De beelden op het journaal kondigde het overlijden aan van ‘Ronald Naar’, een Nederlandse bergbeklimmer. Hij nam veel risico’s, de beklimmingen zijn bijna een spannende film of een goed boek. Zou het niet gaaf zijn om het zelf ook te kunnen? Het is altijd leuk om een beetje te dollen en te spelen met de natuurkrachten en spannende verhalen voor thuis te hebben, toch? En tegelijkertijd bidden dat God mij beschermt tijdens mijn tochten.. mhm..

De wekker gaat af. Ik stap uit mijn bed en terwijl ik nog half in slaap naar de deur stroffel werp ik een achteloze blik in de spiegel. Meteen ben ik klaarwakker. Het is weer zo ver.... ik ben ziek. En niet zomaar ziek, maar all the way ziek. Het gezwollen-amandelen-rode-neus-can't-hear-can't-smell-can't-speak-ziek zijn. De meest verachtelijke van zijn soort.

Wij zijn dringend op zoek naar jongeren tussen de 16 en 23 jaar die hun ervaringen met X[ist] in Christ-lezers willen delen. Heb jij ooit een horrorvakantiebaantje gehad? Of was jouw vakantiewerk juist helemaal te gek? Stuur dan voor as zaterdag een mailtje naar hanna.bloemendaal@xistinchrist.nl en wie weet sta jij straks met jouw verhaal en foto in de nieuwe X[ist] in Christ!

Vroeger moest alles sneller, flitsender en spannender. Het leven is een achtbaan, een grote golf. Je wordt erdoor meegesleept! De laatste tijd hoor je echter steeds meer over het teruggaan naar jezelf. Trends als slow food en retro design beginnen de overhand te krijgen. Zo hoor je ook meer over mindfulness. Het laatste komt uit het boeddhisme en betekent aandachtig en bewust in het nu leven. Yoga-klasjes varen er wel bij, hoewel mindfulness niet per definitie meditatie inhoudt. Hoe vaak doe jij iets bewust, puur geconcentreerd op wat er op dat moment gebeurd?

Een vrouw in Oregon die met een Iers/Schots accent praat, maar ze komt gewoon uit Amerika. Wat is hier aan de hand? Afgelopen week werd een Amerikaanse vrouw wakker uit haar narcose na een mondoperatie, waarna ze tot de ontdekking kwam dat ze opeens met een accent sprak. Nadat ze eerst dacht dat het door de zwellingen in haar mond kwam, bleek dat ze een zeldzame spraakstoornis heeft opgelopen. Het zal je maar gebeuren!

Meisjes zijn zwak.
Leren is lastig.
Wegen zijn saai.

Op dat moment ging het allemaal snel. Het leek wel of er twee uur werd samengevat in een paar minuten. De oproep om naar de ingang te komen van het park vanwege een jongetje wat op de grond lag.. de moeder die bezorgd vertelde dat haar zoon dacht dat hij dood ging.. hoe we gezamenlijk naar de EHBO kamer liepen en de jongen neerlegde op de behandelbank ... hoe ik de zon even als schuldige aanwees, maar geen verhoogde temperatuur voelde.. hoe ik hem hoorde mompelen over het uitval van gevoel in zijn handen, zijn armen.. en hoe precies een collega kwam binnenlopen die ik aankeek met de blik met één betekenis.. ‘Bel alsjeblieft een ambulance, ik weet het niet meer..’

Wat ik wél en jullie nog niet weten, is hoe het hoofdverhaal van de X[ist] in Christ, die morgen bij jullie op de deurmat valt, eruit ziet. Om een tipje van de sluier te lichten: het verhaal begint met een gedicht dat ik een aantal jaar geleden heb ingezonden voor een lokale 4 en 5 mei gedichtenwedstrijd. Het gedicht had ik in een uurtje op school in elkaar gezet - dus verwacht dat ik derde zou worden, had ik niet.

Eergisteren stond er een verzekeringsman bij mij voor de deur. Hij bleek een afspraak te hebben, vertelde die. De laatste jingles van ons Staatsjournaal waren verstomd en ik lag net lekker met een boek op de bank. De afspraak had hij gelukkig niet met mij, maar met mijn volgende maand achttien te worden huisgenoot. Kon ik nog even doorlezen.

Vorige week donderdag werd ik door twee beren achtervolgd. Zelden heb ik zo hard gerend. Ik weet nog dat ik ons huis in rende, naar de keuken vloog en toen probeerde de trap op te gaan naar boven. Maar tegelijkertijd waren de beren weg en stond mijn moeder boven aan de trap. Ik wilde naar haar toegaan, maar dat lukte steeds niet. Mijn voeten leken vastgekleefd aan het matje onderaan de trap. Gefrustreerd werd ik wakker. Gelukkig, het was slechts een droom. Wat maken wij veel avonturen mee ’s nachts! Als er één nacht met dromen werkelijkheid zou worden, had je minstens een jaar therapie nodig om er weer bovenop te komen: zoveel maak je mee.