Het zou maar een opmerking kunnen zijn van iemand die verslaafd is aan roken. ‘Vandaag begin ik echt!’ Ja, met stoppen te roken. Geen slecht idee, maar vaak ontzettend moeilijk vol te houden. Afgezien van het feit dat roken een verslaving is, is het opsteken van een sigaretje vaak ook een gewoonte. Het verschil zit ‘m in het feit dat een verslaving voornamelijk lichamelijk is: je lichaam kan niet zonder de nicotine. Een gewoonte zit echter in je hoofd. En ook dat is moeilijk te veranderen.

Kunnen we volgend jaar december nog knabbelen op kruidnoten, of moeten we het doen met een blik lang houdbare bonen? Dat hangt een beetje van de euro af. En eerlijk gezegd ben ik even kwijt hoe het daar op dit moment mee is. Een belangrijke vergadering, morgen. Daar schijnt haar lot van af te hangen. Ene Lord Wolfson verwacht niet dat ze er in Brussel uitkomen. Daarom heeft de topman van een Britse kledingketen een prijsvraag uitgeschreven. Als je de oplossing voor de eurocrisis weet, win je 286 duizend euro.

Het was een vrij lullige vertoning: het gehandicapten autootje was de bocht uit gevlogen en met een klap tegen een met tientallen struikjes omringde boom tot stilstand terecht gekomen. De motorkap stond omhoog, en ook het linker voorlicht had een flinke optater gekregen. Onderweg van mijn huis naar het station was ik het opvallende tafereel tegen gekomen. Inmiddels waren twee agenten bezig poolshoogte te nemen. Ook voor hen was het nog steeds een raadsel hoe je je nou kon verkijken op zo’n simpel bochtje.

Een geheugen is een vreemd ding. En het kan rare trucjes met je uithalen. Zo las ik vorige week een artikel over een vrouw die op een ochtend wakker werd en 17 jaar van haar leven vergeten was. Ineens was ze het helemaal kwijt. Ze wist niet meer dat ze getrouwd was geweest, een kind had en welk beroep ze uitoefende was ze ook helemaal vergeten. Het idee dat dit je kan overkomen is doodeng.

Licht en donker.. ik ben al een tijdje aan het denken over deze twee uitersten! Het is nu niet zo dat ik iedere avond in de kelder sta om te knoeien met de lichtknopjes, maar heb je wel eens gehoord over iets wat zover van elkaar afstaat, maar waarvan je het ene begrip niet uit kan leggen zonder het andere te noemen. 

Een gejuich gaat op uit de menigte, iemand zet het Amerikaanse volkslied in en met brede glimlachen op het gezicht wordt er geschreeuwd: “USA, USA!” Osama Bin Laden is dood. Voor velen een reden tot feest en wanneer ik naar de foto’s bij dit nieuws kijk, zie ik overal uitzinnig blije Amerikanen. Het gezicht van het wereldwijde terrorisme kan niet langer onheil verspreiden. Maar is het niet veel gevaarlijker – enger en erger - dat we nu met een gezichtsloos gevaar te maken hebben?

Vorige week donderdag werd ik door twee beren achtervolgd. Zelden heb ik zo hard gerend. Ik weet nog dat ik ons huis in rende, naar de keuken vloog en toen probeerde de trap op te gaan naar boven. Maar tegelijkertijd waren de beren weg en stond mijn moeder boven aan de trap. Ik wilde naar haar toegaan, maar dat lukte steeds niet. Mijn voeten leken vastgekleefd aan het matje onderaan de trap. Gefrustreerd werd ik wakker. Gelukkig, het was slechts een droom. Wat maken wij veel avonturen mee ’s nachts! Als er één nacht met dromen werkelijkheid zou worden, had je minstens een jaar therapie nodig om er weer bovenop te komen: zoveel maak je mee. 

Tijd voor een spelletje met vier personen. Stel je voor dat je jarig bent en dat er drie mensen op deze heugelijke dag taart bij je komen eten. Alleen: je tast in het duister over wie er één voor één langskomen. Maar probeer er door vragen te stellen snel achter te komen wie je eerste gast is, want voor je het weet staat gast nummer twee op de stoep en moet je van twee mensen tegelijk proberen te weten te komen wie ze zijn - of als je het dan nóg niet geraden hebt: drie.

Zoals de meesten van jullie waarschijnlijk wel weten, is de situatie in Japan op dit moment niet echt iets waar je heel blij van wordt. De nieuwsuitzendingen komen telkens met nieuwe verschrikkelijke berichten, over naschokken, ontploffende kernreactoren en het oplopende dodental. Daarnet hoorde ik dat er een waarschuwing is afgegeven voor een nieuwe tsunami. Er is geen twijfel over mogelijk dat we met een verschrikkelijke humanitaire ramp te maken hebben.

Ik merkte er helemaal niets van, dat er zomaar een halve liter bloed uit mijn lichaam werd getapt. Het was slechts een prikje, en terwijl het rode goedje begon te stromen hoefde ik alleen maar te wachten en semiconstant in een balletje te knijpen. Ontspannen keek ik om me heen. Dit was de eerste keer dat ik bloed doneerde, en tot nu toe viel het me ontzettend mee.