"Ik voel me niet zo goed. Ik weet het niet"

"Hoe bedoel je? Wat is er met je?"

"Ik weet het niet. Ik voel me zo, zo onbestemd"

"Huh?"

"Ja, heb je dat nooit?"

"Ik begrijp niet wat je bedoelt"

"Nou ja, dat je niet weet of je moet huilen of niet. Dat je denkt dat je moet huilen maar het komt niet opzetten. Of dat je eigenlijk wilt lachen maar ergens of door iets wordt je tegen gehouden".

"Oh. Ja, nu herken ik het wel een beetje".

"Ja, zo voel ik me dus nu".

"Hm."

"Net alsof ik een klein stukje mens ben in een enorme ruimte en alles voelt zo heelal-achtig."

"Dat klinkt wijd".

"Ja, precies!! Zo voelt het ook!"

"En nu?"

"Geen idee."

Soms dan kun je zoveel strijd ervaren in je leven op bepaalde gebieden. Wat bedoel ik met strijd? Aanval. Satan richt zijn pijlen op een bepaald gebied in je leven. Dat kan seksualiteit zijn bijvoorbeeld. In je gedachten, maar ook in je handelen (denk aan: zelfbevrediging, porno kijken). Of wat dacht je van financiën? In een wereld anno nu waar alles zo ik-gericht is. Of duur, groot en alleen maar beter. Is God daarin jouw Meester of satan zelf? Of angst. Angst voor het donker, angst voor mannen, angst voor mensen. Satan kan je zo klem zetten op die gebieden. En als het dan op het ene gebied juist een stukje beter gaat, richt satan zijn pijlen op een ander stukje zwakte.

Maar kwetsbaarheid is geen zwakte, nee, kwetsbaarheid maakt KRACHT! 

‎(2 Korintiërs 12:9)

Heidi Klum is gescheiden, na 7 jaar huwelijk. Ja, mocht je het nog niet weten, je ontkomt er niet aan. Dus bij deze. Wat 'nuttige' informatie op een druilerige maandagmiddag. Buiten verstopt de zon zich achter een dikke, grijze wolk. Een balkon van licht speelt in mijn kamer de regie van een film. De film van vandaag. Wat ga ik met deze dag doen?

De Herder

Door wie laat jij je leiden? Onze voorganger stelde de vraag diverse malen in de kerk gisteren. Ben je een schaap of een geit? Een geit springt zo in een ravijn, de klif af. Een schaap blijft bij de kudde, bij zijn Herder. Wie is jouw herder?

Mijn vriend en ik fietsten gisteravond laat naar huis. We kozen voor de weg naar huis die volgens mijn vriend 'de kortere weg' was. In mijn opinie is dat niet zo maar ik was te moe om te protesteren. Ter hoogte van het Chinese afhaalcentrum zie ik een fiets liggen. 'OK zal wel', denk ik nog en ik fiets door. Mijn vriend niet, hij stopt en rent naar de fiets. Hij zag iets liggen wat ik letterlijk over het hoofd zag. Een man. Op de grond. In de kou. Oud.

Toen Ik naar Mijn naaste zocht...

De man praat Turks tegen ons. Ik kniel naast hem neer en we proberen hem overeind te tillen. 'Ik wil dood' brabbelt hij in gebrekkig Nederlands tegen ons. Ik schud mijn hoofd en bel 112. De walm alcohollucht die om hem heen hangt geeft me het beetje informatie wat ik aan de alarmcentrale vertel. De telefoniste beloofd ons  dat er een auto wordt gestuurd. We wachten. Ik geef mijn sjaal weg aan Jezus. Jezus die daar zit met Zijn schoenen uit, een dubbele tong en een zere rug. Van Zijn fiets gevallen. Ik geef mijn wanten aan Jezus, Hij heeft het koud. Mijn vriend ritst Zijn jas dicht, we helpen Hem overeind, trekken Zijn schoenen aan en zetten Hem voorzichtig op de trap naast de Chinese afhaalcentrum. We bidden samen. 

