Eens in de zoveel tijd verschijnt er een gelovige – meestal jood, moslim of christen – ten tonele die stelt dat homoseksualiteit een ziekte is. Het nieuwtje is er inmiddels dus wel af, zo zou je denken, maar niets blijkt minder waar. Deze week is namelijk de organisatie Different in het nieuws omdat ze therapieën aanbiedt voor homo’s die hun gevoelens willen onderdrukken of die ervan “genezen” willen worden. De meeste ophef ontstond omdat deze therapie vergoed wordt door de zorgverzekering, maar het blijft opvallend dat er steeds weer een grote golf van verontwaardiging ontstaat wanneer een persoon of een instantie van mening blijkt te zijn dat homoseksualiteit een ziekte is.

Je vindt het in bijna alle films, series, romans, tijdschriften, liedjes, etc. Het bepaalt hoe mensen in het leven staan, welke keuzes ze maken, met wie ze omgaan en op welke manier ze op hun medemens reageren. Het bestaat al sinds mensenheugenis. Iedereen krijgt er wel een keer mee te maken; het maakt niet uit waar je woont, hoe je eruit ziet, waar je in gelooft en wat je doet.

Ik schijn op vreemde dingen af te knappen. Hoe een meisje eet bijvoorbeeld. Eet ze eens iets anders dan ze kent en eet ze ook nog alles op, dan zijn we voor elkaar bestemd. Maar lust ze niets en laat ze steevast haar halve bord staan, dan scheiden onze wegen per direct.

Hij glimlachte zoals Hij dat alleen kon. Met Zijn liefdevolle Vaderhanden gaf Hij haar een unieke vorm. Zorgvuldig bracht Hij een moedervlekje aan op haar gezicht en blies met Zijn adem leven in het tere lijfje. Zijn hart stroomde over van liefde en Hij werd warm van binnen. Als een parel bekeek Hij het meisje en omringde het met Zijn Geest. Een zachte blik en Zijn ogen straalde. Zijn warme stem kon enkel uitbrengen: 'Mijn kind, mijn lieve kind.'

En vandaag is het ….. Dierendag!:) Voordat je verder leest, als je een huisdier hebt: geef er eerst even 10 minuten je onverdeelde aandacht aan. Even knuffelen, lieve woordjes tegen zeggen.. Als dat moeilijk gaat, geef het dan wat lekker, zelfgemaakt eten. En daarna weer terugkomen naar je computer om deze blog verder te lezen natuurlijk!

Klaar? Wat, heb je het niet gedaan? Waar wacht je nog op? Hup, wegwezen! Ik meende het hoor!

Oké, nu kunnen we echt beginnen.

Het lijkt wel één of andere besmettelijke ziekte. Bijna iedereen die ik ken is verliefd, of erger: gaat binnenkort trouwen. Ik houd dapper vol dat het vrijgezellenleven ook zo zijn voordelen heeft en dat ik hoe dan ook niet wanhopig opzoek ben naar enig vrouwelijk aandacht.

Zoekend naar een onderwerp voor vandaag zag ik dat de categorie ‘love’ op deze website wel triest weinig blogs bevat. Nog triester is dat ik er zelf maar één van geschreven heb! Daar moet wat aan gedaan worden. Daarom bij dezen: een verhaal over liefde.

Wandel over straat en kijk eens om je heen! Geef je ogen de kosten aan het slag van mensen dat iedere dag voorbijkomt. Het is goed voor je gezondheid om een paar keer per week flink te lachen (Schande om te zeggen, nietwaar.. Maar ik lach de mensen toe en dan mag het!)

Soms zie je mensen met grappige loopjes, soms eentje met zo’n superlange baard (Sinterklaas op verkenning? Ik heb ook al kruidnoten in de winkel gezien, namelijk) en soms gewoon een paar kinderen die naar school toegaan. Moeder'kind' vooraan, commanderend aan haar broertje dat zij het niet verdraagt dat haar broertje zo dicht langs de trein loopt. Oké, laat ik vooral het goede voorbeeld geven door te oordelen over het uiterlijk!

Langzaam maar zeker ben ik het bloggen aan het afsluiten. Het is tijd dat andere mensen hun visie delen, tijd dat we weer leren van andere christenen en hun kijk op de wereld. Maar.. denk niet dat je te makkelijk van mij af komt, want afsluiten doe ik wel lekker (puh!) in drievoud! 

Drievoudig klinkt wel redelijk volmaakt, was mijn gedachte. Misschien dat ik er nog mensen blij mee maak, iets wat altijd mooi meegenomen is. Eén ding wat zeker is, is dat ik er in ieder geval minder ophef mee maak dan een afsluiting in 666 delen, nietwaar?

“Waar komt al het kwaad vandaan, kan dat in Uw wil bestaan?” Je kent het misschien wel, tekst uit een mooi nummer van Sela. Het is een vraag die veel mensen bezighoudt. Ook christenen.
Nu wil ik niet pretenderen dat ik de waarheid in pacht heb, maar ik begrijp het niet dat er christenen zijn die die vraag durven te stellen.