Misschien lijkt het maar zo, maar volgens mij zijn mijn fietsvaardigheden de laatste tijd opeens flink achteruit gegaan. Het zou kunnen komen door dat witte spul dat overal op de wegen ligt – mijn evenwicht laat opeens te wensen over. Gelukkig is de gemeente zo vriendelijk om toch nog een paar paadjes ‘schoon’ te maken. Toch vereiste het fietsen de afgelopen dagen wat kunst- en vliegwerk. Soms kies je dan het spoor van iemand die vóór jou op die weg reed, maar dat pakt ook niet altijd even goed uit. Ook in het groot werkt het volgens mij vaak zo.

Eigenlijk ben ik niet zo van de Engelse leenwoorden, maar soms ontkom je er niet aan. Afgelopen zondag was ik namelijk bij een jeugddienst die nu eenmaal als titel ‘Kickuh!’ had meegekregen. Uit de aankondiging werd al duidelijk dat het ging om de vraag welke ‘kick’ wij van Jezus krijgen; is Jezus überhaupt een ‘kick’ voor ons? In een poging om van dit woord iets Nederlands te maken kreeg ik van Van Dale de volgende betekenis: “kick de; m -s staat van verrukking of opwinding: daar krijg ik een ~ van”. Tja... ik hou het maar bij ‘kick’.

Breaking news op alle zenders: de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-Il is dood. Sinds 1994 leidde hij het land, maar hij is zaterdag op 69-jarige leeftijd overleden. Goed, tot zover niet heel veel bijzonders zou je denken. Erg naar natuurlijk, maar er sterft wel vaker een staatshoofd. En dan zo’n dictator van een obscuur landje hier ver vandaan? Nou, stel je dan eens voor dat Rutte (of bijvoorbeeld de koningin) zou overlijden. Wat zou jij doen? Huilend op straat gaan liggen?

Kan je het je nog herinneren? Ga eens 10 jaar terug in je gedachten. Weer even een klein kind zijn. Je leefde in een kleine wereld die toch zo ontzettend groot was. Er waren ontelbaar veel dingen niet te begrijpen. Kruispunten nog zo onoverzichtelijk, sloten breed en geheimzinnig diep. Gelukkig hoefde je alles ook niet te begrijpen. Papa en mama waren er immers, die wisten altijd wat er moest gebeuren en wat het beste was. Grote mensen, ja, die wisten hoe de wereld in elkaar zat.

Je zult maar dominee zijn: de ene dag wordt er aan je betaalde studieverlof gemorreld, de volgende dag wordt een collega beschuldigd van het oproepen tot kindermishandeling en daarnaast loopt ook nog eens de discussie over of dominees wel of niet op Twitter actief zouden moeten zijn. Misschien ligt het aan mijn krant, maar dominees lijken goed vertegenwoordigd te zijn in het nieuws. Nouja, “goed”?

Sommige mensen vinden dat je je als christen het beste kunt omgeven met alleen maar medechristenen. Gewoon een woonplaats uitzoeken waar nog lekker veel kerkgangers wonen – al worden zulke woonplaatsen steeds schaarser – zodat je niet teveel geconfronteerd wordt met al die “heidense” praktijken zoals winkelen op zondag, vloeken als de hagelslag weer eens op is in de supermarkt en nog veel meer van dat soort dingen. Hartstikke fijn toch? Niet teveel gedoe, iedereen is het met elkaar eens.

Daar sta je dan. Je hebt een publiek voorgeschoteld gekregen, of eigenlijk is het meer zo dat het publiek jou voorgeschoteld heeft gekregen. Het gekke is dat zij jou wel kunnen zien, maar jij hen niet. Je kunt ze ook niet horen en niet ruiken; je realiseert je dat je dus eigenlijk niet weet of je wel een publiek hebt. Als part-time optimist kies je ervoor om toch maar je verhaal af te steken en er vanuit te gaan dat er wel iemand de moeite heeft genomen om je verhaal te komen aanhoren, al is het maar een goede buur of een verre vriend.

Het zou maar een opmerking kunnen zijn van iemand die verslaafd is aan roken. ‘Vandaag begin ik echt!’ Ja, met stoppen te roken. Geen slecht idee, maar vaak ontzettend moeilijk vol te houden. Afgezien van het feit dat roken een verslaving is, is het opsteken van een sigaretje vaak ook een gewoonte. Het verschil zit ‘m in het feit dat een verslaving voornamelijk lichamelijk is: je lichaam kan niet zonder de nicotine. Een gewoonte zit echter in je hoofd. En ook dat is moeilijk te veranderen.

Gisteren zat ik eens te tellen hoeveel verjaardagen ik de laatste weken had gehad. Alleen al de afgelopen pakweg 6 weken bleken dat er 8 te zijn geweest. En dan bedoel ik niet de verjaardagen waarvoor je een sms’je of mailtje de deur uitstuurt, maar verjaardagen waar je heengaat en een cadeau aan spendeert. Dat zette me eens aan het denken over het fenomeen ‘cadeaus geven’. Want wat is dat elke keer toch ingewikkeld!

Vaak staan ze bij de ingang van een supermarkt. ’s Winters met een oude jas aan en een sjaal rond de hals. Bibberend, zonder veel te zeggen, duwen ze mensen een krantje onder hun neus. De straatkrant. En nee, ik heb helemaal geen zin om zo’n krantje te kopen. Sterker nog, ik wil hem gratis nog niet hebben. Dus loop ik door. Maar altijd voel ik me schuldig als ik dat doe. En dan irriteer ik me weer aan de verkoper omdat ik me schuldig voel door hem.