Eigenlijk ben ik niet zo van de Engelse leenwoorden, maar soms ontkom je er niet aan. Afgelopen zondag was ik namelijk bij een jeugddienst die nu eenmaal als titel ‘Kickuh!’ had meegekregen. Uit de aankondiging werd al duidelijk dat het ging om de vraag welke ‘kick’ wij van Jezus krijgen; is Jezus überhaupt een ‘kick’ voor ons? In een poging om van dit woord iets Nederlands te maken kreeg ik van Van Dale de volgende betekenis: “kick de; m -s staat van verrukking of opwinding: daar krijg ik een ~ van”. Tja... ik hou het maar bij ‘kick’.

Op dit moment ben ik een boek aan het lezen wat me echt aan het denken heeft gezet. En dat niet eens zozeer over de inhoud. Het boek heet Blond, Brutaal en Bidden van Mariska Orbán. De ondertitel zegt wat meer: Waarom ik (nog steeds) katholiek ben. Misschien heb je er wat van meegekregen in de media, misschien niet, maar Mariska Orbán heeft een tijdje geleden nogal voor wat ophef gezorgd toen ze een Tweede Kamerlid een brief heeft gestuurd waarin ze het plegen van abortus vergelijkt met het krijgen van een miskraam. (Doods)bedreigingen waren het gevolg. Nu heeft ze een boek uitgebracht waarin ze haar standpunten uitlegt.

Graaf een keertje in je geheugen en zoek een moment op waar een toevallige passant op straat jou een dienst bewees. Gewoon een klein tekentje van liefde, van beleefdheid, tussen alle alledaagse dingen in. Of ren jij daar al aan voorbij?

Soms heb je van die momenten dat een zin blijft hangen in je hoofd – iets op tv, uit muziek of van de radio. Zo’n moment, daar heb ik de afgelopen dagen last van, want ik keek eindelijk weer een keertje een scene terug waarin een groep mensen moesten overleven in een serie.

Opeens riep er iemand: ‘We moeten niet het water uit de bron naar de mensen brengen, maar de mensen naar het water!’ En toen bleef ‘tie hangen, verdraaid.. dat moet ik weer hebben..

Als je van jongs af aan bent opgevoed met het christendom, komt er meestal een moment in je leven waarop je begint met evangeliseren. Vaak is dat geen heel duidelijk aan te wijzen moment. Misschien was het wel gewoon een achteloos gesprekje dat je had met je achterbuurmeisje die nieuwsgierig was waarom jij elke zondag twee keer voor haar huis langs liep om naar dat grote gebouw te gaan. Misschien was het dat moment waarop je aan je ongelovige klasgenoot uitlegde wat je nou precies bedoelde wanneer je zei dat je belijdenis ging doen. Hoe dan ook – het is zo goed als onvermijdelijk dat er een punt komt waarop je met iemand die niet hetzelfde gelooft als jij, in gesprek raakt over God.

Licht en donker.. ik ben al een tijdje aan het denken over deze twee uitersten! Het is nu niet zo dat ik iedere avond in de kelder sta om te knoeien met de lichtknopjes, maar heb je wel eens gehoord over iets wat zover van elkaar afstaat, maar waarvan je het ene begrip niet uit kan leggen zonder het andere te noemen. 

Een gigantisch wit, lichtgevend kruis werd door het centrum van Gouda gedragen terwijl bekende Nederlandse artiesten bekende Nederlandse songs ten gehore brachten. De laatste uren van het leven van Jezus werden nagespeeld, in een ietwat moderne setting: Jezus werd ingerekend door de ME en Judas communiceerde zijn plannen rustig via een mobieltje. Een hippe presentator en een frisse reporter voorzagen het geheel van commentaar en informatie. En dat allemaal in Gouda.

Een flinke scheikundeklas bevatte eens twee studenten, ‘Julia’ (mooi naam, toch?) en ‘Sander’. Natuurlijk zitten er wel meer studenten bij elkaar in de klas, maar het bijzondere aan deze twee studenten was dat ze beiden een uitzonderlijke scheikundeknobbel hadden. Niet een beetje, maar echt uitzonderlijk!

“GZCHT: christ. m/v, ibv.  tattoo, all. lftd, vr goed gesprk en evt. vrndschp.” Als ik ooit een contactadvertentie zou schrijven, dan zou het er denk ik ongeveer zo uitzien. Want op de een of andere manier kom ik nauwelijks  christenen met tatoeages tegen. Toch zou ik het leuk vinden om eens met ‘lotgenoten’ in gesprek te komen. Lotgenoten tussen aanhalingstekens, vanwege het vrijwillige karakter van de lichaamsmarkering in kwestie.

Elke keer als ik die zin lees in een tijdschrift waarin aan iemand wordt gevraagd of iemand spijt heeft van de dingen die hij gedaan heeft, komt dit antwoord boven, meestal aangevuld met: ‘Het heeft mij gevormd tot wie ik nu ben!’, zoals ook deze keer weer werd gezegd.