Mafkees

In 2011 was het de bedoeling dat ik mijn vierjarige opleiding Pedagogisch Werker Niveau
4 Kinderopvang (even ademhalen!) zou halen. Zou slagen. En met een bloemetje (liefst gele gerbera's) de school zou laten voor wat ze was. Het is me niet gelukt. Ik zit nog steeds op school. De rompslomp van het 'nieuwe' leren en een tweede buitenland stage, als ik een oorzaak vond had ik er nog niks aan.

2011 verpletterd me een beetje. Alsof ze paardje rijdt op mijn rug omdat ik nog zoveel te doen heb. Zes verslagen in een avondje bijvoorbeeld. En dan nog alle examenopdrachten. Pfoe hè, ik zie door de bomen het bos niet meer. Nou ja, bijna dan. 

Op Facebook had een vriendin in haar status de vraag gesteld: als je je leven een cijfer mag geven op schaal van 1 (heel slecht) tot en met 10 (heel erg goed), welk cijfer zou jij dan geven? 

Daar verdween ze. 2011. Met al haar mooie herinneringen en droevige gebeurtenissen. Met de beste beslissingen en de meest hilarische momenten. En daar kwam hij, 2012. Sterk. 'Dit jaar ga ik het beter doen', zei iemand tegen me. Ik knikte maar wat. Wat beter precies? Geen idee. 'En wat zijn jouw goede voornemens?' vroeg ik op facebook. Er kwam van alles voorbij. 'Op ons' fluisterde mijn vriend en we lachten. Toasten. Cheers. Vuurwerk. Knallend het jaar in.

Ik ben een 365 dagen project begonnen. Hoe leuk (en hip) is dat wel niet. Elke dag post ik een (zelfgemaakte) foto op http://stellakralt.tumblr.com/ van de zon. De zon die opgaat, de zon die ondergaat. Een Zweedse zon, een Spaanse. Een warme zon op koude dagen. Nou goed, dat is dus mijn project voor 2012. Goede voornemens, daar doe ik niet echt aan. De meeste vrouwelijke lezers zullen herkennen dat afvallen er altijd wel tussenzit. Dan zijn de feestdagen weer voorbij en de weegschaal hoor je bijna kermen. Oeps! Kilo's moeten er af! 

Zoooooo, tweede kerstdag. Ik type tussen de films, kerstballen en voorbereidingen voor het diner snel even een blog. Heel de dag heb ik dit liedje al in mijn hoofd:

Ik zit op het puntje van mijn stoel, het is zo spannend

Ik ga op mijn tenen staan, zo verlangen

(...) op die ene mooie dag, waar ik zo lang op wacht

oh oh oh het is zo spannend

(en dan nog iets)

Refrein: 

Vlaggen in de boom, sjaloom sjaloom!

Dus. Maria en Jozef staan op de stoep. Wat zou jij denken? Ik zou denken: RESPECT, ze hebben gewoon geen abortus gepleegd! of: What the heck... Wat doen ze nog zo laat op straat? Maar goed, hè.. Zou jij plek hebben? Zou ik plek hebben? Ja hoor, in het tuinhuis. Ga daar maar een kind krijgen en pas op voor de hond van de buren. Die bijt in je enkels als je niet oppast. En oja, die shitlander in het weiland er achter wil nog wel eens komen bedelen voor een suikerklontje. Het kan de jonge vrouw al niks meer schelen. Tot voor kort was ze een meisje en had ze zich verloofd met de stoerste, de knapste en de liefste jongen van het dorp. Nu is ze een vrouw en nog eens zwanger. Een bed, een bank, een plek om te liggen: het is allemaal goed. Haar man knikt en grijpt het aanbod met beide handen aan. Te moe om te gaan protesteren.

Ik weet 't. Het is zo'n typische feel good movie uitspraak: live life to the max. Zo'n bijna ongristelijke waarbij we dan automatisch aan veel drank en de hunk (of chick) van je leven scoren denken. Gepaard met veel party en weinig slaap. Maar hè, ik heb ook ooit van dat leven geproefd en kwam tot de conclusie dat 'live life to the max' dat NIET is. 

Wat is het dan wel?

