Ik kan het mij nog vaag herinneren: de dag dat ik achttien werd, halsreikend uitkeek naar mijn verjaardagspost en enigszins teleurgesteld een donorformulier uit een envelop viste. Kennelijk zijn we vanaf ons achttiende levensjaar bevoegd om de beslissing te nemen of we later – waarschijnlijk aan een wildvreemde – organen af willen staan. Iets om goed over na te denken. Jammergenoeg hoor ik regelmatig mensen verzuchten “ach, dat komt later wel”, “volgens mij heb ik dat formulier meteen weggegooid” of “mij een zorg, ik ben toch gezond”. Zonde. Want als wij later in de (gezondheids)problemen komen, willen we toch ook het liefst dat er iemand met een orgaan klaar staat?

Wil je vrij je mening kunnen verkondigen, dan ontkom je er niet aan dat je een of meerdere anderen de mond zult snoeren – of in ieder geval figuurlijk dan. Wanneer je op een kruispunt staat en je moet kiezen tussen vier verschillende wegen, dan heb je een doel nodig om te weten welk van de wegen je nemen moet. Wil je naar de supermarkt dan kies je weg A, wil je naar de kerk dan neem je route B. Iemand die niet weet waar hij heen wil is niet vrij in zijn keus. Dat heet dan geen vrijheid, maar richtingloosheid. Als iedereen maar zou mogen zeggen wat hij of zij denkt, dan hebben we niet het recht om onze mening te geven, maar alleen het recht om geluid te maken. Iedere mening is dan immers ‘om het even’. Wil je echt recht hebben op jouw mening, dan ontkom je er niet aan dat je een anders mening minder belangrijk acht dan de jouwe. Jouw mening bepaald jouw norm – en juist het feit dat jouw mening anders is dan andere meningen, maakt dat jouw normen botsen met die van een ander. Althans, dat beweert de jonge filosoof Rob Wijnberg in dit filmpje. Zeker een aanrader!

Dat is in twee woorden wat de overheid beweert. Zoals we allemaal weten zit er een boete voor langstudeerders aan te komen. Geen geweldig plan, maar met het oog op alle bezuinigingen – waar iedereen last van heeft – snap ik dat ook wij studenten de klos zijn. Maar wat mijn pet compleet te boven gaat, is dat tevens huidige studenten gestraft worden met deze maatregel. Gelukkig wil de SGP als een van de weinigen er een stokje voor steken. Hulp voor ons (lang studerende) studenten is onderweg! Voor diegenen die niet begrijpen waarom ik het onmenselijk vind dat de boete het komende schooljaar al in gaat, bied ik een kijkje in mijn leven...

Een man een man, een woord een woord. Dat is misschien nog wel het meest christelijke aan de Amerikaanse dominee Terry Jones. Hij zou het eerder doen, maar vorige maand besloot Jones de Koran alsnog te verbranden.

Een tijdje terug ben ik met school naar Parijs geweest. Het was écht, écht geweldig. Natuurlijk hebben we (bijna) alle bekende monumenten en gebouwen gezien - alleen de sfeer al is super. Ik heb Mevrouw Lisa ik het Louvre zien hangen, net als Milo’s Venus en veel andere werken. Drankjes doen op honderd en één terrasjes en lekker uit eten in een gezellig café. Zaterdag zijn we naar de Notre-Dame geweest in hartje Parijs. Een prachtige kathedraal die zo indrukwekkend was dat een van de mensen die mee was verzuchtte: “Als je dit ziet, dan móet je wel geloven dat er een God bestaat.”

Het is een veelgehoorde uitspraak binnen christelijke (en niet-christelijke) kringen: heb uw naaste lief als uzelf. Bij ons in de kerk wordt het altijd gezegd nadat we de tien geboden gelezen hebben, als onderdeel van Jezus’ samenvatting van de wet: 'Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: heb uw naaste lief als uzelf. Deze twee geboden zijn de grondslag van alles wat er in de Wet en de Profeten staat.' (Matteüs 22: 37 – 40)

Wij zijn nog steeds toegestaan om gewelddadige games te kopen. Even leek het erop dat er een verbod op de verkoop van heftige games zou komen, maar gelukkig kan ik mijn hart ophalen. Wel zet het mij aan het denken. Want als ik kijk naar de spellen die ik in het verleden heb gespeeld en nu speel – zoals Neverwinter Nights en Dragon Age – ben ik blij dat er een leeftijdgrens op zit. Ik ben weliswaar vierentwintig dus ik kan praktisch elke game spelen die ik wil. Maar ik zou later echt niet willen dat mijn kinderen onder de achttien jaar (of bij mildere games twaalf) met deze cd-roms zouden thuiskomen.

‘Wat voor christen ben jij dan? Een algemeen christen of hoor je bij een specifieke groep,’ vroeg de geïnteresseerde rij- instructeur. Ik moet eerst even wat bijsturen voordat ik kan antwoorden: ‘De gemeente waar ik kerk heet de Kerk van de Nazarener...’ en om mij schijnbaar te verontschuldigen voor de vele verschillende kerkgroepen, vervolg ik: ‘... we bidden allemaal tot dezelfde God!’

Een tijdje geleden was ik een aantal dagen in de Turkse stad Istanbul. Eten kun je daar echt overal. En ook op tal van manieren. Maar grofweg kun je drie soorten manieren onderscheiden. Zo kun je bijvoorbeeld bij een van de alom in de stad aanwezige houten wagentjes terecht voor gepofte kastanjes, gezouten krakelingen of gegrilde maïskolven.

   Ik heb er niet gegeten.

Wij wisten het eigenlijk al, maar onderzoekers zijn er nu eindelijk ook achter: bidden helpt tegen boosheid. Want wat blijkt? Als je ergens boos over bent en je gaat over tot gebed wordt je minder boos - of je nu gelovig bent of niet.