Natuurlijk ben ik het type journalist dat later het liefst burgeroorlogen en massaslachtingen in een één of ander ver exotisch land wil verslaan. Bang voor bloed ben ik niet, en ik kan mijn hoofd goed koel houden – ook als de kogels in regenstralen enkele meters naast mij op de grond komen. Toch heb ik het op de één of andere manier niet zo op de tandarts.

Wie jarig is, trakteert. Dat is tenminste wat ze zeggen. Daarom trakteer ik jullie op deze even stralende als vreugdevolle dag – nee, niet naar buiten kijken – maar eens op een blog. Niet maagvullend, maar daardoor hopelijk dus in ieder geval ook niet te zwaar op de maag. Vandaag schijn ik ‘officieel’ volwassen te worden. Wat dat inhoudt is me een raadsel, maar volgens mij is het iets goeds. Anders zouden ze je er niet mee feliciteren vermoed ik.

Er zijn een heleboel redenen waarom films leuk zijn om naar te kijken. Ze kunnen interessant zijn, leerzaam, gezellig, grappig of juist heel eng of spannend. Ze kunnen je even meevoeren naar een andere wereld, een wereld die veel intrigerender is dan je eigen saaie leventje. En als je zo’n film ‘uit’ hebt, moet je even goed met je ogen knipperen om je eigen kamer weer te zien. Maar één ding is heel irritant aan een verder goede film: de quotes.

In 2011 was het de bedoeling dat ik mijn vierjarige opleiding Pedagogisch Werker Niveau
4 Kinderopvang (even ademhalen!) zou halen. Zou slagen. En met een bloemetje (liefst gele gerbera's) de school zou laten voor wat ze was. Het is me niet gelukt. Ik zit nog steeds op school. De rompslomp van het 'nieuwe' leren en een tweede buitenland stage, als ik een oorzaak vond had ik er nog niks aan.

2011 verpletterd me een beetje. Alsof ze paardje rijdt op mijn rug omdat ik nog zoveel te doen heb. Zes verslagen in een avondje bijvoorbeeld. En dan nog alle examenopdrachten. Pfoe hè, ik zie door de bomen het bos niet meer. Nou ja, bijna dan. 

Op Facebook had een vriendin in haar status de vraag gesteld: als je je leven een cijfer mag geven op schaal van 1 (heel slecht) tot en met 10 (heel erg goed), welk cijfer zou jij dan geven? 

Zo, dat zet ik maar in de titel, dan ben ik daar vast vanaf. Niet dat ik geen zin om je alle goeds toe te wensen, maar het lijkt wel de standaard openingszin voor elk gesprek de laatste dagen. Tegenwoordig begin ik elk mailtje er maar mee en zeg ik het tegen iedereen die ik tegenkom. ‘Hé, nog de beste wensen!’ Wat zegt zoiets nou werkelijk?

En toen was kerst alweer voorbij! Het is definitief over. Tenzij je met dingen gaat werken als derde kerstdag en meer van dat soort onzin. Het zal niet baten, we moeten een vol jaar wachten om weer te kunnen herdenken dat Jezus als schattig klein kindje in een kribbe lag.

Zwijgend ruim ik mijn spulletjes op. Telefoon in de tas. Horloge om. Koffiemok, theeglas, waterglas, soepglas, fruitschoteltje, fruitvorkje naar de keuken (ik produceer meer afwas dan kB’s op een gemiddelde werkdag). Een automatisch antwoord instellen in Outlook: ‘Ik werk niet meer bij deze organisatie. Dit is het algemene mailadres. Succes met je leven.’

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar elk jaar heb ik een toenemend gevoel van kerstcynisme. Wat ik daarmee bedoel? Dat we met Kerst opeens allemaal van elkaar houden, dat iedereen opeens geld geeft aan het Rode Kruis omdat er een paar deejays in een doorzichtig huis zitten, dat we uit volle borst “vrede op aarde” zingen maar het niet in de praktijk brengen, dat we heel lekker en vooral ook heel veel eten, dat we…

Ik weet 't. Het is zo'n typische feel good movie uitspraak: live life to the max. Zo'n bijna ongristelijke waarbij we dan automatisch aan veel drank en de hunk (of chick) van je leven scoren denken. Gepaard met veel party en weinig slaap. Maar hè, ik heb ook ooit van dat leven geproefd en kwam tot de conclusie dat 'live life to the max' dat NIET is. 

Wat is het dan wel?

Regelmatig post ik nog eens een leuke one-line of quote op mijn eigen site, www.woordwapen.wordpress.com Ik hou van wijsheden op een tegeltje of een leuk klein citaten boekje, vol raad en eigenzinnigheid. Ik stuitte op 'live life to the max' in zo'n soortgelijk boekje en ik dacht bij mezelf hoe breed je perspectief kan zijn, als het gaat om 'alles er uithalen wat erin zit' (met Jezus). Alsof je een skyline ziet, die van Rotterdam. Met veel lichtjes het liefst en de oneindige opening om heel veel te doen in je leven. Dat als je denkt dat je nu wilt emigreren dat je dat ook gaat doen. Of je hebt zin om iets geks, out of the box te doen op school, dat je dat ook gewoon doet. Tegendraads, tegen alle verwachtingen in. Daar hoort je lam zuipen dan niet meer bij. Want dat is zo gewoon ;-)

Dikke druppels zigzaggen over zijn rug. Hij is nog maar net begonnen, en de hitte heeft ‘m nu al te pakken. De tien kilometer die hij normaal in het uurtje loopt zal hij niet meer halen. Meer dan een uurtje per week heeft hij niet. Te druk. Het uurtje rennen is het enige moment in de week waarin hij even aan niets anders hoeft te denken. Maar z’n gedachten loslaten lukt hem niet vandaag. Al een tijdje niet meer. Ook de muziek uit zijn koptelefoon brengt hem niet tot rust.