Twee ingevallen oogkassen heeft de man, en lang, ongewassen grijs haar. Hier en daar is nog een restje te bekennen van het blonde haar dat de man ooit had. Ze zeggen dat je grijs wordt van piekeren, van je zorgen maken. Deze man moet het bewijs daarvan zijn. Met een gitaarkoffer omgekeerd op zijn rug sloft hij over perron zes. Hij moet de trein naar Roosendaal hebben. Waarom eigenlijk weet de man niet. Een huis heeft hij daar toch niet en familie al helemaal niet. Misschien pakt hij daar wel een trein die nog dieper het zuiden des lands in gaat. Hoe verder van de toekomst, hoe beter.

De foto van de ‘bobbel’ in de grijze boxershort ging de hele wereld over. De ‘gevoelige plaat’ was vastgelegd en op internet gezet door ene meneer Anthony Weiner. Tja, tot vorige week kende ik de man niet. Maar nadat hij voorbij is gekomen in zowat alle kranten en in alle televisieprogramma’s, ben ik erachter dat hij een Democratisch Amerikaans politicus is. Maar ‘so what’? Hij maakte een foto van zijn geslachtsdeel in zijn onderbroek en dat is gewoon een GROVE SCHANDE!!!!! En nu de roddelpersmachine langzaam weer tot rust komt, kan Weiner zich aansluiten bij de andere, publiekelijk gewraakten, Want: o ja, die waren we bijna alweer vergeten: Dominique Strauss-Kahn.

Zoals ik ergens wel had verwacht herstelde Harold Camping zich snel van zijn foutieve berekening. Afgelopen zaterdag was een "rekenfoutje", de wereld zal namelijk 21 oktober oktober vergaan. Om heel eerlijk te zijn vind ik het jammer dat er mensen zijn die hard roepen dat ze weten wanneer de Dag des oordeels valt. Er staat toch niets voor niets in 1 Tessalonicenzen 5:2 "Want gij weet zelven zeer wel, dat de dag des Heeren alzo zal komen, gelijk een dief in den nacht".

Misschien gebeurt het zaterdag vroeg in de ochtend. Dan lig ik in mijn bed - uitrustende van een drukke stageweek. En wie weet gebeurt het wel ‘s middags, als ik een boek aan het afrekenen ben in de plaatselijke boekwinkel waar ik werk. Maar het kan natuurlijk ook laat in de avond gebeuren. Dan ben ik op de verjaardag van een goede vriendin en heb ik een lekker biertje in mijn hand. In welke omstandigheid ik mij tijdens de Wederkomst c.q. Dag des Oordeels bevind, weet ik gewoonweg niet.

Twee mensen spoken al een hele tijd door mijn hoofd en ik heb ze er tot nu toe nog niet uitgekregen: de fondsenwervers-op-straat van een bekende goededoelenorganisatie. Gisteren kwam ik ze tegen in een winkelcentrum in het midden des lands. Ik had net het anti-linkse-establishmentboek De Schijnelite van Valsemunters gekocht - een cadeau voor een studiegenoot - en was op weg naar huis. “Heeft u even…?”, hoorde ik een van de twee heren in witte jas roepen.

‘Doordat er minder baby’s sterven rondom de geboorten en de wetenschap mensen langer kan laten leven, krijgen wij een te volle planeet,’ merkte Midas Dekkers op, toen bekend werd dat de aarde in 2100 waarschijnlijk 10 miljard mensen zou gaan dragen. Als de berekeningen, cijfers en modellen uitkomen natuurlijk! ‘Misschien moeten we een geboortebeperking instellen,’ hoor ik als optie om Moeder Aarde haar klagen te stillen. ‘Misschien moeten we stoppen om mensen zo lang mogelijk in leven te houden?’

De dag vóór Dodenherdenking, staan journalisten overal ter wereld stil bij de persvrijheid. In Nederland klontert de pers dan samen in het oude Trouw-gebouw, om er te luisteren naar internationale sprekers en om er met elkaar te debatteren. De conclusie aan het eind van de dag lijkt altijd weer: het is slecht gesteld met de persvrijheid. Natuurlijk vooral in landen ver van ons bed, maar - ondanks dat persvrijheid hier wettelijk is vastgelegd - ook in Nederland.

Dodenherdenking. Vandaag hebben we kort stilgestaan bij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Soms vraag ik mij af hoe zinvol die twee minuten stilte zijn. Het is een mooi gebaar naar alle mensen die zijn gesneuveld en diegenen die een familielid of vriend zijn verloren. Maar om het gevoel van herdenking (en morgen van vrijheid) net dat beetje sterker te voelen, raad ik iedereen aan om bijvoorbeeld een bezoek te brengen aan kamp Westerbork. Dan krijgen die twee minuten stilte van vandaag wellicht een geheel andere – en vooral een sterkere – betekenis.

Een gejuich gaat op uit de menigte, iemand zet het Amerikaanse volkslied in en met brede glimlachen op het gezicht wordt er geschreeuwd: “USA, USA!” Osama Bin Laden is dood. Voor velen een reden tot feest en wanneer ik naar de foto’s bij dit nieuws kijk, zie ik overal uitzinnig blije Amerikanen. Het gezicht van het wereldwijde terrorisme kan niet langer onheil verspreiden. Maar is het niet veel gevaarlijker – enger en erger - dat we nu met een gezichtsloos gevaar te maken hebben?

Afgelopen week - terwijl ik in de trein zat - kon het niet laten om mee te luisteren met een gesprek. Verscholen achter een boek spitste ik mijn oren om mee te genieten van het gepraat tussen een zestigjarige Amerikaan en een Nederlands meisje van een jaar of twintig. Eindconclusie van het gesprek was: stellen die bestaan uit een baptist en iemand uit de pinkstergemeente houden het uiteindelijk niet samen uit (volgens de Amerikaan)…