Natuurlijk ben ik het type journalist dat later het liefst burgeroorlogen en massaslachtingen in een één of ander ver exotisch land wil verslaan. Bang voor bloed ben ik niet, en ik kan mijn hoofd goed koel houden – ook als de kogels in regenstralen enkele meters naast mij op de grond komen. Toch heb ik het op de één of andere manier niet zo op de tandarts.

Daar staat ‘ie, achter een rijtje in- en uitcheckpaaltjes van de NS: een kleine, en stevige man. Hij heeft kleine stoppeltjes op zijn gebruinde voorhoofd. Z’n donkere ogen kijken je smekend aan. Of je een krantje bij hem wilt kopen. En dan krijg je voor die 1,90 euro ook nog eens alle goeds van de wereld toegewenst. Alsof de man een elektronische pop in een pretpark is, die na inworp van wat geld een dansje doet.

Doe een half uur niets. Reinier Sonneveld geeft die opdracht op pagina 18 van zijn boek Het goede leven, een boek met een plaatje van een rode lolly op de kaft. Ik heb het op 3 december van mijn moeder gekregen. Zij had mijn lootje voor sinterklaas getrokken. Doe een half uur niets. Opdrachten als deze geeft Reinier aan het begin van ieder hoofdstuk. ‘Ze zijn bedoeld als prikkelingen. Zie het als vrolijke experimenten. Je hebt niets te verliezen, dus waarom zou je niet eens een poging wagen?’, legt hij uit.

‘Wanneer komt de vloer?’, roep ik in paniek in de liftschacht. Ik sla met mijn handen heen- en weer. Warme, vochtig lucht blaast in mijn gezicht. In een fractie van een seconde moet ik voorover gevallen zijn. Nu doe ik al ruim drie minuten niets anders dan vallen. Wie weet is deze schacht eindeloos en komt de vloer nooit meer in zicht. Angst grijpt mij bij zijn keel en zweet gutst uit mijn poriën.

Een winkelstraat, dat moet de straat waaraan ik nu woon vroeger zijn geweest. Je kunt je er niet veel meer bij voorstellen: op een kapper, een stoffenhandel en een bloemenzaak na is alles naar een paar straten verderop verhuisd. Het nieuwe shopwalhalla. Alleen de twee cafés hebben, op een naamswijziging van de een na, de tand des tijds doorstaan. Daar kwam ik achter toen ik tijdens een middagje surfen op het web overladen werd met foto’s van het vroegere dorp. Ik verlies mijzelf nog weleens in dingen.

Dikke druppels zigzaggen over zijn rug. Hij is nog maar net begonnen, en de hitte heeft ‘m nu al te pakken. De tien kilometer die hij normaal in het uurtje loopt zal hij niet meer halen. Meer dan een uurtje per week heeft hij niet. Te druk. Het uurtje rennen is het enige moment in de week waarin hij even aan niets anders hoeft te denken. Maar z’n gedachten loslaten lukt hem niet vandaag. Al een tijdje niet meer. Ook de muziek uit zijn koptelefoon brengt hem niet tot rust.

Ik schijn op vreemde dingen af te knappen. Hoe een meisje eet bijvoorbeeld. Eet ze eens iets anders dan ze kent en eet ze ook nog alles op, dan zijn we voor elkaar bestemd. Maar lust ze niets en laat ze steevast haar halve bord staan, dan scheiden onze wegen per direct.

Kunnen we volgend jaar december nog knabbelen op kruidnoten, of moeten we het doen met een blik lang houdbare bonen? Dat hangt een beetje van de euro af. En eerlijk gezegd ben ik even kwijt hoe het daar op dit moment mee is. Een belangrijke vergadering, morgen. Daar schijnt haar lot van af te hangen. Ene Lord Wolfson verwacht niet dat ze er in Brussel uitkomen. Daarom heeft de topman van een Britse kledingketen een prijsvraag uitgeschreven. Als je de oplossing voor de eurocrisis weet, win je 286 duizend euro.

Tussen de druppels is het droog. Ga toch weg! Stomme regen! En dan is de herfst nog maar net begonnen. Ik heb helemaal geen zin in vandaag. Weer door de regen. Kan ik vandaag maar overslaan. Ik meen het. Ken je dat gevoel van ‘er gaat toch niks lukken vandaag.’ Nou? Dan weet je precies hoe ik me nu voel. Laat me met rust trouwens. Kom morgen maar terug.

