Mijn middelbare school was een ‘refoschool’: de Pieter Zandt. Geen kwaad woord, want ik heb daar een fantastische tijd gehad, maar ik wil er wel wat meer over vertellen.

Een ‘refoschool’ is een school met voornamelijk leerlingen van de Gereformeerde Gemeente (bij evangelische christenen beter bekend als ‘de zwartekousenkerk’). Omdat niet iedere provincie beschikt over zo’n school, stond het schoolplein dagelijks vol bussen, zelfs eentje uit Friesland. De meisjes mochten op de Pieter Zandt geen broek aan (daarentegen moesten ze wel een jurk of rok aan, om de kou te verdrijven), de jongens móesten een broek aan, alleen een lange. Ik herinner me nog dat ik na het laatste lesuur gym dacht: het is lekker weer, ik ga me voor die 50 meter van de kleedkamer naar mijn fiets mooi niet omkleden. Mooi wel, dacht een overijverige leraar, en hup – áán die lange broek.  

Als niet-reformatorische jongeman was ik een van de weinige uitzonderingen. Vooral tijdens discussies bij godsdienst was dat te merken (overigens heb ik tijdens deze godsdienstlessen meer geleerd dan bij catechisatie). ‘EO’ werd door een Staphorster domineeszoon steevast gebombardeerd tot ‘Eeuwige Ondergang’. En de EO Jongerendag was ook zo ongeveer de slechtste plek waar je als christen kon zijn. Hij zei dit met zo’n onverzettelijke, irritatie opwekkende gezichtsuitdrukking, dat ik de waarheid over de EO er bij hem wel met een ijzeren staaf zou willen inslaan. Maar bij gebrek aan een ijzeren staaf is het daar nooit van gekomen. Tijdens menige discussie zei hij met de armen stevig over elkaar: ‘Wel ín de wereld, niet ván de wereld’, en daarmee was de (zwarte) kous af.

Dan had je nog een dame - laten we haar Trijntje noemen -, eveneens woonachtig te ‘Stappest’. Na een les godsdienst liet ik haar welwillend een liedje van Rebecca St. James horen, op mijn walkman (die had je toen nog). Kort en met gefronste wenkbrauwen luisterde ze naar Rebecca. Toen stootte ze hoogst verontwaardigd uit: “Oeeeeh! Da’s rítme! Da kan toch nooit christelijk zijn?!”

Beschaamd stapte ik op mijn fiets naar huis, en brak al mijn Rebecca St. James-cd’s doormidden. Want ritme, dat kan toch niet christelijk zijn?

Wilfred