Regelmatig post ik nog eens een leuke one-line of quote op mijn eigen site, www.woordwapen.wordpress.com Ik hou van wijsheden op een tegeltje of een leuk klein citaten boekje, vol raad en eigenzinnigheid. Ik stuitte op 'live life to the max' in zo'n soortgelijk boekje en ik dacht bij mezelf hoe breed je perspectief kan zijn, als het gaat om 'alles er uithalen wat erin zit' (met Jezus). Alsof je een skyline ziet, die van Rotterdam. Met veel lichtjes het liefst en de oneindige opening om heel veel te doen in je leven. Dat als je denkt dat je nu wilt emigreren dat je dat ook gaat doen. Of je hebt zin om iets geks, out of the box te doen op school, dat je dat ook gewoon doet. Tegendraads, tegen alle verwachtingen in. Daar hoort je lam zuipen dan niet meer bij. Want dat is zo gewoon ;-)

Zo. Daar ben ik weer. Gisteren een server probleem/storing / 'iets om heel boos over te worde' gehad. Heel de dag speelde de internetverbinding een welles nietes spel wat hij helaas ook won, arme ik en arme jij maar vandaag ben ik er weer. Met een blog over Kerst. Hoe afgezaagd moet dit wel niet klinken...

Anyway! Kerst! Ja, bijna! Ik twitterde vanochtend vrolijk wat liedjes over de timeline, en de een vond dat maar niks en de ander stelde een 'like' button voor. Ik heb niet zoveel met Sinterklaas, meer een feest geworden van krijgen dan van ontvangen. Maar goed, ik moet nu niet het nieuws gaan napraten. Laat ik het maar gewoon bij Kerst houden. Sneeuw. Stalletjes. Maria toneelstukken op de plaatselijke basisschool en heel veel leuke versiering en decoratie voor in huis. Moge het even duidelijk zijn: I love CHRISTMAS!

'Kop dicht en luisteren' zo luidde de tekst van een poster in het wiskunde lokaal op de middelbare school. De docent stond bekend om zijn driftbuien, waar ik behalve voor de stof ook voor vreesde.

Ik was vreselijk slecht in wiskunde. Zijn advies? Ik stil, hij praten. Ik mijn bek dicht en luisteren naar wat hij te zeggen had.

Onwillekeurig moest ik hieraan denken toen onze voorganger gistermiddag zijn thema van de preek bekend maakte. 'Gods stem verstaan'. Maar hoe dan? vroeg hij aan de gemeente.

'Nou door je bek te houden en te luisteren' ,fluisterde ik naar Eva die naast mij zat.

Stap 1: Doe iets waarvan je zeker weet dat je Zijn wet ermee overtreedt. Zijn 10 geboden bijvoorbeeld. Ga vreemd of scheld 10 minuten heel hard op je broertje.

Stap 2: Doe iets om Hem buiten te sluiten, een zonde van het ergste soort beledigt Hem het meeste. 

Stap 3: ... 

WACHT!!! STOP!! Stella wat doe je nu? Wat schrijf je nu? Waar ben je mee bezig?

Hallo lieve mensen! Ik schrijf vandaag iets over zondigen. Fouten maken. Doen we allemaal. Satan is er kampioen in en wij pakken zo nu en dan de tweede of derde plek, of vierde, of vijfde... Even goed en wel, de intro is natuurlijk bedoeld niet om jou aan te zetten TOT zonde. Maar ik denk dat het herkenbaar is, nietwaar?

Ik zat vanochtend wat verslagen terug te lezen op mijn reisdagboek van waarbenjij.nu. In 2010 kreeg ik de gelegenheid om op stage te gaan naar Barcelona. 

Voor een paar kleine momentjes dacht ik terug aan die geweldige, wisselvallige tijd. Alsof er alleen maar vrijheid was - zelfs met twee verplichte Spaanse lessen in de week. Ik herinner me nog goed dat ik de klassiek stad prachtig vond, maar ook zo'n contrast. De prachtige sierlijke gebouwen en huizen, de kunst in de stad, de dure winkels. Het paste perfect in verhouding tot elkaar, behalve dan wat betreft de straten. Overal zag je de Roma's, zwervers, de mannen en vrouwen zonder benen die zichzelf toe stonden om uren in de hete middagzon op een hoek van de straat te zitten. In de hoop dat er euro's op hun schoot zouden worden gestrooid. 

