Half juni. De meeste mensen beginnen rond deze tijd van het jaar te verlangen naar die prachtige periode in het jaar die zomervakantie heet. Voor sommige studenten (ja, in dit geval doel ik voornamelijk op mezelf) en (eindexamen)scholieren zijn deze heuglijke maanden al van start gegaan, terwijl anderen nog minstens tot eind juli door zullen moeten bikkelen. Maar zo half juni is voor de meeste mensen de vakantie toch wel in zicht.

Als je van jongs af aan bent opgevoed met het christendom, komt er meestal een moment in je leven waarop je begint met evangeliseren. Vaak is dat geen heel duidelijk aan te wijzen moment. Misschien was het wel gewoon een achteloos gesprekje dat je had met je achterbuurmeisje die nieuwsgierig was waarom jij elke zondag twee keer voor haar huis langs liep om naar dat grote gebouw te gaan. Misschien was het dat moment waarop je aan je ongelovige klasgenoot uitlegde wat je nou precies bedoelde wanneer je zei dat je belijdenis ging doen. Hoe dan ook – het is zo goed als onvermijdelijk dat er een punt komt waarop je met iemand die niet hetzelfde gelooft als jij, in gesprek raakt over God.

Voor mijn blog van deze week wil ik me beroepen op dat roemruchte collectieve talent van onze natie: praten over het weer. Als je niet tot op zekere hoogte met een ander kunt praten over de meteorologische conditie van de dag mag je jezelf geen Nederlander noemen. Hoewel het grootste deel van de christelijke jeugd vandaag waarschijnlijk weinig van de blauwe lucht en stralende zon heeft meegekregen dankzij een of ander groot muziekgebeuren ergens in Arnhem, ga ik de meest voor de hand liggende vraag toch stellen: wat een weertje, nietwaar?

Niets is wat het lijkt. De tag line van het afgelopen seizoen van Wie Is De Mol?, maar het zou net zo goed een tag line voor het leven kunnen zijn. Dat zal een 82-jarige bewoonster van het Belgische Zelzate na recente gebeurtenissen in haar leven ongetwijfeld met mij eens zijn. Twee meisjes drongen haar woning binnen, waarna ze er een van de twee betrapte in de gang. Deze gaf haar vervolgens een kus en hielp haar met het opruimen van haar boodschappen. Wacht even… wat?

Lady Gaga. Je vindt haar verschrikkelijk of je houdt van haar. Of, in mijn geval, je vindt haar eerst verschrikkelijk en dan begin je langzaam maar zeker van haar te houden. Volgens mij heeft iedereen wel een mening over haar muziek, haar videoclips of, en dat is meestal het geval, haar verschijning. Een vleesjurk, een vuurspuwende BH en schoenen die nog het meest doen denken aan de klauwen van een kreeft geven daar natuurlijk ook behoorlijk wat aanleiding voor. Mensen wakker schudden doe je nu eenmaal niet met conventionele middelen.

Gisteren luisterde ik naar de radio. Op 3FM was een programmaonderdeel aan de gang waarbij luisteraars met een zwak voor iemand anders werd gevraagd om via de radio met diegene te flirten. Mocht diegene daarop ingaan, dan mochten ze op kosten van het radiostation samen uit eten. Maar de persoon waar mee geflirt werd kon in plaats daarvan ook kiezen voor vijfenzeventig euro cash. In de editie van gisteren was het even heel erg spannend…

Een vrouw in Oregon die met een Iers/Schots accent praat, maar ze komt gewoon uit Amerika. Wat is hier aan de hand? Afgelopen week werd een Amerikaanse vrouw wakker uit haar narcose na een mondoperatie, waarna ze tot de ontdekking kwam dat ze opeens met een accent sprak. Nadat ze eerst dacht dat het door de zwellingen in haar mond kwam, bleek dat ze een zeldzame spraakstoornis heeft opgelopen. Het zal je maar gebeuren!

Meisjes zijn zwak.
Leren is lastig.
Wegen zijn saai.

Een gigantisch wit, lichtgevend kruis werd door het centrum van Gouda gedragen terwijl bekende Nederlandse artiesten bekende Nederlandse songs ten gehore brachten. De laatste uren van het leven van Jezus werden nagespeeld, in een ietwat moderne setting: Jezus werd ingerekend door de ME en Judas communiceerde zijn plannen rustig via een mobieltje. Een hippe presentator en een frisse reporter voorzagen het geheel van commentaar en informatie. En dat allemaal in Gouda.

Nog een week. Nog eventjes volhouden, over een week is het Pasen. Volgens mij heb ik nog nooit zo’n behoefte gehad aan Eerste Paasdag. Nog een week. Nog even volhouden. Niet door het gangpad met de snoep en de koekjes lopen tijdens het boodschappen doen, dan komt het allemaal goed. Nog zeven dagen. Ja, je raadt het goed: ik heb de afgelopen weken gevast.