Hoeveel geld geef jij per maand aan een goed doel? €1, €5 of misschien wel €50? Dat kan veel vragen oproepen. Hoeveel geef je, hoeveel moet je geven? Als je hierover teveel nadenkt, loop je het risico dat je er de verkeerde kant mee opgaat. Namelijk, dat je je gaven niet meer in een zekere bescheidenheid geeft, maar het toch wel erg goed vindt dat je zoveel procent van je inkomen weggeeft. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Maar geven kan je ook juist heel nederig maken.

Er zijn een heleboel redenen waarom films leuk zijn om naar te kijken. Ze kunnen interessant zijn, leerzaam, gezellig, grappig of juist heel eng of spannend. Ze kunnen je even meevoeren naar een andere wereld, een wereld die veel intrigerender is dan je eigen saaie leventje. En als je zo’n film ‘uit’ hebt, moet je even goed met je ogen knipperen om je eigen kamer weer te zien. Maar één ding is heel irritant aan een verder goede film: de quotes.

Op dit moment ben ik een boek aan het lezen wat me echt aan het denken heeft gezet. En dat niet eens zozeer over de inhoud. Het boek heet Blond, Brutaal en Bidden van Mariska Orbán. De ondertitel zegt wat meer: Waarom ik (nog steeds) katholiek ben. Misschien heb je er wat van meegekregen in de media, misschien niet, maar Mariska Orbán heeft een tijdje geleden nogal voor wat ophef gezorgd toen ze een Tweede Kamerlid een brief heeft gestuurd waarin ze het plegen van abortus vergelijkt met het krijgen van een miskraam. (Doods)bedreigingen waren het gevolg. Nu heeft ze een boek uitgebracht waarin ze haar standpunten uitlegt.

Ik las laatst een stukje van een man die zijn naam liet veranderen. De beste man was architect van beroep en had de mooie achternaam Rothuizen. Geen wonder dat hij er een lettertje bij liet zetten: Rotshuizen. ‘What’s in a name?’ liet Shakespeare Juliet verzuchten. Nou, blijkbaar toch best veel. Je hebt mensen met werkelijk verschrikkelijke ouders.

Schrik niet van de titel. Ik weet het: statistiek is meestal niet leuk. Vooral niet als je het zelf moet berekenen. Maar vandaag kwam ik iets heel interessants tegen wat met statistiek te maken heeft. Omdat we zoveel dingen bijhouden, kun je namelijk berekenen hoeveel geboorten er dit jaar zijn geweest. Of hoeveel sterftegevallen. Hoeveel auto’s zijn geproduceerd en hoeveel e-mails er zijn verstuurd. Over dat laatste, dat zijn er ongeveer 300 miljard. Alleen vandaag al.

Zo, dat zet ik maar in de titel, dan ben ik daar vast vanaf. Niet dat ik geen zin om je alle goeds toe te wensen, maar het lijkt wel de standaard openingszin voor elk gesprek de laatste dagen. Tegenwoordig begin ik elk mailtje er maar mee en zeg ik het tegen iedereen die ik tegenkom. ‘Hé, nog de beste wensen!’ Wat zegt zoiets nou werkelijk?

En toen was kerst alweer voorbij! Het is definitief over. Tenzij je met dingen gaat werken als derde kerstdag en meer van dat soort onzin. Het zal niet baten, we moeten een vol jaar wachten om weer te kunnen herdenken dat Jezus als schattig klein kindje in een kribbe lag.

Breaking news op alle zenders: de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-Il is dood. Sinds 1994 leidde hij het land, maar hij is zaterdag op 69-jarige leeftijd overleden. Goed, tot zover niet heel veel bijzonders zou je denken. Erg naar natuurlijk, maar er sterft wel vaker een staatshoofd. En dan zo’n dictator van een obscuur landje hier ver vandaan? Nou, stel je dan eens voor dat Rutte (of bijvoorbeeld de koningin) zou overlijden. Wat zou jij doen? Huilend op straat gaan liggen?

De wereld waarin we leven is een verdorven wereld, horen we vaak. Na de zondeval is het goede verdwenen. Maar soms, als ik zulke sombere dingen hoor, denk ik: waar zien wij God dan nog op deze aarde? Hij is niet helemaal verdwenen en Zijn voetstappen zijn overal te vinden. Waar is God?