DAN TOCH... een blog. Later op de avond, sorry people: ik had eerder vandaag geen tijd. Ik heb namelijk iets gedaan wat ik op het moment leer meer te doen: de tijd te nemen. Mobiel weg, laptop dicht, aandacht voor de ander, to do's aan de kant geschoven en de focus op datgene wat telt.

Facebook teller: 346 vrinden 

'Wauw, nog 1 vriend erbij en dan heb ik er 350' zie ik ergens staan van ene Mies uit Amsterdam. Mies? Wie is Mies? Ik surf naar haar profiel en zie een blond meisje met krullen en blauwe ogen. O ja, jou kende ik van...? Mijn hersenen draaien overuren.

Lezen: 1 Thessalonicenzen 5 : 17

Die Paulus is ook een mooie. Lekker, zo'n antwoord: dankt onder alles. Beetje altijd blijven danken als alles mee zit, hallo? Hoe serieus ga ik dat nemen? Nou ja, als het aan Paulus ligt heel erg serieus. Want danken is niet iets van het evangelische happy clappy sfeertje maar danken is iets heel Bijbels. Het Oude Testament staat namelijk bol van de voorbeelden. Dus nee, niet voor niks is het een hot item . 

Dank u Here Jezus

Dank U voor deze nieuwe morgen lalala, je kent het Opwekking nummer misschien wel. Of danken voor het eten als je gegeten hebt, danken wanneer het goed gaat, danken wanneer je veilig bent of gezond als je in je omgeving met onveiligheid of ziekte wordt geconfronteerd. Danken is niet vaak in, klagen is hip en zeuren doen we maar al te graag. En is het ook niet een beetje tegenstrijdig om te gaan bedanken als er niet veel is om vrolijk van te worden? Eh God? Bent U wel bereikbaar?

Weg met de zomer! roept mijn moeder als we samen twee kartonnen dozen doorspitten. Vol winterkleren. Want ja, ik ben maar een arme student dus echt up to date winkelen is er niet bij (al zou ik het wel willen). We pakken uit, houden stukken omhoog. Ik trek gekke gezichten bij een gebreid (maar warm) bruin vest. 'Deze hou ik', zeg ik, 'lekker warm voor als die strenge winter er wel komt'. Een groen jurkje, een sjaal, massa's bruin en rood (want ik kies de kleuren die het beste bij mijn haren passen) en een jurkje die ik maar kocht omdat ik geen nee durfde te zeggen tegen de verkoopster. Negentig euro, scoort hoog voor mijn meest duurste- aankoop-ever-top 3. 

Gisteren plaatste ik een gedichtje op mijn eigen site (www.woordwapen.wordpress.com) 

en dat ging over de herfst. De herfst is mijn favoriete seizoen, ja, zelfs het gure weer vind ik heerlijk. Met windkracht 5 over een strand lopen waar de zandkorrels je om de oren vliegen: I love it! Laat maar komen die wind, de striemende regen en nou ja, liever dan niet als ik school fiets maar toch. Ik vind het fijn. De bladeren kleuren zacht oranje, geel of rood, tamme kastanjes eten, door het bos rennen met de hond. Ja. De herfst heeft iets magisch.

Vandaag dacht ik: laat ik vandaag vooral doen waar ik zelf zin in heb! Het einde van dit liedje is dat ik nu ziek in bed lig en dat vind ik niet bepaald leuk... Waar het mis ging: GEEN IDEE! 

Maar dat mag de pret niet drukken (gelukkig bestaat er RTL Gemist o.a.) en waar ik wel toe in staat was vandaag heb ik kunnen afvinken van de welbekende to-do list. Yes... Vandaag ga ik iets delen wat ik mijn hele leven ongeveer zo hoor (wat ik heel irritant vond) maar ik ga ook delen hoe ik het mag zien. Misschien herken je jezelf er wel in ;-)

Soms dan doe je dingen zus of zo omdat je dat altijd al zo doet. Of je bent iemand die echt met je ratio gelooft en berederneert. Dus ook met spontane acties, misschien mis je net als ik wat spontaniteit. Je weet wel, sommige mensen hebben die magische spontaniteit om zich heen dansen, als een wolk. Het zijn dromers, wat minder realistisch misschien maar geen flierefluiters. Het zijn genieters die anderen in hun enthousiasme proberen mee te trekken.

