Ik zit op het puntje van mijn stoel, het is zo spannend

Ik ga op mijn tenen staan, zo verlangen

(...) op die ene mooie dag, waar ik zo lang op wacht

oh oh oh het is zo spannend

(en dan nog iets)

Refrein: 

Vlaggen in de boom, sjaloom sjaloom!

Dus. Maria en Jozef staan op de stoep. Wat zou jij denken? Ik zou denken: RESPECT, ze hebben gewoon geen abortus gepleegd! of: What the heck... Wat doen ze nog zo laat op straat? Maar goed, hè.. Zou jij plek hebben? Zou ik plek hebben? Ja hoor, in het tuinhuis. Ga daar maar een kind krijgen en pas op voor de hond van de buren. Die bijt in je enkels als je niet oppast. En oja, die shitlander in het weiland er achter wil nog wel eens komen bedelen voor een suikerklontje. Het kan de jonge vrouw al niks meer schelen. Tot voor kort was ze een meisje en had ze zich verloofd met de stoerste, de knapste en de liefste jongen van het dorp. Nu is ze een vrouw en nog eens zwanger. Een bed, een bank, een plek om te liggen: het is allemaal goed. Haar man knikt en grijpt het aanbod met beide handen aan. Te moe om te gaan protesteren.

Ik weet 't. Het is zo'n typische feel good movie uitspraak: live life to the max. Zo'n bijna ongristelijke waarbij we dan automatisch aan veel drank en de hunk (of chick) van je leven scoren denken. Gepaard met veel party en weinig slaap. Maar hè, ik heb ook ooit van dat leven geproefd en kwam tot de conclusie dat 'live life to the max' dat NIET is. 

Wat is het dan wel?

Regelmatig post ik nog eens een leuke one-line of quote op mijn eigen site, www.woordwapen.wordpress.com Ik hou van wijsheden op een tegeltje of een leuk klein citaten boekje, vol raad en eigenzinnigheid. Ik stuitte op 'live life to the max' in zo'n soortgelijk boekje en ik dacht bij mezelf hoe breed je perspectief kan zijn, als het gaat om 'alles er uithalen wat erin zit' (met Jezus). Alsof je een skyline ziet, die van Rotterdam. Met veel lichtjes het liefst en de oneindige opening om heel veel te doen in je leven. Dat als je denkt dat je nu wilt emigreren dat je dat ook gaat doen. Of je hebt zin om iets geks, out of the box te doen op school, dat je dat ook gewoon doet. Tegendraads, tegen alle verwachtingen in. Daar hoort je lam zuipen dan niet meer bij. Want dat is zo gewoon ;-)

Zo. Daar ben ik weer. Gisteren een server probleem/storing / 'iets om heel boos over te worde' gehad. Heel de dag speelde de internetverbinding een welles nietes spel wat hij helaas ook won, arme ik en arme jij maar vandaag ben ik er weer. Met een blog over Kerst. Hoe afgezaagd moet dit wel niet klinken...

Anyway! Kerst! Ja, bijna! Ik twitterde vanochtend vrolijk wat liedjes over de timeline, en de een vond dat maar niks en de ander stelde een 'like' button voor. Ik heb niet zoveel met Sinterklaas, meer een feest geworden van krijgen dan van ontvangen. Maar goed, ik moet nu niet het nieuws gaan napraten. Laat ik het maar gewoon bij Kerst houden. Sneeuw. Stalletjes. Maria toneelstukken op de plaatselijke basisschool en heel veel leuke versiering en decoratie voor in huis. Moge het even duidelijk zijn: I love CHRISTMAS!