Wie jarig is, trakteert. Dat is tenminste wat ze zeggen. Daarom trakteer ik jullie op deze even stralende als vreugdevolle dag – nee, niet naar buiten kijken – maar eens op een blog. Niet maagvullend, maar daardoor hopelijk dus in ieder geval ook niet te zwaar op de maag. Vandaag schijn ik ‘officieel’ volwassen te worden. Wat dat inhoudt is me een raadsel, maar volgens mij is het iets goeds. Anders zouden ze je er niet mee feliciteren vermoed ik.

Misschien lijkt het maar zo, maar volgens mij zijn mijn fietsvaardigheden de laatste tijd opeens flink achteruit gegaan. Het zou kunnen komen door dat witte spul dat overal op de wegen ligt – mijn evenwicht laat opeens te wensen over. Gelukkig is de gemeente zo vriendelijk om toch nog een paar paadjes ‘schoon’ te maken. Toch vereiste het fietsen de afgelopen dagen wat kunst- en vliegwerk. Soms kies je dan het spoor van iemand die vóór jou op die weg reed, maar dat pakt ook niet altijd even goed uit. Ook in het groot werkt het volgens mij vaak zo.

Met pijn in het hart las ik vandaag een nieuwsbericht over de Universiteit Utrecht (UU), toch een beetje ‘mijn’ universiteit. In het artikel kwam naar voren dat de UU onder andere de bacheloropleiding theologie gaat schrappen. De opleiding religiewetenschappen blijft wel bestaan, maar toch is het zorgwekkend dat er duidelijk steeds minder studenten zijn die ervoor kiezen om religie(s) te bestuderen. De toekomst van religiewetenschappen ziet er met het afschaffen van theologie nu ook niet bepaald rooskleurig uit, want het ziet er niet naar uit dat het studententekort zal verdwijnen. Het is een kwestie van tijd, zo lijkt het. Of toch niet?

Eigenlijk ben ik niet zo van de Engelse leenwoorden, maar soms ontkom je er niet aan. Afgelopen zondag was ik namelijk bij een jeugddienst die nu eenmaal als titel ‘Kickuh!’ had meegekregen. Uit de aankondiging werd al duidelijk dat het ging om de vraag welke ‘kick’ wij van Jezus krijgen; is Jezus überhaupt een ‘kick’ voor ons? In een poging om van dit woord iets Nederlands te maken kreeg ik van Van Dale de volgende betekenis: “kick de; m -s staat van verrukking of opwinding: daar krijg ik een ~ van”. Tja... ik hou het maar bij ‘kick’.

Eens in de zoveel tijd verschijnt er een gelovige – meestal jood, moslim of christen – ten tonele die stelt dat homoseksualiteit een ziekte is. Het nieuwtje is er inmiddels dus wel af, zo zou je denken, maar niets blijkt minder waar. Deze week is namelijk de organisatie Different in het nieuws omdat ze therapieën aanbiedt voor homo’s die hun gevoelens willen onderdrukken of die ervan “genezen” willen worden. De meeste ophef ontstond omdat deze therapie vergoed wordt door de zorgverzekering, maar het blijft opvallend dat er steeds weer een grote golf van verontwaardiging ontstaat wanneer een persoon of een instantie van mening blijkt te zijn dat homoseksualiteit een ziekte is.

Al het gedoe rond het koningshuis vond ik tot voor kort maar onbelangrijk: zowel geld- als tijdverspilling. Afschaffen vond ik wel weer wat ver gaan, maar voor mij was koning(in)sgezindheid toch iets voor mensen in de wat meer reformatorische kringen. Koninginnedag zag ik als iets wat bedoeld was voor ofwel mensen die van hun troep af willen maar het niet zomaar weg willen gooien, ofwel mensen die in zulke Oranjefeesten een vrijbrief zien om zoveel mogelijk drank naar binnen te gieten.

Een jaar geleden schreef Jan Pieter er al een reportage over: de Europese jongerenontmoeting van de gemeenschap van Taizé. Vorig jaar vond deze ontmoeting plaats in ons eigen Rotterdam, dus logischerwijs was er toen in Nederland opeens veel aandacht voor Taizé. Inmiddels is die aandacht al lang en breed weer weggeëbd, maar ook deze keer was de Europese jongerenontmoeting behoorlijk in de buurt; dertigduizend jongeren kwamen eind 2011/ begin 2012 naar Berlijn toe om te zoeken naar nieuwe vormen van solidariteit.

