Je vindt het in bijna alle films, series, romans, tijdschriften, liedjes, etc. Het bepaalt hoe mensen in het leven staan, welke keuzes ze maken, met wie ze omgaan en op welke manier ze op hun medemens reageren. Het bestaat al sinds mensenheugenis. Iedereen krijgt er wel een keer mee te maken; het maakt niet uit waar je woont, hoe je eruit ziet, waar je in gelooft en wat je doet.

Het lijkt wel één of andere besmettelijke ziekte. Bijna iedereen die ik ken is verliefd, of erger: gaat binnenkort trouwen. Ik houd dapper vol dat het vrijgezellenleven ook zo zijn voordelen heeft en dat ik hoe dan ook niet wanhopig opzoek ben naar enig vrouwelijk aandacht.

Zoekend naar een onderwerp voor vandaag zag ik dat de categorie ‘love’ op deze website wel triest weinig blogs bevat. Nog triester is dat ik er zelf maar één van geschreven heb! Daar moet wat aan gedaan worden. Daarom bij dezen: een verhaal over liefde.

Hoe leer je een kip praten?
Dat is net zo 'makkelijk' als door het oog van een naald kruipen als je een kameel bent. Jezus zegt in Marcus 10:25 dat het niet makkelijk is om Zijn Rijk binnen te gaan. Dat kost je veel meer. Dat kost je tijd, misschien wel je reputatie, je vrienden of vriendinnen, je man of vrouw, je baan, je woordkeuze, je wil, je liefde voor andere dingen...

Gistermiddag dacht ik daaraan. Ik dacht tijdens de aanbidding van de kerkdienst er aan hoe het zou zijn om met de verkeerde te trouwen. Ik heb sinds 2 maanden verkering en ik denk nog niet serieus na over trouwen, maar het is wel leuk om het er soms over te hebben en te bedenken wat je dan wel of niet allemaal zou willen op die dag! Opeens sprak God tot mijn hart. 'Ja wat nou als je later de verkeerde trouwt?' Hij liet me een beeld zien. Ik zag mezelf in een bomvolle zaal staan, in een kerk. Ik had een prachtige bruidsjurk aan en al mijn vrienden, familie en wie weet ik nog veel meer zaten op de stoelen, met een lieve glimlach en een glinstering in hun ogen.

Ik stond nog achteraan, achter de schermen omdat ik nog niet de dienst in mocht. Vooraan bij het altaar stond mijn bruidegom, ik kon niet zien wie het was. Ik wachtte tot het orgel zou gaan spelen en ik naar voren mocht lopen. 

'Het is uit', zei ik.

Ik maakte het gewoon uit. Hij staarde me aan. Lege blik, lippen stijf op elkaar. "OK," zei hij, "als dat is wat je wilt dan respecteer ik dat". Huh, dacht ik, wat zegt hij nou? 'Dan respecteert hij dat?' Ik liep van hem weg, ging bij hem vandaan en hij deed niets? Hij kwam me niet achterna? Hij werd niet boos? Of begon te schelden? Of hield me tegen? Huh?

Hij knikte me toe. 'Is er verder nog iets wat je wilt zeggen?' Nou nee. Niet echt. Behalve dan dat ik het een enorm stomme situatie vond, en zo voelde ik me ook. Stom. Ontzettend stom. Ik voelde me de verliezer terwijl dat eigenlijk andersom had moeten zijn. Het liefste rende ik zijn armen in en liet ik me knuffelen, maar schaamte hield me tegen. Nee, ik had het uitgemaakt omdat ik het te druk had. Teveel mensen, te veel andere afspraken, teveel verplichtingen. En hij paste daar niet in. Zo simpel lag het. Ik wist niet meer hoe ik het moest combineren. De enige dag in de week waarop ik een beetje tijd was, was zondag. Als ik niet wilde uitslapen. Hij stond elke zondagochtend ergens te preken, te zingen, te aanbidden of was zogenaamd weer goed bezig. En dan zagen we elkaar twee, drie ogenblikken en dan was het altijd nog met anderen erbij ook. Weet je wel, dat je dan eindelijk eens tijd voor elkaar wilt maar nee, dan komt die, die die en die er weer bij. Hij was echt altijd zo *** druk! En ik had wel betere dingen te doen, ik had ook nog een leven!

‘Simpel en Easy’ – het solochristen pakket! Het zou zo een goede reclame kunnen zijn voor het religie- verkooppunt in onze plaatselijke gemengde supermarkt. Een boekje met Tien Geboden voor aan de muur (en nog een stuk of 600 wetten om de keuken mee te behangen), maar of het helpt om echt een goede relatie op te bouwen. 'I don’t know!'

Fietsend door de binnenstad van Delft kom je een flinke dosis verkeer tegen. Ze zijn bezig met een of ander groot project om een treinbaan op een viaduct onder de grond te verstoppen. Sorry hoor, maar iets stiekem verstoppen gaat niet als je heel Delft er maandenlang mee ontregeld. En die ontregeling, daar had ik ook nu weer last van.

Gisteren luisterde ik naar de radio. Op 3FM was een programmaonderdeel aan de gang waarbij luisteraars met een zwak voor iemand anders werd gevraagd om via de radio met diegene te flirten. Mocht diegene daarop ingaan, dan mochten ze op kosten van het radiostation samen uit eten. Maar de persoon waar mee geflirt werd kon in plaats daarvan ook kiezen voor vijfenzeventig euro cash. In de editie van gisteren was het even heel erg spannend…

Soms ben je een boek aan het lezen, of loop je door de straat… en bekruipt je dat gevoel. Soms kijk je uit het raam of staar je naar een ijverige mier… en dan voel je het weer. Soms sta je te wachten op de trein of zit je aan de keukentafel… en je weet het. Een geluksgevoel doorstroomt je hele lijf en alles lijkt op z’n plek te vallen. God houdt namelijk van je!

Tussen de vis- en de koekkraam staat een stellage met de woorden ‘liefde te koop’! Deze week ‘vriendschap’ voor maar een tientje, volgende week is seks in de uitverkoop.

Die gedachte bekroop mij toen ik afgelopen dinsdag ‘Jong’ volgde. Klaas van Kruistrum hoorde daar het verhaal van een 18- jarig meisje wat werkzaam was in een soort van bordeel om bij te verdienen door haar lichaam te verkopen voor geld. Dat geliefde schepsels van God hun lichaam WILLEN verkopen om geld te verdienen, gewoon niet te begrijpen.