Ik ben je eeuwig dankbaar. Dankjewel voor de boodschap, het symbool en de kracht. Ik had nooit gedacht dat ik zoiets zou opmerken tijdens zo'n belangrijke gebeurtenis. Meestal sla ik mijn blik naar beneden en tuur ik naar de grond. Maar niet die zondag.

Herken je dat gevoel? Als je een baaldag hebt en iemand geeft je een compliment over jouw werk, uiterlijk of karakter? Je hart maakt een extra sprongetje en die brede glimlach gaat voorlopig niet meer van je gezicht. Heerlijk!

Hoe gaat het met je voornemens? Al een paar kilo kwijt, de omgeving gezien tijdens het hardlopen of het pakje sigaretten in de winkel laten staan? Dit jaar heb ik besloten om mezelf niet te vermoeien met voornemens. Het lukt me namelijk nooit om ze die twaalf lange maanden vol te houden. Tot vandaag.

Daar zit ik dan met m'n goede gedrag. Samen met zes andere meiden op een rijtje tijdens een les bibliodrama. Wij spelen de dicipelen die in hun boot zitten op een ruige zee. Een meter verderop zit een andere klasgenoot op haar knieën. Zij speelt Petrus. Haar stem klinkt door het dramalokaal: "Heer, red mij!" 
Vervolgens kreeg iedere discipel een zin. Ook ik.

Ze zijn luidruchtig, onverschillig en doen vaak moedige pogingen om stoer te zijn. Verre afstammelingen van de zwakke Adam die een hap nam van de verboden vrucht. Onbereikbaar bij voetbal, weten het verschil niet tussen eyeliner en oogschaduw en zijn 's morgens al na vijf minuten klaar: mannen.

Een nieuwe blog, hoera! Maar ik wil je één ding vragen: klik vooral niet op het knopje 'lees meer'. Je kunt beter andere blogs gaan lezen. Van deze week of van de vorige. Maar voor deze ene keer niet dit stuk lezen. Goed?

Hij glimlachte zoals Hij dat alleen kon. Met Zijn liefdevolle Vaderhanden gaf Hij haar een unieke vorm. Zorgvuldig bracht Hij een moedervlekje aan op haar gezicht en blies met Zijn adem leven in het tere lijfje. Zijn hart stroomde over van liefde en Hij werd warm van binnen. Als een parel bekeek Hij het meisje en omringde het met Zijn Geest. Een zachte blik en Zijn ogen straalde. Zijn warme stem kon enkel uitbrengen: 'Mijn kind, mijn lieve kind.'

Ik blader door mijn Bijbel. Soms heeft een vers een roze kleur gekregen, omdat de woorden mijn hart raken. Zelfs Prediker heeft kleur! Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik soms negatief ga denken door dit bijbelboek. De schrijver kijkt goed om zich heen. Hij zuigt de bezigheden van mensen als een spons op. Dan komt hij tot de vraag: wat heeft het voor zin om zo te stressen in je leven? Goeie vraag Prediker! 

Hij bekeek het bord en draaide het een kwartslag. Zijn collega had dezelfde keurende blik en stopte ondertussen een worteltje in z’n mond. ‘Konijnenvoer’ concludeerde hij. Ze namen allebei een slok van hun glas water en krabbelden een cijfer op een blocnote. 

Met een kopje thee en een genietende blik bekijk ik het televisieprogramma. Het blijft bijzonder om te zien hoe de amateurkoks hun medekandidaten - die jarenlange werkervaring hebben - uit het spel koken.