Hoeveel geld geef jij per maand aan een goed doel? €1, €5 of misschien wel €50? Dat kan veel vragen oproepen. Hoeveel geef je, hoeveel moet je geven? Als je hierover teveel nadenkt, loop je het risico dat je er de verkeerde kant mee opgaat. Namelijk, dat je je gaven niet meer in een zekere bescheidenheid geeft, maar het toch wel erg goed vindt dat je zoveel procent van je inkomen weggeeft. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Maar geven kan je ook juist heel nederig maken.

"Ik voel me niet zo goed. Ik weet het niet"

"Hoe bedoel je? Wat is er met je?"

"Ik weet het niet. Ik voel me zo, zo onbestemd"

"Huh?"

"Ja, heb je dat nooit?"

"Ik begrijp niet wat je bedoelt"

"Nou ja, dat je niet weet of je moet huilen of niet. Dat je denkt dat je moet huilen maar het komt niet opzetten. Of dat je eigenlijk wilt lachen maar ergens of door iets wordt je tegen gehouden".

"Oh. Ja, nu herken ik het wel een beetje".

"Ja, zo voel ik me dus nu".

"Hm."

"Net alsof ik een klein stukje mens ben in een enorme ruimte en alles voelt zo heelal-achtig."

"Dat klinkt wijd".

"Ja, precies!! Zo voelt het ook!"

"En nu?"

"Geen idee."

Op dit moment ben ik een boek aan het lezen wat me echt aan het denken heeft gezet. En dat niet eens zozeer over de inhoud. Het boek heet Blond, Brutaal en Bidden van Mariska Orbán. De ondertitel zegt wat meer: Waarom ik (nog steeds) katholiek ben. Misschien heb je er wat van meegekregen in de media, misschien niet, maar Mariska Orbán heeft een tijdje geleden nogal voor wat ophef gezorgd toen ze een Tweede Kamerlid een brief heeft gestuurd waarin ze het plegen van abortus vergelijkt met het krijgen van een miskraam. (Doods)bedreigingen waren het gevolg. Nu heeft ze een boek uitgebracht waarin ze haar standpunten uitlegt.

Eens in de zoveel tijd verschijnt er een gelovige – meestal jood, moslim of christen – ten tonele die stelt dat homoseksualiteit een ziekte is. Het nieuwtje is er inmiddels dus wel af, zo zou je denken, maar niets blijkt minder waar. Deze week is namelijk de organisatie Different in het nieuws omdat ze therapieën aanbiedt voor homo’s die hun gevoelens willen onderdrukken of die ervan “genezen” willen worden. De meeste ophef ontstond omdat deze therapie vergoed wordt door de zorgverzekering, maar het blijft opvallend dat er steeds weer een grote golf van verontwaardiging ontstaat wanneer een persoon of een instantie van mening blijkt te zijn dat homoseksualiteit een ziekte is.

De wereld waarin we leven is een verdorven wereld, horen we vaak. Na de zondeval is het goede verdwenen. Maar soms, als ik zulke sombere dingen hoor, denk ik: waar zien wij God dan nog op deze aarde? Hij is niet helemaal verdwenen en Zijn voetstappen zijn overal te vinden. Waar is God?

'Kop dicht en luisteren' zo luidde de tekst van een poster in het wiskunde lokaal op de middelbare school. De docent stond bekend om zijn driftbuien, waar ik behalve voor de stof ook voor vreesde.

Ik was vreselijk slecht in wiskunde. Zijn advies? Ik stil, hij praten. Ik mijn bek dicht en luisteren naar wat hij te zeggen had.

Onwillekeurig moest ik hieraan denken toen onze voorganger gistermiddag zijn thema van de preek bekend maakte. 'Gods stem verstaan'. Maar hoe dan? vroeg hij aan de gemeente.

'Nou door je bek te houden en te luisteren' ,fluisterde ik naar Eva die naast mij zat.

Jaren geleden heb ik een aantal keren geprobeerd om een dagboek te starten. Want dat was toch wel heel stoer: een boekje waarin al je geheimen en je gedachten stonden opgeschreven. Zoiets als Joop ter Heul of, wat bekender, Het Achterhuis van Anne Frank. Zo’n klein boekje met een sleuteltje dat je op je hart kon dragen of op een heel stiekem plekje kon verstoppen. Ja, dat is toch de droom van elk klein meisje?

DAN TOCH... een blog. Later op de avond, sorry people: ik had eerder vandaag geen tijd. Ik heb namelijk iets gedaan wat ik op het moment leer meer te doen: de tijd te nemen. Mobiel weg, laptop dicht, aandacht voor de ander, to do's aan de kant geschoven en de focus op datgene wat telt.

Facebook teller: 346 vrinden 

'Wauw, nog 1 vriend erbij en dan heb ik er 350' zie ik ergens staan van ene Mies uit Amsterdam. Mies? Wie is Mies? Ik surf naar haar profiel en zie een blond meisje met krullen en blauwe ogen. O ja, jou kende ik van...? Mijn hersenen draaien overuren.

Het zal niemand ontgaan zijn: de discussies over het lot van een asielzoeker, een jongen van onze leeftijd. Wanhopig proberen hij en zijn ouders zekerheid te krijgen over een verblijfsvergunning. Deze hele kwestie doet veel stof opwaaien en brengt politieke partijen in een lastig parket. Aan de ene kant kan niet iedereen in Nederland toegelaten worden, maar aan de andere kant gaat het wel om mensen die ieder een eigen verhaal hebben en van wie het soms niet duidelijk is in wat voor situatie ze terechtkomen als ze toch terug moeten naar hun “eigen” land. Een veelgehoord geluid is echter dat politici niet kunnen gaan beslissen over elk individueel geval: dan blijven ze bezig…

Heb je het gezien? Elke donderdag wordt het uitgezonden op RTL: Expeditie Robinson. Een programma waarbij 10 mensen op een eiland worden gedropt en daar zichzelf maar moeten zien te redden met visjes vangen en kokosnoten uit een boom halen. Oké, ze krijgen wel een potje rijst mee, maar ze moeten wel zelf een hutje bouwen en slakjes zoeken op de rotsen. Het zou geen tv zijn als er niet een beetje mee gesjoemeld werd, maar het gaat natuurlijk om het idee: hoeveel heeft een mens nodig om te kunnen overleven? Wie houdt dat vol?