Ja, de kerk is echt chocoladepasta. Wit-bruin dan. Want we doen ons best om alleen uit het witte te eten, of alleen uit het bruine. Ik dacht aan dit beeld toen mij gevraagd

werd wat ik zie in kerk-zijn. Wel, als ik naar de huidige christelijke kerk kijk in Nederland zie ik heel veel kleur. Evangelisch, hervormd, gereformeerd, charismatisch, baptisten en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik heb veel kerken al van binnen gezien, soms omdat ik toevallig op vakantie was en vaak omdat ik een nieuwe gemeente zocht. Dus ging ik kerk shoppen. Dat ging me goed af, geen verplichtingen vooral. Dat vond ik wel fijn. 

Ik zag hem zaterdagmiddag staan en dacht 'nee hè, weer zo'n sukkel die zorgt voor plaatsvervangende schaamte'.

Mijn blik werd getrokken naar zijn roze hoed vol met bloemetjes, clipjes en ringetjes en zijn ruige baard. Ik stootte Jelle aan die naast me liep. Hij zat middenin een verhaal maar ik val hem in de rede. "Zie je dat? Jemig!"

Jelle kijkt me niet-begrijpend aan. "Wat bedoel je?"

"Die man, dat soort christenen zorgen ervoor dat iedereen echt denkt dat we gek zijn", zeg ik ontevreden. Ik mompel iets over 'denken aan een ander' en 'jezelf voor lul zetten'.

Hoe leer je een kip praten?
Dat is net zo 'makkelijk' als door het oog van een naald kruipen als je een kameel bent. Jezus zegt in Marcus 10:25 dat het niet makkelijk is om Zijn Rijk binnen te gaan. Dat kost je veel meer. Dat kost je tijd, misschien wel je reputatie, je vrienden of vriendinnen, je man of vrouw, je baan, je woordkeuze, je wil, je liefde voor andere dingen...

Gistermiddag dacht ik daaraan. Ik dacht tijdens de aanbidding van de kerkdienst er aan hoe het zou zijn om met de verkeerde te trouwen. Ik heb sinds 2 maanden verkering en ik denk nog niet serieus na over trouwen, maar het is wel leuk om het er soms over te hebben en te bedenken wat je dan wel of niet allemaal zou willen op die dag! Opeens sprak God tot mijn hart. 'Ja wat nou als je later de verkeerde trouwt?' Hij liet me een beeld zien. Ik zag mezelf in een bomvolle zaal staan, in een kerk. Ik had een prachtige bruidsjurk aan en al mijn vrienden, familie en wie weet ik nog veel meer zaten op de stoelen, met een lieve glimlach en een glinstering in hun ogen.

Ik stond nog achteraan, achter de schermen omdat ik nog niet de dienst in mocht. Vooraan bij het altaar stond mijn bruidegom, ik kon niet zien wie het was. Ik wachtte tot het orgel zou gaan spelen en ik naar voren mocht lopen. 

'Het is uit', zei ik.

Ik maakte het gewoon uit. Hij staarde me aan. Lege blik, lippen stijf op elkaar. "OK," zei hij, "als dat is wat je wilt dan respecteer ik dat". Huh, dacht ik, wat zegt hij nou? 'Dan respecteert hij dat?' Ik liep van hem weg, ging bij hem vandaan en hij deed niets? Hij kwam me niet achterna? Hij werd niet boos? Of begon te schelden? Of hield me tegen? Huh?

