‘Je verdiepen in het onbekende,’ zo zou ik een romantische omschrijving geven van de wetenschap. Het heeft  iets mystieks, iets ‘Indiana Jones’- achtig. Net zoals het opzoeken van een nieuw land met zijn eigen cultuur een ‘overload’ aan ervaringen geeft, zo geeft ook het ontdekken van nieuwe waarheden vanuit de natuur een ‘overload’ aan mooie dingen.

‘Zeg, wat wil je voor je verjaardag hebben?’ Die vraag komt om een of andere onverklaarbare reden bijna altijd op een moment dat je er geen concreet antwoord op hebt. ‘Ik laat je het nog wel weten,’ zeg ik dan maar - om diegene een paar dagen later mede te delen dat ik met een of ander bonnetje ‘reuze’ tevreden bent.

Ik merkte er helemaal niets van, dat er zomaar een halve liter bloed uit mijn lichaam werd getapt. Het was slechts een prikje, en terwijl het rode goedje begon te stromen hoefde ik alleen maar te wachten en semiconstant in een balletje te knijpen. Ontspannen keek ik om me heen. Dit was de eerste keer dat ik bloed doneerde, en tot nu toe viel het me ontzettend mee.

Een tijdje geleden stond er vaak een bepaalde column in de gratis krant ‘De Pers’. Zoals elke rechtgeaarde student lees ook ik dit blad regelmatig tijdens loze uurtjes in bussen of treinen. De krant is trouwens wel aan te raden: naar mijn mening is hij niet zo onzinnig als de meeste andere gratis kranten. Hoe dan ook: de column had de naam ‘Stel dat…’ Elke dag schreef er iemand een verhaaltje over een mogelijke gebeurtenis en welke gevolgen dat zou hebben. Helaas, een tijdje geleden werd de column stopgezet. Vandaag ga ik proberen om een blog te schrijven in dezelfde vorm. Stel dat… alle mensen tevreden zouden zijn met wat ze hebben? Wat dan?

“GZCHT: christ. m/v, ibv.  tattoo, all. lftd, vr goed gesprk en evt. vrndschp.” Als ik ooit een contactadvertentie zou schrijven, dan zou het er denk ik ongeveer zo uitzien. Want op de een of andere manier kom ik nauwelijks  christenen met tatoeages tegen. Toch zou ik het leuk vinden om eens met ‘lotgenoten’ in gesprek te komen. Lotgenoten tussen aanhalingstekens, vanwege het vrijwillige karakter van de lichaamsmarkering in kwestie.

Erg makkelijk voor als je tijdens etenstijd (of op welk ander moment ook) enorme honger hebt en toevallig nét op reis bent met de trein: op bijna ieder station vind je tegenwoordig wel een snackbar. Op Utrecht-Centraal minstens vijf, als ik mij niet vergis. Ik maakte gisteren nog gebruik van een friettent toen ik op Barneveld-Centrum een halfuurtje op de trein moest wachten en onderwijl trek had gekregen in iets hartigs. Verkoper blij (verkoopt ‘ie iets) en ik natuurlijk ook blij (mijn wachttijd was weer iets veraangenaamd).

Als je op kamers woont, krijg je met allerhande huishoudelijke problemen te maken. Bijvoorbeeld als er lampen kapot gaan. De eerste keer gebeurde dat een jaartje geleden. Goed, dan ga je dus naar de winkel om een nieuwe lamp te halen. Liefst weer dezelfde natuurlijk. Toen kon dat nog.

Het is ook werkelijk de somberste dag van het jaar als ik dit schrijf, denk ik, als ik naar buiten kijk. Het regent, het is donker en ik moet leren voor de tentamens. Vooral dat laatste steekt erg, maar dat begrijpen en herkennen jullie blijkbaar wel.

‘Hoop’: hoe vaak gebruiken we het woord niet overdag? ‘Ik hoop dat ik m’n trein haal’, ‘Hoop jij ook op een goed cijfer?’, ‘Hopelijk gaat alles goed met mijn tante’. Je hoopt het maar, zonder dat je weet of het echt zo is of dat het echt zo zal gebeuren. Eigenlijk is hoop maar iets heel vaags. Het is weinig meer dan een wens. Toch is hoop onmisbaar voor een mens. Ik zal dat proberen uit te leggen.

Ik weet het, ik weet het, het is alweer bijna Pasen, maar vergeef mij als ik weer over oud en nieuw begin! Terwijl ik fier met hoofd omhoog met mijn hond buiten loop om de hond zijn plas te laten doen, hoor ik plots een reeks knallen als geweerschoten. Oh nee! De Ypenburgse Burgeroorlog! (En, verdraaid... dat beest is niet meer te houden de rest van de tocht!)

Pijlen schieten de lucht in, overal knallen, de hele buurt wordt ontruimd door mijn blaffende hond, terwijl ik mij glibberend voortbeweeg over het vastgevroren ijs in een poging om staande te blijven. Het schiet in mij op om mijn ouders te waarschuwen dat de ‘laatste dagen' gekomen zijn: de maan kleurt immers bloedrood en de sterren vallen op de aarde, zoals in Openbaring stond. Het lijkt wel oorlog!