Op dit moment ben ik een boek aan het lezen wat me echt aan het denken heeft gezet. En dat niet eens zozeer over de inhoud. Het boek heet Blond, Brutaal en Bidden van Mariska Orbán. De ondertitel zegt wat meer: Waarom ik (nog steeds) katholiek ben. Misschien heb je er wat van meegekregen in de media, misschien niet, maar Mariska Orbán heeft een tijdje geleden nogal voor wat ophef gezorgd toen ze een Tweede Kamerlid een brief heeft gestuurd waarin ze het plegen van abortus vergelijkt met het krijgen van een miskraam. (Doods)bedreigingen waren het gevolg. Nu heeft ze een boek uitgebracht waarin ze haar standpunten uitlegt.
Het is werkelijk een heel interessant boek. Tenminste, voor het grootste deel ben ik het met haar standpunten eens. Maar toch, toch begint het me te irriteren. In het boek vertelt ze namelijk waarom ze bepaalde keuzes heeft gemaakt en verdedigt ze zich tegen haar opponenten. Maar na een tijdje begint die stelligheid wat vervelend te worden. Ieder z’n eigen geloof, toch?
Of toch niet? Ik vind dat altijd ontzettend moeilijk. Waarschijnlijk komt dat omdat ook ik in een postmoderne samenleving ben opgegroeid, waar absolute waarheden niet geaccepteerd worden. Iedereen z’n eigen ideeën, prima. Maar leg het niet op aan een ander, alsjeblieft zeg. Een tolerante samenleving betekent dat iedereen z’n eigen geloof of gevoelens mag hebben. Maar daar hoort ook bij dat je dat geloof of die gevoelens respecteert en niet onderuit schoffelt. Dus geen moralistisch gepreek meer.
Maar kan je dat als christen wel volhouden? Want hoewel aan elke medaille twee kanten zitten, hebben wij toch echt gekozen voor de christelijke kant. Als je werkelijk gelooft wat je zegt, als je werkelijk gelooft dat het christelijke geloof het ware geloof is, heeft dat namelijk nogal verregaande consequenties, ook voor iemand anders. Dat moet je dan toch ook durven overbrengen? Of moet je ten koste van alles geen moraal opleggen aan iemand anders? Het blijft schipperen.
