Natuurlijk ben ik het type journalist dat later het liefst burgeroorlogen en massaslachtingen in een één of ander ver exotisch land wil verslaan. Bang voor bloed ben ik niet, en ik kan mijn hoofd goed koel houden – ook als de kogels in regenstralen enkele meters naast mij op de grond komen. Toch heb ik het op de één of andere manier niet zo op de tandarts.

Misschien lijkt het maar zo, maar volgens mij zijn mijn fietsvaardigheden de laatste tijd opeens flink achteruit gegaan. Het zou kunnen komen door dat witte spul dat overal op de wegen ligt – mijn evenwicht laat opeens te wensen over. Gelukkig is de gemeente zo vriendelijk om toch nog een paar paadjes ‘schoon’ te maken. Toch vereiste het fietsen de afgelopen dagen wat kunst- en vliegwerk. Soms kies je dan het spoor van iemand die vóór jou op die weg reed, maar dat pakt ook niet altijd even goed uit. Ook in het groot werkt het volgens mij vaak zo.

Dikke druppels zigzaggen over zijn rug. Hij is nog maar net begonnen, en de hitte heeft ‘m nu al te pakken. De tien kilometer die hij normaal in het uurtje loopt zal hij niet meer halen. Meer dan een uurtje per week heeft hij niet. Te druk. Het uurtje rennen is het enige moment in de week waarin hij even aan niets anders hoeft te denken. Maar z’n gedachten loslaten lukt hem niet vandaag. Al een tijdje niet meer. Ook de muziek uit zijn koptelefoon brengt hem niet tot rust.

Tussen de druppels is het droog. Ga toch weg! Stomme regen! En dan is de herfst nog maar net begonnen. Ik heb helemaal geen zin in vandaag. Weer door de regen. Kan ik vandaag maar overslaan. Ik meen het. Ken je dat gevoel van ‘er gaat toch niks lukken vandaag.’ Nou? Dan weet je precies hoe ik me nu voel. Laat me met rust trouwens. Kom morgen maar terug.

Eigenlijk had ik deze blog overdag moeten schrijven, toen het nog licht was. Nou ja, het is nu (21.39 uur) ook nog wel licht, maar het echte daglicht is toch zo langzamerhand aan het verdwijnen. Niet zo erg, want de nacht is natuurlijk ook prachtig met alle sterren en de maan, maar ik wilde zo graag eens een stukje schrijven over wolkenluchten. Want daar ben ik gek op!

Voor mijn blog van deze week wil ik me beroepen op dat roemruchte collectieve talent van onze natie: praten over het weer. Als je niet tot op zekere hoogte met een ander kunt praten over de meteorologische conditie van de dag mag je jezelf geen Nederlander noemen. Hoewel het grootste deel van de christelijke jeugd vandaag waarschijnlijk weinig van de blauwe lucht en stralende zon heeft meegekregen dankzij een of ander groot muziekgebeuren ergens in Arnhem, ga ik de meest voor de hand liggende vraag toch stellen: wat een weertje, nietwaar?

En gezweet zou er vandaag worden. Dat zeker op zo’n warme dag als vandaag! Na het binnenwandelen van de kantine, maakte ik mijn overlevingspakket voor het werken in de tropische temperaturen klaar en nam ik uiteindelijk plaats om te wachten tot iedereen zou beginnen. ‘Het is Goede vrijdag, zie ik.. wat is dat eigenlijk?’ begint naast mij een gesprek en voordat ik het wist was ik aan het uitleggen wat er die dagen allemaal gebeurde.

De warme zonnestralen schieten door het grote vierkante raam, opzoek naar iemand om te ontvoeren. In mij hebben ze het perfecte slachtoffer gevonden. Ik word beetgepakt – niet ruw zoals ik verwachtte, maar heel zachtjes en beheerst. Via het eerste de beste raam in het kantoorpand verdwijn ik richting de buitenlucht. Want dat is wat je met dit weer het beste kunt doen.

De brievenbus kleppert voordat de nieuwe X[ist] in Christ met een klein plofje op mijn deurmat valt. Ik heb voor het eerst twee artikelen voor het blad geschreven en ben dolbenieuwd hoe het is geworden. Gretig scheur ik het plastic eraf en blader door naar mijn schrijfsels. Daardoor vergeet ik bijna dat er nog wat in het pakketje zit: een blauw reisgidsje.

Het kan je afgelopen weken niet ontgaan zijn: overal in het Midden-Oosten stonden burgers op tegen hun overheid. Van Libië tot Bahrein strijden inwoners voor meer vrijheid en democratie - iets wat hun onderdrukkende dictator, de tientallen jaren die hij aan de macht is, nog nooit gegeven heeft. Demonstreren doen ze vreedzaam - vaak dagen achtereen op een centraal plein, opgeroepen via Twitter. Niets liever dan vrije verkiezingen; dat is wat ze willen. Wat een idealen!