Zo één keer per jaar vind ik het heel jammer dat ik volwassen ben. Of althans, aan het worden ben. Nou ja, wat ik eigenlijk bedoel: dat ik in elk geval geen kind meer ben. Tenminste, van binnen misschien nog wel een beetje maar niet meer van buiten. Zo, dat punt is duidelijk hoop ik:). Wat ik maar wil zeggen, is dat het kind-zijn zeker grote voordelen heeft. Zo kan je elk jaar een keer in december je schoen zetten met een wortel of wat hooi erin en er verzekerd van zijn dat er de volgende ochtend wat in zit.

Kan je het je nog herinneren? Ga eens 10 jaar terug in je gedachten. Weer even een klein kind zijn. Je leefde in een kleine wereld die toch zo ontzettend groot was. Er waren ontelbaar veel dingen niet te begrijpen. Kruispunten nog zo onoverzichtelijk, sloten breed en geheimzinnig diep. Gelukkig hoefde je alles ook niet te begrijpen. Papa en mama waren er immers, die wisten altijd wat er moest gebeuren en wat het beste was. Grote mensen, ja, die wisten hoe de wereld in elkaar zat.

Vroeger was alles heel anders dan nu. Nee, er zit niet ineens een oud, wijs vrouwtje te typen hoor. Ik zeg ook niet dat het vroeger per se beter was. Maar sommige dingen zijn echt nog best wel nieuw, en daar denk je niet zo over na. Bijvoorbeeld de computer. Je kunt dit niet eens lezen zonder computer. Een leven helemaal zonder computer is niet denkbaar voor ons. Stel je voor: verslagen maken met een typemachine, de informatie uit boeken halen. Onmogelijk! Maar dertig jaar geleden was het nog heel normaal. En zo zijn er nog veel meer dingen.

Jaren geleden heb ik een aantal keren geprobeerd om een dagboek te starten. Want dat was toch wel heel stoer: een boekje waarin al je geheimen en je gedachten stonden opgeschreven. Zoiets als Joop ter Heul of, wat bekender, Het Achterhuis van Anne Frank. Zo’n klein boekje met een sleuteltje dat je op je hart kon dragen of op een heel stiekem plekje kon verstoppen. Ja, dat is toch de droom van elk klein meisje?

Heb je het gezien? Elke donderdag wordt het uitgezonden op RTL: Expeditie Robinson. Een programma waarbij 10 mensen op een eiland worden gedropt en daar zichzelf maar moeten zien te redden met visjes vangen en kokosnoten uit een boom halen. Oké, ze krijgen wel een potje rijst mee, maar ze moeten wel zelf een hutje bouwen en slakjes zoeken op de rotsen. Het zou geen tv zijn als er niet een beetje mee gesjoemeld werd, maar het gaat natuurlijk om het idee: hoeveel heeft een mens nodig om te kunnen overleven? Wie houdt dat vol?

Het zou maar een opmerking kunnen zijn van iemand die verslaafd is aan roken. ‘Vandaag begin ik echt!’ Ja, met stoppen te roken. Geen slecht idee, maar vaak ontzettend moeilijk vol te houden. Afgezien van het feit dat roken een verslaving is, is het opsteken van een sigaretje vaak ook een gewoonte. Het verschil zit ‘m in het feit dat een verslaving voornamelijk lichamelijk is: je lichaam kan niet zonder de nicotine. Een gewoonte zit echter in je hoofd. En ook dat is moeilijk te veranderen.

Bam! De celdeur slaat achter je dicht. Je struikelt een klein vertrek binnen, nog net kan je het bed ontwijken. Veel meer staat er trouwens ook niet. De schaarse meubelstukken vrolijken het kamertje niet echt op. Je draait je om en rammelt flink aan de deurklink. Nee, dicht. Nog eens probeer je de deur open te draaien. Maar nee, hij zit potdicht. Dus dit is gevangen zijn. Alleen, eenzaam in een cel. Het kleine raam is het enige, schamele contact met de buitenwereld.

Gisteren zat ik eens te tellen hoeveel verjaardagen ik de laatste weken had gehad. Alleen al de afgelopen pakweg 6 weken bleken dat er 8 te zijn geweest. En dan bedoel ik niet de verjaardagen waarvoor je een sms’je of mailtje de deur uitstuurt, maar verjaardagen waar je heengaat en een cadeau aan spendeert. Dat zette me eens aan het denken over het fenomeen ‘cadeaus geven’. Want wat is dat elke keer toch ingewikkeld!

