En toen was kerst alweer voorbij! Het is definitief over. Tenzij je met dingen gaat werken als derde kerstdag en meer van dat soort onzin. Het zal niet baten, we moeten een vol jaar wachten om weer te kunnen herdenken dat Jezus als schattig klein kindje in een kribbe lag.

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar elk jaar heb ik een toenemend gevoel van kerstcynisme. Wat ik daarmee bedoel? Dat we met Kerst opeens allemaal van elkaar houden, dat iedereen opeens geld geeft aan het Rode Kruis omdat er een paar deejays in een doorzichtig huis zitten, dat we uit volle borst “vrede op aarde” zingen maar het niet in de praktijk brengen, dat we heel lekker en vooral ook heel veel eten, dat we…

Ik schijn op vreemde dingen af te knappen. Hoe een meisje eet bijvoorbeeld. Eet ze eens iets anders dan ze kent en eet ze ook nog alles op, dan zijn we voor elkaar bestemd. Maar lust ze niets en laat ze steevast haar halve bord staan, dan scheiden onze wegen per direct.

Ik blader door mijn Bijbel. Soms heeft een vers een roze kleur gekregen, omdat de woorden mijn hart raken. Zelfs Prediker heeft kleur! Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik soms negatief ga denken door dit bijbelboek. De schrijver kijkt goed om zich heen. Hij zuigt de bezigheden van mensen als een spons op. Dan komt hij tot de vraag: wat heeft het voor zin om zo te stressen in je leven? Goeie vraag Prediker! 

Tussen de druppels is het droog. Ga toch weg! Stomme regen! En dan is de herfst nog maar net begonnen. Ik heb helemaal geen zin in vandaag. Weer door de regen. Kan ik vandaag maar overslaan. Ik meen het. Ken je dat gevoel van ‘er gaat toch niks lukken vandaag.’ Nou? Dan weet je precies hoe ik me nu voel. Laat me met rust trouwens. Kom morgen maar terug.

Waren het de woorden van de oude Aurelius Augustinus of was het het verschrikkelijke nieuwsartikel in mijn Nrc.next? Hoe het ook zij, de kerkvader pleitte ervoor om alleen maar te eten wat je lichaam nodig heeft (veel minder dus dan we eigenlijk eten) en de krant schreef dat kippen een gruwelijke dood sterven voordat ze op je bordje in de saus kunnen dobberen. Allemaal linkse kletskoek natuurlijk, zul je zeggen. Maar kletskoek of niet, deze afgelopen week bij mij binnengekomen prikkels zette mij wél aan het denken.

De stem van de gids galmde over de Spree, de rivier die Berlijn scheidt. De toeristen in de boot werden gewezen op het stuk muur dat zich nog in deze buurt bevond. Vanuit een luxe strandstoel op het sloeg ik de aandachtig luisterende vakantiegangers gade. De stoel stond op een schip, die via een loopplank verbonden was met het vasteland, het stadsstrand Ost.

Van uitstel komt afstel! Mijn lerares Geschiedenis benadrukte dit keer op keer als het tijd was om te leren voor een schriftelijke overhoring of andere toets. En wij – de klas – wisten allemaal hoeveel waarheid die woorden wel niet bevatten. Want wie heeft er nu zin om met zijn neus in de boeken te zitten als je ook buiten kunt spelen, televisie kunt kijken of kunt gaan shoppen. Precies, niemand.

Net had ik zo’n ongelooflijke zin in een ijsje. Gauw even naar de vriezer gelopen en een kleine magnum gepakt: heerlijk, met dubbele karamel! Niet dat ik honger had, dat zeker niet. Met drie volledige maaltijden, goed uitgebalanceerd qua voedingsstoffen, kom ik normaal gezien de dag wel door. En de gedachte dat we met z’n allen eigenlijk heel onnatuurlijk bezig zijn, komt maar zelden meer bij me naar boven.

Als de monden volgestouwd zijn met het lekkerste voedsel en we ons prakje uitgezwaaid hebben op de grote reis ‘to middle earth’, tovert de ‘heiligste’ uit de familie ineens een bijbeltje tevoorschijn. ‘O ja, we moeten nog lezen..’ zeurt het jongste broertje. Hij is nog niet helemaal geïntegreerd in de gewoonte, dat moeten we hem maar vergeven.