Eigenlijk ben ik niet zo van de Engelse leenwoorden, maar soms ontkom je er niet aan. Afgelopen zondag was ik namelijk bij een jeugddienst die nu eenmaal als titel ‘Kickuh!’ had meegekregen. Uit de aankondiging werd al duidelijk dat het ging om de vraag welke ‘kick’ wij van Jezus krijgen; is Jezus überhaupt een ‘kick’ voor ons? In een poging om van dit woord iets Nederlands te maken kreeg ik van Van Dale de volgende betekenis: “kick de; m -s staat van verrukking of opwinding: daar krijg ik een ~ van”. Tja... ik hou het maar bij ‘kick’.
Toch blijft het een interessante vraag: wat voor ‘kick’ krijgen wij van Jezus? De spreker in de jeugddienst gaf op levendige wijze een overzicht van waarom hij Jezus fantastisch vindt: Jezus is sterk, perfect en vol liefde, Hij schenkt vergeving en genade en biedt ons hoop. Een volmondig ‘amen’ was wat mij betreft zeker op zijn plaats. Toch leverde deze mooie preek ook gelijk een nieuwe vraag op, want hoe zit het eigenlijk met het ‘kicken’ op Jezus in onze kerkdiensten?
‘Kicken’ in de kerk
Volgens mij is Jezus niet altijd het eerste waar we op ‘kicken’ tijdens onze bijeenkomsten. Het maakt nogal eens een verschil welke predikant er op het programma staat, wie er voor de muziek zorgt en of we mooie liedjes zingen. Als dat allemaal tegenzit dan zal er niet zo gauw een moment komen dat je zou kunnen beschrijven als een ‘staat van verrukking of opwinding’.
Gisteren las ik een stukje over Marius Noorloos, ‘opbouwdeskundige’ in de Protestantse Kerk in Nederland (PKN). Hij merkte op dat kerken zich vaak onvoldoende laten voeden door het evangelie. Noorloos zei: “Als kerk moet je Jezus Christus centraal stellen. Anders kun je nog zo veel ondernemen, maar dan ben je als een accu zonder dynamo”. (Trouw: de Verdieping, 24-1-2012)
Volgens mij had deze ‘opbouwdeskundige’ daar een goed punt te pakken. Hoe vaak proberen we niet om met hippe woorden en nog hippere muziek anderen (of onszelf) te motiveren om naar de kerk te gaan? Het is natuurlijk goed om als kerk niet in het jaar nul te blijven hangen, maar aan een al te grote nadruk op deze uiterlijke vormen kleeft een flink nadeel. Stel nou dat die knappe spreker zijn of haar dag niet heeft, dat de elektriciteit uitvalt waardoor alle flitsende filmpjes niet meer werken en dat tot overmaat van ramp de zangeres van de band ontzettend vals zingt; die niet-gelovige vriend die nu eindelijk een keer mee wilde omdat je hem een mooie show had beloofd is diep teleurgesteld en zelf ga je ook het liefst maar gelijk richting de koffie.
Jezus is in ons midden
Het is confronterend, maar de cijfers liegen er niet om: jaarlijks verdwijnen er alleen al uit de PKN 50.000 mensen. Daarom is het juist nu meer dan ooit belangrijk om erover na te denken wat nu eigenlijk de kern is van onze kerkdiensten. Doordat we soms – met de beste intenties – zo druk zijn met het aanbrengen van allerlei versiersels, vergeten we af en toe dat Jezus helemaal niet van ons vraagt dat we alles zo flitsend mogelijk neerzetten. Hij zei niet voor niets heel eenvoudig: “waar twee of meer in mijn naam samen zijn, ben ik hun midden”. (Mt. 18:20)
Ook al is de dominee dus een stotteraar, ook al valt de elektriciteit uit en ook al zingt iedereen nog zo vals: Jezus is sterk, perfect en vol liefde, Hij schenkt vergeving en genade en biedt ons hoop. Laten we geen accu worden zonder dynamo, laten we ‘kicken’ op Jezus!