En vandaag is het ….. Dierendag!:) Voordat je verder leest, als je een huisdier hebt: geef er eerst even 10 minuten je onverdeelde aandacht aan. Even knuffelen, lieve woordjes tegen zeggen.. Als dat moeilijk gaat, geef het dan wat lekker, zelfgemaakt eten. En daarna weer terugkomen naar je computer om deze blog verder te lezen natuurlijk!

Klaar? Wat, heb je het niet gedaan? Waar wacht je nog op? Hup, wegwezen! Ik meende het hoor!

Oké, nu kunnen we echt beginnen.

Vaak staan ze bij de ingang van een supermarkt. ’s Winters met een oude jas aan en een sjaal rond de hals. Bibberend, zonder veel te zeggen, duwen ze mensen een krantje onder hun neus. De straatkrant. En nee, ik heb helemaal geen zin om zo’n krantje te kopen. Sterker nog, ik wil hem gratis nog niet hebben. Dus loop ik door. Maar altijd voel ik me schuldig als ik dat doe. En dan irriteer ik me weer aan de verkoper omdat ik me schuldig voel door hem.

Zoekend naar een onderwerp voor vandaag zag ik dat de categorie ‘love’ op deze website wel triest weinig blogs bevat. Nog triester is dat ik er zelf maar één van geschreven heb! Daar moet wat aan gedaan worden. Daarom bij dezen: een verhaal over liefde.

Er zullen maar weinig mensen zijn die alles wat ze doen leuk vinden. Iedereen denkt weleens: ‘Waarom moest juist ik deze opdracht weer krijgen?’ ‘Waar ben ik aan begonnen met deze studie, ik vind het nu even echt niet leuk!’ Bijvoorbeeld als je een moeilijke taak voor je ziet en je hebt echt geen idee hoe je eraan moet beginnen. Dan kan de moed je wel eens helemaal in de schoenen zinken en ga je het liefst snel iets anders doen.

Het is maar goed dat we sommige dingen niet voor het kiezen hebben. Soms zeg (of denk) je dat als je met iemand over het weer praat. Want wat een regen kwam er vandaag weer op ons dak! Weinig mensen zouden dat vrijwillig kiezen. Toch is het niet slecht voor ons groene landje en mag je er best blij mee zijn. Maar het geldt ook wel voor andere dingen. Zo is het maar goed dat je niet kan kiezen in welke tijd je leeft. Ik zou tenminste niet kunnen kiezen.

Als echte student zit ik al een jaartje of twee op kamers. Elk jaar staat die kamer een week of acht leeg, als ik in de zomer bij mijn ouders ben. Na die acht weken ga ik een dagje naar mijn kamer toe om weer orde op zaken te stellen voor het komende jaar. Zo ook na deze vakantie. Gisteren heb ik mijn ouders lief aangekeken, de auto meegenomen en me naar het zuiden gespoed voor een fikse schoonmaakbeurt. Want ook dat hoort erbij.

Net had ik zo’n ongelooflijke zin in een ijsje. Gauw even naar de vriezer gelopen en een kleine magnum gepakt: heerlijk, met dubbele karamel! Niet dat ik honger had, dat zeker niet. Met drie volledige maaltijden, goed uitgebalanceerd qua voedingsstoffen, kom ik normaal gezien de dag wel door. En de gedachte dat we met z’n allen eigenlijk heel onnatuurlijk bezig zijn, komt maar zelden meer bij me naar boven.

Een geheugen is een vreemd ding. En het kan rare trucjes met je uithalen. Zo las ik vorige week een artikel over een vrouw die op een ochtend wakker werd en 17 jaar van haar leven vergeten was. Ineens was ze het helemaal kwijt. Ze wist niet meer dat ze getrouwd was geweest, een kind had en welk beroep ze uitoefende was ze ook helemaal vergeten. Het idee dat dit je kan overkomen is doodeng.

Zo, de vakantietijd is weer begonnen. Of voor sommigen alweer bijna voorbij. In ieder geval zijn de meeste Nederlanders in een vrolijke zomerstemming. Het weer mag er dan wat plezier vanaf doen door vervelend te regenen en veel wolken te laten zien, maar toch mag dat de pret niet deren. Tegelijkertijd gaat dat geluksgevoel lang niet overal op.

