Misschien lijkt het maar zo, maar volgens mij zijn mijn fietsvaardigheden de laatste tijd opeens flink achteruit gegaan. Het zou kunnen komen door dat witte spul dat overal op de wegen ligt – mijn evenwicht laat opeens te wensen over. Gelukkig is de gemeente zo vriendelijk om toch nog een paar paadjes ‘schoon’ te maken. Toch vereiste het fietsen de afgelopen dagen wat kunst- en vliegwerk. Soms kies je dan het spoor van iemand die vóór jou op die weg reed, maar dat pakt ook niet altijd even goed uit. Ook in het groot werkt het volgens mij vaak zo.
Ploeteren in de sneeuw
Toen ik laatst weer over de besneeuwde paden heen glibberde moest ik namelijk denken aan een Bijbelvers dat tijdens de laatste Youth Alpha-bijeenkomst van onze kerk naar voren kwam: “U moet uzelf niet aanpassen aan deze wereld, maar veranderen door uw gezindheid te vernieuwen, om zo te ontdekken wat God van u wil en wat goed, volmaakt en hem welgevallig is.” (Rom. 12:2) Dat klinkt allemaal heel mooi, maar volgens mij is het niet altijd gemakkelijk om je ‘gezindheid’ – je denken – te vernieuwen. Het zou dus voor ons niet vanzelfsprekend moeten zijn dat we op onze fietsjes het spoor volgen dat de sneeuwschuiver en de strooimachine (alias ‘de wereld’) voor ons hebben vrijgemaakt. We moeten zelf onze weg zoeken en daarbij moeten we soms bewust van dat gebaande pad afwijken en de sneeuw in gaan. Het gevolg is dat we soms hard moeten trappen en glibberen terwijl er naast ons een brede weg is waar anderen met speels gemak overheen scheuren. Is dat het leven van een christen? Hard ploeteren en moeilijk doen terwijl het makkelijk kan? Volgens mij is dat soms inderdaad zo, ja. Roddelen is bijvoorbeeld heel makkelijk, het niet doen of er zelfs tegenin gaan is soms een stuk moeilijker. Andere voorbeelden liggen voor het oprapen.
Jezus’ spoor zoeken
Toch denk ik niet dat het leven van een christen daarom alleen maar uit ploeteren bestaat. We mogen namelijk een God leren kennen die onmetelijk groot is, maar die zich tegelijkertijd heel klein heeft gemaakt door mens te worden. Als wij door de sneeuw van het leven ploeteren, dan weet Hij dus wat we tegenkomen. Onze God heeft in Christ zelf ook verleidingen moeten weerstaan en Hij kan als geen ander met ons meekijken als we niet weten welk pad we moeten kiezen. Sterker nog: als wij al die sporen voor ons zien van mensen die ons zijn voorgegaan, dan is één van die sporen het spoor van Jezus!
Als we dat spoor willen volgen, dan is dat niet altijd de makkelijkste weg. Toch is het de moeite waard, want Jezus zegt: “Ga door de nauwe poort naar binnen. Want de brede weg, die velen volgen, en de ruime poort, waar velen door naar binnen gaan, leiden naar de ondergang. Nauw is de poort naar het leven, en smal de weg ernaartoe, en slechts weinigen weten die te vinden.” (Mat. 7:13-14) Zo op het eerste gezicht is dat misschien een harde boodschap, maar laten we niet vergeten dat Jezus onze worstelingen kent en ze letterlijk aan den lijve heeft ondervonden. Als wij oprecht op zoek gaan naar Zijn spoor, dan zal tussen al die verschillende sporen soms even één spoor glinsteren om ons de weg te wijzen. We hoeven het dus niet alleen te doen.
Soms lijkt dat brede, sneeuwvrije pad zo lekker snel en Jezus’ spoor zo moeizaam, maar als we ons niet aanpassen aan de wereld en Zijn spoor zoeken dan mogen we dingen zien en horen die geen mens zou kunnen bedenken. Jezus leidt ons naar het leven, het leven in Christ. Dat is het geploeter meer dan waard!