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar elk jaar heb ik een toenemend gevoel van kerstcynisme. Wat ik daarmee bedoel? Dat we met Kerst opeens allemaal van elkaar houden, dat iedereen opeens geld geeft aan het Rode Kruis omdat er een paar deejays in een doorzichtig huis zitten, dat we uit volle borst “vrede op aarde” zingen maar het niet in de praktijk brengen, dat we heel lekker en vooral ook heel veel eten, dat we…

Je vindt het in bijna alle films, series, romans, tijdschriften, liedjes, etc. Het bepaalt hoe mensen in het leven staan, welke keuzes ze maken, met wie ze omgaan en op welke manier ze op hun medemens reageren. Het bestaat al sinds mensenheugenis. Iedereen krijgt er wel een keer mee te maken; het maakt niet uit waar je woont, hoe je eruit ziet, waar je in gelooft en wat je doet.

Misschien komt het doordat ik in een dorp ben opgegroeid, maar zet mij in een trein naar een “grote” stad en ik val van de ene in de andere verbazing, helemaal als ik in de spits reis. Ik verwonder me er sowieso steeds weer over dat er toch wel zo’n achttien mensen in het tussenstuk van een treincoupé gepropt kunnen worden en ik ben ook elke keer weer blij verrast dat iedereen min of meer ongeschonden de trein weer verlaat. Weet je waar ik al met al echter het meest van op kijk? Dat mensen eigenlijk heel raar zijn.

Soms hoor je een liedje voor de ziljoenste keer en juist die keer hoor je opeens wat er gezongen wordt. Dat kan gebeuren als je met een vroom gezicht in de kerk zit en uit alle macht probeert je te concentreren op de inhoud van een psalm in plaats van op de soms onmogelijke melodieën – dit kan overigens ook aan mijn zangkwaliteiten te wijten zijn – maar het kan net zo goed gebeuren als je in de supermarkt een Sinterklaasliedje hoort.

Je zult maar dominee zijn: de ene dag wordt er aan je betaalde studieverlof gemorreld, de volgende dag wordt een collega beschuldigd van het oproepen tot kindermishandeling en daarnaast loopt ook nog eens de discussie over of dominees wel of niet op Twitter actief zouden moeten zijn. Misschien ligt het aan mijn krant, maar dominees lijken goed vertegenwoordigd te zijn in het nieuws. Nouja, “goed”?

Sommige mensen vinden dat je je als christen het beste kunt omgeven met alleen maar medechristenen. Gewoon een woonplaats uitzoeken waar nog lekker veel kerkgangers wonen – al worden zulke woonplaatsen steeds schaarser – zodat je niet teveel geconfronteerd wordt met al die “heidense” praktijken zoals winkelen op zondag, vloeken als de hagelslag weer eens op is in de supermarkt en nog veel meer van dat soort dingen. Hartstikke fijn toch? Niet teveel gedoe, iedereen is het met elkaar eens.

Het zal niemand ontgaan zijn: de discussies over het lot van een asielzoeker, een jongen van onze leeftijd. Wanhopig proberen hij en zijn ouders zekerheid te krijgen over een verblijfsvergunning. Deze hele kwestie doet veel stof opwaaien en brengt politieke partijen in een lastig parket. Aan de ene kant kan niet iedereen in Nederland toegelaten worden, maar aan de andere kant gaat het wel om mensen die ieder een eigen verhaal hebben en van wie het soms niet duidelijk is in wat voor situatie ze terechtkomen als ze toch terug moeten naar hun “eigen” land. Een veelgehoord geluid is echter dat politici niet kunnen gaan beslissen over elk individueel geval: dan blijven ze bezig…

Daar sta je dan. Je hebt een publiek voorgeschoteld gekregen, of eigenlijk is het meer zo dat het publiek jou voorgeschoteld heeft gekregen. Het gekke is dat zij jou wel kunnen zien, maar jij hen niet. Je kunt ze ook niet horen en niet ruiken; je realiseert je dat je dus eigenlijk niet weet of je wel een publiek hebt. Als part-time optimist kies je ervoor om toch maar je verhaal af te steken en er vanuit te gaan dat er wel iemand de moeite heeft genomen om je verhaal te komen aanhoren, al is het maar een goede buur of een verre vriend.