Eigenlijk had ik deze blog overdag moeten schrijven, toen het nog licht was. Nou ja, het is nu (21.39 uur) ook nog wel licht, maar het echte daglicht is toch zo langzamerhand aan het verdwijnen. Niet zo erg, want de nacht is natuurlijk ook prachtig met alle sterren en de maan, maar ik wilde zo graag eens een stukje schrijven over wolkenluchten. Want daar ben ik gek op!

Vandaag zijn prins Albert II van Monaco en Charlene Wittstock getrouwd voor de kerk. Geweldig dat zij elkaar trouw beloven voor God en het hele volk van Monaco. Allemaal leuk. Maar de enige echte vraag die iedereen die stelt, is: ‘Wat voor jurk had ze aan?’ Want dat lijkt net zo belangrijk te zijn als de rest bij elkaar. Wat is dat toch, wat hebben vrouwen toch met kleren en mode?

Volgens sommige mensen is het niet goed om (teveel) nutteloze dingen te doen. Beetje internetten, surfen op het wereldwijde web, zomaar wat te gaan fietsen of tijdschriften doorbladeren die je toch allang gelezen hebt. Nee, het is beter om iets goeds te gaan doen. Een goed boek bijvoorbeeld te lezen. Dan besteed je je tijd beter. De vraag is dan: ‘Wat is een goed boek?’

Zo, de feestdagen zijn weer voorbij! Een zucht verlichting of een zucht van spijt? Dat zal voor iedereen verschillend zijn. Natuurlijk, met Kerst en Pasen wordt er over het algemeen veel meer ‘uitgepakt’ en heb je ook meer een feestgevoel. Maar ook met Pinksteren valt hier niet aan te ontkomen: familiebezoek, allemaal lekkere dingen eten en vaak naar de kerk. Op tweede Pinksterdag wordt er bovendien (tenminste, bij ons) een belijdenisdienst gehouden. Mooi! Maar nu is het weer woensdag na Pinksteren. En dan?

Als je vandaag in een chagrijnige bui bent, of niet echt blij met jezelf en/of de wereld om je heen: stop dan met lezen! Of ga juist verder als je opgevrolijkt wilt worden, of lees het als je al vrolijk bent. Want kijk uit: het gaat een jubelend stukje worden!:) Er is zoveel om dankbaar voor te zijn!

Vandaag las ik een berichtje dat ‘ja’ het meest gebruikte woord in de Nederlandse taal is. Dit woordje kan je op veel verschillende manieren gebruiken, waarbij elke manier weer iets anders betekent. Je kan het ook als een stopwoord gebruiken. Dat is bijvoorbeeld in het volgende gesprekje (echt gebeurd!) te zien. De NOS-verslaggever: ‘Femke (Heemskerk), wat is je gevoel nu je de halve finale mag zwemmen?’ Femke: ‘Ja, dat er erkenning is voor wat ik doe en ja, trots, en ja, eehhh, ja, ja, dat ik op dit resultaat verder kan bouwen.’ Tjonge wat een positief mens, die Femke! Nee, zo is dit niet helemaal bedoeld waarschijnlijk.

Je kent vast wel die grappen over Petrus aan de hemelpoort of combinaties van moslims/christenen/atheïsten die allerlei hilarische dingen tegen elkaar zeggen. Ja, grappen over de hemel zijn er genoeg! Je kunt je afvragen of ze soms niet te ver gaan, hoewel dat mij betreft iedereen voor zichzelf moet uitmaken. Mensen houden van grappen en lol maken. Maar hoe zou dat zijn met God? Wat voor humor heeft God eigenlijk?

Vorige week heb ik een schattig plantje gekocht. Geweldig, wat was hij mooi! Wit rezen de bloemen op uit het weelderige groene gebladerte. Vanmiddag kwam ik echter weer op mijn kamer en het enige wat ik nog aantrof was een zielig bosje bladeren. Wat bleek: ik had hem vergeten genoeg water te geven. Nou en, denk je nu waarschijnlijk? Stom, maar wat dan nog? Nou, deze situatie is eigenlijk een heel mooie metafoor van het gebedsleven!

Vroeger moest alles sneller, flitsender en spannender. Het leven is een achtbaan, een grote golf. Je wordt erdoor meegesleept! De laatste tijd hoor je echter steeds meer over het teruggaan naar jezelf. Trends als slow food en retro design beginnen de overhand te krijgen. Zo hoor je ook meer over mindfulness. Het laatste komt uit het boeddhisme en betekent aandachtig en bewust in het nu leven. Yoga-klasjes varen er wel bij, hoewel mindfulness niet per definitie meditatie inhoudt. Hoe vaak doe jij iets bewust, puur geconcentreerd op wat er op dat moment gebeurd?