Hij knikte me toe. 'Is er verder nog iets wat je wilt zeggen?' Nou nee. Niet echt. Behalve dan dat ik het een enorm stomme situatie vond, en zo voelde ik me ook. Stom. Ontzettend stom. Ik voelde me de verliezer terwijl dat eigenlijk andersom had moeten zijn. Het liefste rende ik zijn armen in en liet ik me knuffelen, maar schaamte hield me tegen. Nee, ik had het uitgemaakt omdat ik het te druk had. Teveel mensen, te veel andere afspraken, teveel verplichtingen. En hij paste daar niet in. Zo simpel lag het. Ik wist niet meer hoe ik het moest combineren. De enige dag in de week waarop ik een beetje tijd was, was zondag. Als ik niet wilde uitslapen. Hij stond elke zondagochtend ergens te preken, te zingen, te aanbidden of was zogenaamd weer goed bezig. En dan zagen we elkaar twee, drie ogenblikken en dan was het altijd nog met anderen erbij ook. Weet je wel, dat je dan eindelijk eens tijd voor elkaar wilt maar nee, dan komt die, die die en die er weer bij. Hij was echt altijd zo *** druk! En ik had wel betere dingen te doen, ik had ook nog een leven!

Ik weet niet hoe chaotisch jij bent maar ik probeer het aardig onder controle te houden. Een van mijn meest vervelende tikken is dat ik

overal op tijd wil zijn. Het liefste nog een 15 minuten te vroeg want beter dat dan 15 minuten te laat. Stipt op tijd, dat is Stella. En ben ik dat niet dan mag je er rustig vanuit gaan dat er iets aan de hand is. Maar goed, mijn bureau ligt dan ook vol met briefjes. Notities noemen we die, en die schrijf ik als ik op sta, als ik wakker lig en als ik naar bed ga. Zie je, ik ben echt niet chaotisch. Ik wil gewoon niets vergeten. 

En dan pas kan ik met een gerust hart gaan slapen.

Het is weer over. Wat hebben we gesmuld, het toetje van de zomer: Xnoizz Flevo Festival. Voor mij blijft het magisch, ik heb Jezus er leren kennen. Niet als in dat ik mijn keus voor Jezus daar heb gemaakt, wel als in dat ik daar mijn relatie met God handen en voeten begon te geven. Ik had Jezus leren kennen als een statig Persoon, ver van me af, in de kerk waar ik ben opgegroeid. Het doet er niet veel aan toe om te vermelden welke kerk. Maar echt kennen? Nee, Jezus was een vreemde voor me. Op Flevo leerde ik Hem kennen als een vriend. En zo bleef dat, vanaf dat moment dat ik Jezus tegenkwam op het festival was ik vervuld van vreugde, had ik zo'n zin om Hem te dienen. 

Ik vind treinen leuk. Niet als in 'modeltreintjes, spoorwegmusea, conducteur spelen' en dat al meer maar in de zin van dat ik met een beker Starbucks tegen het raam geleund naar buiten staar terwijl het landschap aan me voorbij raast. Ik reis niet vaak met de trein dus ik heb ook weinig vertraging en ach, eigenlijk kan me dat nog geeneens zoveel schelen. Ik vermaak me wel. De stilte die er heerst tussen mensen, net de wachtkamer bij de tandarts. Observeren, telefoongesprekken mee luisteren, mensen hun stijl van kleding checken: I love it! 

Van pesten naar zelfwaardering. Tadaa mensen, daar gaat het vandaag over en jullie moeten het met mij doen. Want ik ben gepest en kan mezelf nu waarderen? Inderdaad. Tenminste, ik geloof dat ik dat proces heb meegemaakt. 

Op mijn eigen site schrijf ik wel eens over mijn pest verleden. Of vooral hoe het me raakte en wat ik er van heb geleerd, soms in een verhaal-stijl en soms niet. Mensen vinden dat op de een of andere manier mooi en herkenbaar al heb ik geen flauw idee wie het allemaal leest. Want ze reageren amper. Het geeft niet, het belangrijkste is dat ik nu kan zeggen dat ik van mezelf hou, dat ik trots op mezelf ben en een gezond zelfbeeld heb ontwikkeld. Maar daar zit een stap of 10 tussen en vandaag probeer ik samen te vatten hoe het toch kan dat het lelijke eendje een mooie zwaan is geworden. 

