Daar staat ‘ie, achter een rijtje in- en uitcheckpaaltjes van de NS: een kleine, en stevige man. Hij heeft kleine stoppeltjes op zijn gebruinde voorhoofd. Z’n donkere ogen kijken je smekend aan. Of je een krantje bij hem wilt kopen. En dan krijg je voor die 1,90 euro ook nog eens alle goeds van de wereld toegewenst. Alsof de man een elektronische pop in een pretpark is, die na inworp van wat geld een dansje doet.

Met pijn in het hart las ik vandaag een nieuwsbericht over de Universiteit Utrecht (UU), toch een beetje ‘mijn’ universiteit. In het artikel kwam naar voren dat de UU onder andere de bacheloropleiding theologie gaat schrappen. De opleiding religiewetenschappen blijft wel bestaan, maar toch is het zorgwekkend dat er duidelijk steeds minder studenten zijn die ervoor kiezen om religie(s) te bestuderen. De toekomst van religiewetenschappen ziet er met het afschaffen van theologie nu ook niet bepaald rooskleurig uit, want het ziet er niet naar uit dat het studententekort zal verdwijnen. Het is een kwestie van tijd, zo lijkt het. Of toch niet?

Ik las laatst een stukje van een man die zijn naam liet veranderen. De beste man was architect van beroep en had de mooie achternaam Rothuizen. Geen wonder dat hij er een lettertje bij liet zetten: Rotshuizen. ‘What’s in a name?’ liet Shakespeare Juliet verzuchten. Nou, blijkbaar toch best veel. Je hebt mensen met werkelijk verschrikkelijke ouders.

Mijn vriend en ik fietsten gisteravond laat naar huis. We kozen voor de weg naar huis die volgens mijn vriend 'de kortere weg' was. In mijn opinie is dat niet zo maar ik was te moe om te protesteren. Ter hoogte van het Chinese afhaalcentrum zie ik een fiets liggen. 'OK zal wel', denk ik nog en ik fiets door. Mijn vriend niet, hij stopt en rent naar de fiets. Hij zag iets liggen wat ik letterlijk over het hoofd zag. Een man. Op de grond. In de kou. Oud.

Toen Ik naar Mijn naaste zocht...

De man praat Turks tegen ons. Ik kniel naast hem neer en we proberen hem overeind te tillen. 'Ik wil dood' brabbelt hij in gebrekkig Nederlands tegen ons. Ik schud mijn hoofd en bel 112. De walm alcohollucht die om hem heen hangt geeft me het beetje informatie wat ik aan de alarmcentrale vertel. De telefoniste beloofd ons  dat er een auto wordt gestuurd. We wachten. Ik geef mijn sjaal weg aan Jezus. Jezus die daar zit met Zijn schoenen uit, een dubbele tong en een zere rug. Van Zijn fiets gevallen. Ik geef mijn wanten aan Jezus, Hij heeft het koud. Mijn vriend ritst Zijn jas dicht, we helpen Hem overeind, trekken Zijn schoenen aan en zetten Hem voorzichtig op de trap naast de Chinese afhaalcentrum. We bidden samen. 

Mafkees

Al het gedoe rond het koningshuis vond ik tot voor kort maar onbelangrijk: zowel geld- als tijdverspilling. Afschaffen vond ik wel weer wat ver gaan, maar voor mij was koning(in)sgezindheid toch iets voor mensen in de wat meer reformatorische kringen. Koninginnedag zag ik als iets wat bedoeld was voor ofwel mensen die van hun troep af willen maar het niet zomaar weg willen gooien, ofwel mensen die in zulke Oranjefeesten een vrijbrief zien om zoveel mogelijk drank naar binnen te gieten.

Schrik niet van de titel. Ik weet het: statistiek is meestal niet leuk. Vooral niet als je het zelf moet berekenen. Maar vandaag kwam ik iets heel interessants tegen wat met statistiek te maken heeft. Omdat we zoveel dingen bijhouden, kun je namelijk berekenen hoeveel geboorten er dit jaar zijn geweest. Of hoeveel sterftegevallen. Hoeveel auto’s zijn geproduceerd en hoeveel e-mails er zijn verstuurd. Over dat laatste, dat zijn er ongeveer 300 miljard. Alleen vandaag al.

Een jaar geleden schreef Jan Pieter er al een reportage over: de Europese jongerenontmoeting van de gemeenschap van Taizé. Vorig jaar vond deze ontmoeting plaats in ons eigen Rotterdam, dus logischerwijs was er toen in Nederland opeens veel aandacht voor Taizé. Inmiddels is die aandacht al lang en breed weer weggeëbd, maar ook deze keer was de Europese jongerenontmoeting behoorlijk in de buurt; dertigduizend jongeren kwamen eind 2011/ begin 2012 naar Berlijn toe om te zoeken naar nieuwe vormen van solidariteit.

Doe een half uur niets. Reinier Sonneveld geeft die opdracht op pagina 18 van zijn boek Het goede leven, een boek met een plaatje van een rode lolly op de kaft. Ik heb het op 3 december van mijn moeder gekregen. Zij had mijn lootje voor sinterklaas getrokken. Doe een half uur niets. Opdrachten als deze geeft Reinier aan het begin van ieder hoofdstuk. ‘Ze zijn bedoeld als prikkelingen. Zie het als vrolijke experimenten. Je hebt niets te verliezen, dus waarom zou je niet eens een poging wagen?’, legt hij uit.

Daar verdween ze. 2011. Met al haar mooie herinneringen en droevige gebeurtenissen. Met de beste beslissingen en de meest hilarische momenten. En daar kwam hij, 2012. Sterk. 'Dit jaar ga ik het beter doen', zei iemand tegen me. Ik knikte maar wat. Wat beter precies? Geen idee. 'En wat zijn jouw goede voornemens?' vroeg ik op facebook. Er kwam van alles voorbij. 'Op ons' fluisterde mijn vriend en we lachten. Toasten. Cheers. Vuurwerk. Knallend het jaar in.

Ik ben een 365 dagen project begonnen. Hoe leuk (en hip) is dat wel niet. Elke dag post ik een (zelfgemaakte) foto op http://stellakralt.tumblr.com/ van de zon. De zon die opgaat, de zon die ondergaat. Een Zweedse zon, een Spaanse. Een warme zon op koude dagen. Nou goed, dat is dus mijn project voor 2012. Goede voornemens, daar doe ik niet echt aan. De meeste vrouwelijke lezers zullen herkennen dat afvallen er altijd wel tussenzit. Dan zijn de feestdagen weer voorbij en de weegschaal hoor je bijna kermen. Oeps! Kilo's moeten er af! 

‘Wanneer komt de vloer?’, roep ik in paniek in de liftschacht. Ik sla met mijn handen heen- en weer. Warme, vochtig lucht blaast in mijn gezicht. In een fractie van een seconde moet ik voorover gevallen zijn. Nu doe ik al ruim drie minuten niets anders dan vallen. Wie weet is deze schacht eindeloos en komt de vloer nooit meer in zicht. Angst grijpt mij bij zijn keel en zweet gutst uit mijn poriën.