Op dit moment ben ik een boek aan het lezen wat me echt aan het denken heeft gezet. En dat niet eens zozeer over de inhoud. Het boek heet Blond, Brutaal en Bidden van Mariska Orbán. De ondertitel zegt wat meer: Waarom ik (nog steeds) katholiek ben. Misschien heb je er wat van meegekregen in de media, misschien niet, maar Mariska Orbán heeft een tijdje geleden nogal voor wat ophef gezorgd toen ze een Tweede Kamerlid een brief heeft gestuurd waarin ze het plegen van abortus vergelijkt met het krijgen van een miskraam. (Doods)bedreigingen waren het gevolg. Nu heeft ze een boek uitgebracht waarin ze haar standpunten uitlegt.

Doe een half uur niets. Reinier Sonneveld geeft die opdracht op pagina 18 van zijn boek Het goede leven, een boek met een plaatje van een rode lolly op de kaft. Ik heb het op 3 december van mijn moeder gekregen. Zij had mijn lootje voor sinterklaas getrokken. Doe een half uur niets. Opdrachten als deze geeft Reinier aan het begin van ieder hoofdstuk. ‘Ze zijn bedoeld als prikkelingen. Zie het als vrolijke experimenten. Je hebt niets te verliezen, dus waarom zou je niet eens een poging wagen?’, legt hij uit.

Hij bekeek het bord en draaide het een kwartslag. Zijn collega had dezelfde keurende blik en stopte ondertussen een worteltje in z’n mond. ‘Konijnenvoer’ concludeerde hij. Ze namen allebei een slok van hun glas water en krabbelden een cijfer op een blocnote. 

Met een kopje thee en een genietende blik bekijk ik het televisieprogramma. Het blijft bijzonder om te zien hoe de amateurkoks hun medekandidaten - die jarenlange werkervaring hebben - uit het spel koken. 

Van uitstel komt afstel! Mijn lerares Geschiedenis benadrukte dit keer op keer als het tijd was om te leren voor een schriftelijke overhoring of andere toets. En wij – de klas – wisten allemaal hoeveel waarheid die woorden wel niet bevatten. Want wie heeft er nu zin om met zijn neus in de boeken te zitten als je ook buiten kunt spelen, televisie kunt kijken of kunt gaan shoppen. Precies, niemand.

Als de monden volgestouwd zijn met het lekkerste voedsel en we ons prakje uitgezwaaid hebben op de grote reis ‘to middle earth’, tovert de ‘heiligste’ uit de familie ineens een bijbeltje tevoorschijn. ‘O ja, we moeten nog lezen..’ zeurt het jongste broertje. Hij is nog niet helemaal geïntegreerd in de gewoonte, dat moeten we hem maar vergeven.

Volgens sommige mensen is het niet goed om (teveel) nutteloze dingen te doen. Beetje internetten, surfen op het wereldwijde web, zomaar wat te gaan fietsen of tijdschriften doorbladeren die je toch allang gelezen hebt. Nee, het is beter om iets goeds te gaan doen. Een goed boek bijvoorbeeld te lezen. Dan besteed je je tijd beter. De vraag is dan: ‘Wat is een goed boek?’

Ik kreeg op zich wel iets mee van de buitenwereld... iets met komkommers.. of was het nu taugé? Ach ja, dat was maar één van die dingen. Ik moet bekennen dat ik de afgelopen weken meer in mijn boek heb gezeten dan naar het nieuws heb gekeken. En sorry, het was niet (altijd) de Bijbel!

De dag vóór Dodenherdenking, staan journalisten overal ter wereld stil bij de persvrijheid. In Nederland klontert de pers dan samen in het oude Trouw-gebouw, om er te luisteren naar internationale sprekers en om er met elkaar te debatteren. De conclusie aan het eind van de dag lijkt altijd weer: het is slecht gesteld met de persvrijheid. Natuurlijk vooral in landen ver van ons bed, maar - ondanks dat persvrijheid hier wettelijk is vastgelegd - ook in Nederland.

Wat ik wél en jullie nog niet weten, is hoe het hoofdverhaal van de X[ist] in Christ, die morgen bij jullie op de deurmat valt, eruit ziet. Om een tipje van de sluier te lichten: het verhaal begint met een gedicht dat ik een aantal jaar geleden heb ingezonden voor een lokale 4 en 5 mei gedichtenwedstrijd. Het gedicht had ik in een uurtje op school in elkaar gezet - dus verwacht dat ik derde zou worden, had ik niet.

Vandaag even iets van een kladblaadje. Het gaat over aanbidding van God. Psalm 34 zegt: “Roem met mij de grootheid van de HEER, sluit u aan om zijn naam te verheffen.”, of zoals een andere Psalmist zegt: “Groot is de HEER, hem komt alle lof toe, zijn grootheid is niet te doorgronden.” De Schrift spreekt over de aanbidding van God en de oproep tot alle volken om dat ook te doen. Niet alleen als volk en natie, maar ook als individu. Ieder mens wordt geroepen om Hem te aanbidden en dank te zeggen, maar met welk doel? De opdracht om Hem te aanbidden mag dan uitgesproken zijn door mensen, zij is door de heilige Geest in de mond van de profeten en apostelen gelegd. Blijkbaar roept God ons op om Hem te aanbidden, maar waarom?