Vandaag deel ik wat over genade. Het is een essentieel part of my life geworden, vooral omdat ik geloof dat we genade op haar best kennen als we de meest stomme fouten maken. En dat klinkt weer krom want ik bedoel dat ik niet wil beweren dat we 'daarom maar fouten moeten maken' . Maar ik geloof dat genade vooral je hart aan gaat. Je kunt prima beredeneren met je verstand dat Jezus kwam om voor onze fouten te sterven -en dat is waar- maar als we genade echt willen leren kennen, zal zij ons moeten overkomen als een warme deken, de zonnestralen in een stortbui, de post die je al lang verwachtte... Dat idee zeg maar. Ongelukkig genoeg zijn wij mensen geneigd om de meest domme dingen te doen. Genade loop je niet mis, het is een zaak van je hart en als je twijfelt: vertrouw dan op je verstand. Verstand lijkt misschien droog brood, en met je hart weten vult dat droge brood als een flinke klodder jam, boter of het meest lekkere beleg wat er bestaat. Sorry voor alle beeldspraak maar ik hou van 'ergens uitdrukking aan geven' ;-)

Het leven van Jezus is de meest inspiratie volle bron voor het hele idee van genade en hoe het werkt. Kijk eens naar Zijn leven, vaak schilderen we Jezus af als een man met een schaapachtige glimlach omdat Hij 'deed wat Hij moest doen' maar ik geloof niet dat het zo werkt, sterker nog ik meen dat we onszelf te veel beperken om te denken dat Hij op die manier Zijn leven leidde. Jezus ging voor echt en puur, Zijn leven was ECHT, Hij ging voor echte mensen, voor echte dingen en deed echte dingen. Niet omdat het zomaar moest.

Valt het je wel eens op dat we onze verlanglijstjes bidden aan God?
Niks mis met die lijstjes. Ik bedoel, vraag in Zijn naam.. etcetera. Maar het word al gauw een makkelijk (en eentonig) patroon om God op die manier je wensen bekend te maken. Je bidt en je bidt en als je je lijstje afgebeden hebt dan klinkt er 'amen'. Een vragende amen of een conclusie-amen.

Soms mis ik Jezus hard, zo hard dat ik het liefste een enkeltje hemel zou willen pakken.

Ik doel nu niet op zelfmoord en wil niemand daar toe stimuleren, maar soms... Soms mis ik de hemel. Of in elk geval iets van de glorieuze perfectie die ons te wachten staat. Straks. De nieuwe hemel en de nieuwe aarde. Heimwee naar de schoonheid, de ultieme vreugde, de gezondheid en de meest mooie relaties. Heimwee naar de Bruidegom die dat lege gat, die diepste eenzaamheid alleen kunt vullen. Je kunt massa's vrienden hebben en de mooiste vrouw of man trouwen in je leven, maar ergens blijft die leegte bestaan. Die eenzaamheid die je opwacht als je echt alleen bent met gedachten. Je kunt pijnstillers nemen in de zin van dat je die eenzaamheid op vult met de mooiste passies en de leukste hobby's maar het blijft tijdelijk. Het blijft aards en de Enige Man die je leven echt kan vullen op dat punt is de mooiste Man van het universum.

Mijn leven is hip heb ik besloten.

Gisteravond om 21.45 om precies te zijn. En waarom? Omdat ik altijd al rende, haastte of op mijn tenen liep om een hip leven te leiden. Werkt dat? Zeker niet. Je tenen doen er zeer van, na een tijdje en daarbij: zo hip is dat dus ook weer niet als je al rent, vliegt en chaotisch ordent om het zo hip mogelijk te maken.

Amsterdam is hip. Ik was in Amsterdam dit weekend. Alles binnen handbereik, wat een inspiratie deed ik op. Ik zie mezelf al lopen volgend jaar als ik er nog een studie tegenaan knal, met een knots van een camera  foto's schieten. Langs het Vondelpark, op het Museumplein, op vrijdagavond naar een concert in het Amsterdams Concertgebouw.. Geen idee wie of wat er dan speelt, maar gewoon. Omdat het genieten is. Hip. Ik kwam weer thuis, zondagochtend, reed direct door op mijn Stella-fiets naar de kerk. Het is mijn Stella-fiets omdat er stickers op zitten, de remmen nostalgie uitstralen en het zo vertrouwd piept en kraakt.