Wie jarig is, trakteert. Dat is tenminste wat ze zeggen. Daarom trakteer ik jullie op deze even stralende als vreugdevolle dag – nee, niet naar buiten kijken – maar eens op een blog. Niet maagvullend, maar daardoor hopelijk dus in ieder geval ook niet te zwaar op de maag. Vandaag schijn ik ‘officieel’ volwassen te worden. Wat dat inhoudt is me een raadsel, maar volgens mij is het iets goeds. Anders zouden ze je er niet mee feliciteren vermoed ik.

Hoeveel geld geef jij per maand aan een goed doel? €1, €5 of misschien wel €50? Dat kan veel vragen oproepen. Hoeveel geef je, hoeveel moet je geven? Als je hierover teveel nadenkt, loop je het risico dat je er de verkeerde kant mee opgaat. Namelijk, dat je je gaven niet meer in een zekere bescheidenheid geeft, maar het toch wel erg goed vindt dat je zoveel procent van je inkomen weggeeft. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Maar geven kan je ook juist heel nederig maken.

Misschien lijkt het maar zo, maar volgens mij zijn mijn fietsvaardigheden de laatste tijd opeens flink achteruit gegaan. Het zou kunnen komen door dat witte spul dat overal op de wegen ligt – mijn evenwicht laat opeens te wensen over. Gelukkig is de gemeente zo vriendelijk om toch nog een paar paadjes ‘schoon’ te maken. Toch vereiste het fietsen de afgelopen dagen wat kunst- en vliegwerk. Soms kies je dan het spoor van iemand die vóór jou op die weg reed, maar dat pakt ook niet altijd even goed uit. Ook in het groot werkt het volgens mij vaak zo.

Eigenlijk ben ik niet zo van de Engelse leenwoorden, maar soms ontkom je er niet aan. Afgelopen zondag was ik namelijk bij een jeugddienst die nu eenmaal als titel ‘Kickuh!’ had meegekregen. Uit de aankondiging werd al duidelijk dat het ging om de vraag welke ‘kick’ wij van Jezus krijgen; is Jezus überhaupt een ‘kick’ voor ons? In een poging om van dit woord iets Nederlands te maken kreeg ik van Van Dale de volgende betekenis: “kick de; m -s staat van verrukking of opwinding: daar krijg ik een ~ van”. Tja... ik hou het maar bij ‘kick’.

Op dit moment ben ik een boek aan het lezen wat me echt aan het denken heeft gezet. En dat niet eens zozeer over de inhoud. Het boek heet Blond, Brutaal en Bidden van Mariska Orbán. De ondertitel zegt wat meer: Waarom ik (nog steeds) katholiek ben. Misschien heb je er wat van meegekregen in de media, misschien niet, maar Mariska Orbán heeft een tijdje geleden nogal voor wat ophef gezorgd toen ze een Tweede Kamerlid een brief heeft gestuurd waarin ze het plegen van abortus vergelijkt met het krijgen van een miskraam. (Doods)bedreigingen waren het gevolg. Nu heeft ze een boek uitgebracht waarin ze haar standpunten uitlegt.

Eens in de zoveel tijd verschijnt er een gelovige – meestal jood, moslim of christen – ten tonele die stelt dat homoseksualiteit een ziekte is. Het nieuwtje is er inmiddels dus wel af, zo zou je denken, maar niets blijkt minder waar. Deze week is namelijk de organisatie Different in het nieuws omdat ze therapieën aanbiedt voor homo’s die hun gevoelens willen onderdrukken of die ervan “genezen” willen worden. De meeste ophef ontstond omdat deze therapie vergoed wordt door de zorgverzekering, maar het blijft opvallend dat er steeds weer een grote golf van verontwaardiging ontstaat wanneer een persoon of een instantie van mening blijkt te zijn dat homoseksualiteit een ziekte is.

Hoe gaat het met je voornemens? Al een paar kilo kwijt, de omgeving gezien tijdens het hardlopen of het pakje sigaretten in de winkel laten staan? Dit jaar heb ik besloten om mezelf niet te vermoeien met voornemens. Het lukt me namelijk nooit om ze die twaalf lange maanden vol te houden. Tot vandaag.

Een jaar geleden schreef Jan Pieter er al een reportage over: de Europese jongerenontmoeting van de gemeenschap van Taizé. Vorig jaar vond deze ontmoeting plaats in ons eigen Rotterdam, dus logischerwijs was er toen in Nederland opeens veel aandacht voor Taizé. Inmiddels is die aandacht al lang en breed weer weggeëbd, maar ook deze keer was de Europese jongerenontmoeting behoorlijk in de buurt; dertigduizend jongeren kwamen eind 2011/ begin 2012 naar Berlijn toe om te zoeken naar nieuwe vormen van solidariteit.

De wereld waarin we leven is een verdorven wereld, horen we vaak. Na de zondeval is het goede verdwenen. Maar soms, als ik zulke sombere dingen hoor, denk ik: waar zien wij God dan nog op deze aarde? Hij is niet helemaal verdwenen en Zijn voetstappen zijn overal te vinden. Waar is God?

Soms hoor je een liedje voor de ziljoenste keer en juist die keer hoor je opeens wat er gezongen wordt. Dat kan gebeuren als je met een vroom gezicht in de kerk zit en uit alle macht probeert je te concentreren op de inhoud van een psalm in plaats van op de soms onmogelijke melodieën – dit kan overigens ook aan mijn zangkwaliteiten te wijten zijn – maar het kan net zo goed gebeuren als je in de supermarkt een Sinterklaasliedje hoort.