Hoeveel geld geef jij per maand aan een goed doel? €1, €5 of misschien wel €50? Dat kan veel vragen oproepen. Hoeveel geef je, hoeveel moet je geven? Als je hierover teveel nadenkt, loop je het risico dat je er de verkeerde kant mee opgaat. Namelijk, dat je je gaven niet meer in een zekere bescheidenheid geeft, maar het toch wel erg goed vindt dat je zoveel procent van je inkomen weggeeft. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Maar geven kan je ook juist heel nederig maken.

Er zijn een heleboel redenen waarom films leuk zijn om naar te kijken. Ze kunnen interessant zijn, leerzaam, gezellig, grappig of juist heel eng of spannend. Ze kunnen je even meevoeren naar een andere wereld, een wereld die veel intrigerender is dan je eigen saaie leventje. En als je zo’n film ‘uit’ hebt, moet je even goed met je ogen knipperen om je eigen kamer weer te zien. Maar één ding is heel irritant aan een verder goede film: de quotes.

Op dit moment ben ik een boek aan het lezen wat me echt aan het denken heeft gezet. En dat niet eens zozeer over de inhoud. Het boek heet Blond, Brutaal en Bidden van Mariska Orbán. De ondertitel zegt wat meer: Waarom ik (nog steeds) katholiek ben. Misschien heb je er wat van meegekregen in de media, misschien niet, maar Mariska Orbán heeft een tijdje geleden nogal voor wat ophef gezorgd toen ze een Tweede Kamerlid een brief heeft gestuurd waarin ze het plegen van abortus vergelijkt met het krijgen van een miskraam. (Doods)bedreigingen waren het gevolg. Nu heeft ze een boek uitgebracht waarin ze haar standpunten uitlegt.

Eens in de zoveel tijd verschijnt er een gelovige – meestal jood, moslim of christen – ten tonele die stelt dat homoseksualiteit een ziekte is. Het nieuwtje is er inmiddels dus wel af, zo zou je denken, maar niets blijkt minder waar. Deze week is namelijk de organisatie Different in het nieuws omdat ze therapieën aanbiedt voor homo’s die hun gevoelens willen onderdrukken of die ervan “genezen” willen worden. De meeste ophef ontstond omdat deze therapie vergoed wordt door de zorgverzekering, maar het blijft opvallend dat er steeds weer een grote golf van verontwaardiging ontstaat wanneer een persoon of een instantie van mening blijkt te zijn dat homoseksualiteit een ziekte is.

Schrik niet van de titel. Ik weet het: statistiek is meestal niet leuk. Vooral niet als je het zelf moet berekenen. Maar vandaag kwam ik iets heel interessants tegen wat met statistiek te maken heeft. Omdat we zoveel dingen bijhouden, kun je namelijk berekenen hoeveel geboorten er dit jaar zijn geweest. Of hoeveel sterftegevallen. Hoeveel auto’s zijn geproduceerd en hoeveel e-mails er zijn verstuurd. Over dat laatste, dat zijn er ongeveer 300 miljard. Alleen vandaag al.

Een jaar geleden schreef Jan Pieter er al een reportage over: de Europese jongerenontmoeting van de gemeenschap van Taizé. Vorig jaar vond deze ontmoeting plaats in ons eigen Rotterdam, dus logischerwijs was er toen in Nederland opeens veel aandacht voor Taizé. Inmiddels is die aandacht al lang en breed weer weggeëbd, maar ook deze keer was de Europese jongerenontmoeting behoorlijk in de buurt; dertigduizend jongeren kwamen eind 2011/ begin 2012 naar Berlijn toe om te zoeken naar nieuwe vormen van solidariteit.

En toen was kerst alweer voorbij! Het is definitief over. Tenzij je met dingen gaat werken als derde kerstdag en meer van dat soort onzin. Het zal niet baten, we moeten een vol jaar wachten om weer te kunnen herdenken dat Jezus als schattig klein kindje in een kribbe lag.

Breaking news op alle zenders: de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-Il is dood. Sinds 1994 leidde hij het land, maar hij is zaterdag op 69-jarige leeftijd overleden. Goed, tot zover niet heel veel bijzonders zou je denken. Erg naar natuurlijk, maar er sterft wel vaker een staatshoofd. En dan zo’n dictator van een obscuur landje hier ver vandaan? Nou, stel je dan eens voor dat Rutte (of bijvoorbeeld de koningin) zou overlijden. Wat zou jij doen? Huilend op straat gaan liggen?

Misschien komt het doordat ik in een dorp ben opgegroeid, maar zet mij in een trein naar een “grote” stad en ik val van de ene in de andere verbazing, helemaal als ik in de spits reis. Ik verwonder me er sowieso steeds weer over dat er toch wel zo’n achttien mensen in het tussenstuk van een treincoupé gepropt kunnen worden en ik ben ook elke keer weer blij verrast dat iedereen min of meer ongeschonden de trein weer verlaat. Weet je waar ik al met al echter het meest van op kijk? Dat mensen eigenlijk heel raar zijn.

Soms hoor je een liedje voor de ziljoenste keer en juist die keer hoor je opeens wat er gezongen wordt. Dat kan gebeuren als je met een vroom gezicht in de kerk zit en uit alle macht probeert je te concentreren op de inhoud van een psalm in plaats van op de soms onmogelijke melodieën – dit kan overigens ook aan mijn zangkwaliteiten te wijten zijn – maar het kan net zo goed gebeuren als je in de supermarkt een Sinterklaasliedje hoort.