God bestuurt alles. Toch? Hij leidt alles in deze wereld, wat er ook maar gebeurt. Tenminste, dat geloof ik. Zijn ‘voorzienigheid’, zoals dat met een mooi woord heet, betekent dat alles onder Zijn leiding staat. Gisteravond hadden we het daar met een stel mensen over. Want als je dit gelooft, betekent elke beslissing of je naar Gods leiding leeft of dat je je ertegen afzet. Dat is best typisch.

Weet je wat ontzettend moeilijk te vinden is op nieuwssites of in kranten? Slechts heel af en toe kom je het tegen: positief nieuws! Het is blijkbaar interessanter om te lezen over moord, tsunami’s, aardbevingen en mishandelingen. Hoe dan ook, gisteren vond ik iets wat beslist heel leuk nieuws is. Een man in Oostenrijk heeft een schat gevonden in zijn tuin. En niet zomaar eentje! Nee, hij had meer dan tweehonderd ringen, broches, bewerkte gespen, vergulde zilveren schalen en allerlei andere onderwerpen gevonden.

Soms ben je een boek aan het lezen, of loop je door de straat… en bekruipt je dat gevoel. Soms kijk je uit het raam of staar je naar een ijverige mier… en dan voel je het weer. Soms sta je te wachten op de trein of zit je aan de keukentafel… en je weet het. Een geluksgevoel doorstroomt je hele lijf en alles lijkt op z’n plek te vallen. God houdt namelijk van je!

Vorige week donderdag werd ik door twee beren achtervolgd. Zelden heb ik zo hard gerend. Ik weet nog dat ik ons huis in rende, naar de keuken vloog en toen probeerde de trap op te gaan naar boven. Maar tegelijkertijd waren de beren weg en stond mijn moeder boven aan de trap. Ik wilde naar haar toegaan, maar dat lukte steeds niet. Mijn voeten leken vastgekleefd aan het matje onderaan de trap. Gefrustreerd werd ik wakker. Gelukkig, het was slechts een droom. Wat maken wij veel avonturen mee ’s nachts! Als er één nacht met dromen werkelijkheid zou worden, had je minstens een jaar therapie nodig om er weer bovenop te komen: zoveel maak je mee. 

Grappig hoe sommige onderwerpen je af en toe beet lijken te hebben. Soms lees je een artikeltje over een bepaald onderwerp. Een paar dagen later komt een gesprek op hetzelfde punt. Je denkt: ‘Dat is toevallig!’ En jawel, de volgende dag zie je er een poster van hangen. Toeval, of toch niet? Je wordt er even bij stilgezet in elk geval. Zo had ik dat deze week met zondagsrust. Zondagsrust: wat is wel en wat is niet goed om te doen op de dag van de Heere?

Het schijnt dat je aan de inhoud van een boekenkast de persoonlijkheid van de bezitter kunt aflezen. Daarbij zegt het echter niet zoveel of iemand veel boeken heeft. Wel de variatie in boeken, hieraan kan je zien of iemand openstaat voor veel dingen. Dat maak ik mezelf tenminste graag wijs. Ik ben namelijk gek op boeken!:) Alle soorten en maten staan in m’n kast. Van detective tot roman, van historische boeken tot toekomstverhalen (of een combinatie ervan: Jules Verne!). Ik lees graag Agatha Christie en Frank Peretti, maar ook boeken van Jane Austen en Cissy van Marxveldt zijn niet te versmaden.

Zoals elke dinsdag struinde ik allerlei nieuwssites en weblogs door om iets interessants te vinden voor een blog. Dat is niet altijd heel succesvol. Tot ik dit artikel tegenkwam, toen kwam er wel wat bovenborrelen: ‘Secularisatie in moderne landen’. Het schijnt dat in moderne seculiere democratieën een trend gaande is waarin mensen zichzelf beschouwen als niet aangesloten bij enige religie. Religie lijkt daarmee voorbehouden aan inwoners van landen die niet zo ontwikkeld zijn. Beetje primitief dus?

