Natuurlijk ben ik het type journalist dat later het liefst burgeroorlogen en massaslachtingen in een één of ander ver exotisch land wil verslaan. Bang voor bloed ben ik niet, en ik kan mijn hoofd goed koel houden – ook als de kogels in regenstralen enkele meters naast mij op de grond komen. Toch heb ik het op de één of andere manier niet zo op de tandarts.

Daar staat ‘ie, achter een rijtje in- en uitcheckpaaltjes van de NS: een kleine, en stevige man. Hij heeft kleine stoppeltjes op zijn gebruinde voorhoofd. Z’n donkere ogen kijken je smekend aan. Of je een krantje bij hem wilt kopen. En dan krijg je voor die 1,90 euro ook nog eens alle goeds van de wereld toegewenst. Alsof de man een elektronische pop in een pretpark is, die na inworp van wat geld een dansje doet.

Met pijn in het hart las ik vandaag een nieuwsbericht over de Universiteit Utrecht (UU), toch een beetje ‘mijn’ universiteit. In het artikel kwam naar voren dat de UU onder andere de bacheloropleiding theologie gaat schrappen. De opleiding religiewetenschappen blijft wel bestaan, maar toch is het zorgwekkend dat er duidelijk steeds minder studenten zijn die ervoor kiezen om religie(s) te bestuderen. De toekomst van religiewetenschappen ziet er met het afschaffen van theologie nu ook niet bepaald rooskleurig uit, want het ziet er niet naar uit dat het studententekort zal verdwijnen. Het is een kwestie van tijd, zo lijkt het. Of toch niet?

Ik las laatst een stukje van een man die zijn naam liet veranderen. De beste man was architect van beroep en had de mooie achternaam Rothuizen. Geen wonder dat hij er een lettertje bij liet zetten: Rotshuizen. ‘What’s in a name?’ liet Shakespeare Juliet verzuchten. Nou, blijkbaar toch best veel. Je hebt mensen met werkelijk verschrikkelijke ouders.

Al het gedoe rond het koningshuis vond ik tot voor kort maar onbelangrijk: zowel geld- als tijdverspilling. Afschaffen vond ik wel weer wat ver gaan, maar voor mij was koning(in)sgezindheid toch iets voor mensen in de wat meer reformatorische kringen. Koninginnedag zag ik als iets wat bedoeld was voor ofwel mensen die van hun troep af willen maar het niet zomaar weg willen gooien, ofwel mensen die in zulke Oranjefeesten een vrijbrief zien om zoveel mogelijk drank naar binnen te gieten.

Schrik niet van de titel. Ik weet het: statistiek is meestal niet leuk. Vooral niet als je het zelf moet berekenen. Maar vandaag kwam ik iets heel interessants tegen wat met statistiek te maken heeft. Omdat we zoveel dingen bijhouden, kun je namelijk berekenen hoeveel geboorten er dit jaar zijn geweest. Of hoeveel sterftegevallen. Hoeveel auto’s zijn geproduceerd en hoeveel e-mails er zijn verstuurd. Over dat laatste, dat zijn er ongeveer 300 miljard. Alleen vandaag al.

Een jaar geleden schreef Jan Pieter er al een reportage over: de Europese jongerenontmoeting van de gemeenschap van Taizé. Vorig jaar vond deze ontmoeting plaats in ons eigen Rotterdam, dus logischerwijs was er toen in Nederland opeens veel aandacht voor Taizé. Inmiddels is die aandacht al lang en breed weer weggeëbd, maar ook deze keer was de Europese jongerenontmoeting behoorlijk in de buurt; dertigduizend jongeren kwamen eind 2011/ begin 2012 naar Berlijn toe om te zoeken naar nieuwe vormen van solidariteit.

Breaking news op alle zenders: de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-Il is dood. Sinds 1994 leidde hij het land, maar hij is zaterdag op 69-jarige leeftijd overleden. Goed, tot zover niet heel veel bijzonders zou je denken. Erg naar natuurlijk, maar er sterft wel vaker een staatshoofd. En dan zo’n dictator van een obscuur landje hier ver vandaan? Nou, stel je dan eens voor dat Rutte (of bijvoorbeeld de koningin) zou overlijden. Wat zou jij doen? Huilend op straat gaan liggen?

Dikke druppels zigzaggen over zijn rug. Hij is nog maar net begonnen, en de hitte heeft ‘m nu al te pakken. De tien kilometer die hij normaal in het uurtje loopt zal hij niet meer halen. Meer dan een uurtje per week heeft hij niet. Te druk. Het uurtje rennen is het enige moment in de week waarin hij even aan niets anders hoeft te denken. Maar z’n gedachten loslaten lukt hem niet vandaag. Al een tijdje niet meer. Ook de muziek uit zijn koptelefoon brengt hem niet tot rust.

De wereld waarin we leven is een verdorven wereld, horen we vaak. Na de zondeval is het goede verdwenen. Maar soms, als ik zulke sombere dingen hoor, denk ik: waar zien wij God dan nog op deze aarde? Hij is niet helemaal verdwenen en Zijn voetstappen zijn overal te vinden. Waar is God?