Nog maar vier dagen geleden begon de aardbeving in Japan. Overstromingen, een tsunami en heel veel paniek volgden. Inmiddels zijn er grote zorgen ontstaan rondom de kerncentrales van het land. Ze zouden op ontploffen staan en zenuwachtig worden de radioactieve waarden steeds gemeten. Gaat het goed of zijn dit de voorboden van een grote nucleaire ramp? De wereld volgt de ontwikkelingen nauwlettend en inmiddels heeft Duitsland aangekondigd om de kerncentrales in het eigen land te sluiten vanwege vermeende veiligheidsrisico’s. Overdreven reactie? Wel een beetje.

Vanavond staan er nog twee dingen op mijn ‘to do’-lijstje. Natuurlijk een blog schrijven, maar ook een stuk uit de Institutie lezen (en douchen, maar dat doet nu niet echt ter zake;)). Efficiëntie boven alles, daarom ga ik de punten samenvoegen (behalve het douchen dus, dat is technisch gezien onmogelijk). Ik ga dus een blog schrijven over de Institutie. Calvijn schreef dit boek in 1536, maar de laatste versie kwam pas uit in 1550. Lang geschreven dus, maar dan heb je ook wat: zo’n 1500 pagina’s! Waarschijnlijk denk je nu: waarom zou iemand dat nou gaan lezen? Is dat niet boring?

Al verschillende keren liep ik langs de Marskramer: ‘Ja, hij staat er nog!’ Stiekem nog steeds een beetje twijfelend, maar inmiddels helemaal op hem verzot, heb ik hem toch gekocht. Nee, het gaat hier niet om het nieuwste merk wc-borstel. Vorige week kocht ik een verder volkomen nutteloos, maar heel erg leuk klokje. En niet zomaar een klokje: het zijn witte, houten letters met in de ‘o’ een klokje. Het geheel beeldt het woord ‘home’ uit. Vast gemaakt met in het achterhoofd de oeroude wijsheid: Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. Maar wat, of liever gezegd, waar is thuis?

Een tijdje geleden stond er vaak een bepaalde column in de gratis krant ‘De Pers’. Zoals elke rechtgeaarde student lees ook ik dit blad regelmatig tijdens loze uurtjes in bussen of treinen. De krant is trouwens wel aan te raden: naar mijn mening is hij niet zo onzinnig als de meeste andere gratis kranten. Hoe dan ook: de column had de naam ‘Stel dat…’ Elke dag schreef er iemand een verhaaltje over een mogelijke gebeurtenis en welke gevolgen dat zou hebben. Helaas, een tijdje geleden werd de column stopgezet. Vandaag ga ik proberen om een blog te schrijven in dezelfde vorm. Stel dat… alle mensen tevreden zouden zijn met wat ze hebben? Wat dan?

Heb jij dat ook wel eens? Een boek waarin je bepaalde stukjes zo mooi vindt dat je alleen daarom al het boek vaker leest? Of dat je van een boek een paar zinnen zomaar wee?. Bij ons thuis werkt dat zo bij de boeken van Godfried Bomans (een aanrader om ze te lezen: bijvoorbeeld Erik of het klein insectenboek of Pieter Bas). Sommige gezinsleden kunnen hele gedeelten declameren op dramatische en tragische toon. Compleet in stijl worden stukken opgevoerd. Zo heb ik dat ook met het Boek der Boeken: de Bijbel.

Je hebt er vast wel wat van meegekregen: de protesten in Egypte. Sinds ongeveer een week is daar de vlam in de pan geslagen en wordt er flink gedemonstreerd tegen president Mubarak. De betogers vinden dat deze dictator moet aftreden, en wel per direct. Er moet meer democratie komen in het land. Verder zijn de Egyptenaren boos vanwege de werkloosheid, de corruptie, het gebrek aan vrijheid en de hoge prijzen van voedsel en brandstof.

Als je op kamers woont, krijg je met allerhande huishoudelijke problemen te maken. Bijvoorbeeld als er lampen kapot gaan. De eerste keer gebeurde dat een jaartje geleden. Goed, dan ga je dus naar de winkel om een nieuwe lamp te halen. Liefst weer dezelfde natuurlijk. Toen kon dat nog.

‘Hoop’: hoe vaak gebruiken we het woord niet overdag? ‘Ik hoop dat ik m’n trein haal’, ‘Hoop jij ook op een goed cijfer?’, ‘Hopelijk gaat alles goed met mijn tante’. Je hoopt het maar, zonder dat je weet of het echt zo is of dat het echt zo zal gebeuren. Eigenlijk is hoop maar iets heel vaags. Het is weinig meer dan een wens. Toch is hoop onmisbaar voor een mens. Ik zal dat proberen uit te leggen.