Heer in de hemel,

U bent zo ontzaggelijk groot. Hoog in de hemelen troont U, genietend van wat U hebt geschapen: het heelal - met al zijn planeten, sterrenstelsels en melkwegen, de aarde - met al zijn diepe zeeën, groene vlaktes en kilometers hoge bergen, en de mens - met al zijn denken, al zijn liefde, haat en al zijn (eigen)wijsheid. Heer wat bent u creatief en machtig. En wat bent U zo niet te omschrijven goed voor mij. Ik kom niets te kort.

Het lijkt wel één of andere besmettelijke ziekte. Bijna iedereen die ik ken is verliefd, of erger: gaat binnenkort trouwen. Ik houd dapper vol dat het vrijgezellenleven ook zo zijn voordelen heeft en dat ik hoe dan ook niet wanhopig opzoek ben naar enig vrouwelijk aandacht.

Waren het de woorden van de oude Aurelius Augustinus of was het het verschrikkelijke nieuwsartikel in mijn Nrc.next? Hoe het ook zij, de kerkvader pleitte ervoor om alleen maar te eten wat je lichaam nodig heeft (veel minder dus dan we eigenlijk eten) en de krant schreef dat kippen een gruwelijke dood sterven voordat ze op je bordje in de saus kunnen dobberen. Allemaal linkse kletskoek natuurlijk, zul je zeggen. Maar kletskoek of niet, deze afgelopen week bij mij binnengekomen prikkels zette mij wél aan het denken.

Ineens herinnerde ik me een liedje van Bassie en Adriaan weer. ‘Het circus is weer in de stad, o jongens wat een pret is dat’. Het leverde een dubbel jeugdsentiment op. Want hoe zou het die clown en die acrobaat vergaan, beiden inmiddels minstens de magische grens van 70 jaar gepasseerd? En dat circus. Jongens, het lijkt wel een eeuwigheid geleden dat ik met een bezweten rug van de spanning keek naar de wilde dieren op het toneel, en dat ik geïntrigeerd keek naar de knappe dames die met hun handen stevig vast aan een touw de hele tent door leken te kunnen vliegen.

De stem van de gids galmde over de Spree, de rivier die Berlijn scheidt. De toeristen in de boot werden gewezen op het stuk muur dat zich nog in deze buurt bevond. Vanuit een luxe strandstoel op het sloeg ik de aandachtig luisterende vakantiegangers gade. De stoel stond op een schip, die via een loopplank verbonden was met het vasteland, het stadsstrand Ost.

Een ingelast ‘pappamomentje.’ Dat moet de reden zijn voor de maaltijd die de man samen met zijn zoontje nuttigt in de ’Bagel Company’, een lunchroom in het stadshart van Berlijn. De man is waarschijnlijk net van zijn werk gekomen. Z’n grijze pak en streepjesblouse heeft hij nog aan. Vijftig moet de man zijn, gok ik. Het jongetje minstens een tiende. Samen hebben ze een bakje salade, een broodje met sesamzaad en een glazen flesje fruitdrank besteld. Veel woorden vallen er niet; de hele ontmoeting lijkt om het eten te draaien.

Het was een vrij lullige vertoning: het gehandicapten autootje was de bocht uit gevlogen en met een klap tegen een met tientallen struikjes omringde boom tot stilstand terecht gekomen. De motorkap stond omhoog, en ook het linker voorlicht had een flinke optater gekregen. Onderweg van mijn huis naar het station was ik het opvallende tafereel tegen gekomen. Inmiddels waren twee agenten bezig poolshoogte te nemen. Ook voor hen was het nog steeds een raadsel hoe je je nou kon verkijken op zo’n simpel bochtje.

Twee ingevallen oogkassen heeft de man, en lang, ongewassen grijs haar. Hier en daar is nog een restje te bekennen van het blonde haar dat de man ooit had. Ze zeggen dat je grijs wordt van piekeren, van je zorgen maken. Deze man moet het bewijs daarvan zijn. Met een gitaarkoffer omgekeerd op zijn rug sloft hij over perron zes. Hij moet de trein naar Roosendaal hebben. Waarom eigenlijk weet de man niet. Een huis heeft hij daar toch niet en familie al helemaal niet. Misschien pakt hij daar wel een trein die nog dieper het zuiden des lands in gaat. Hoe verder van de toekomst, hoe beter.

De kerk van de toekomst zou ik waarschijnlijk niet kunnen vinden. Bestaat de kerk dan niet meer? O jawel hoor, maar de kerk van de toekomst is geen kerk zoals we die nu kennen (toren, orgel, houten banken) maar een bedrijf. De Megakerk NV, compleet met uitgeverij, televisiestudio en winkelcentrum. En de dominee is verworden tot een financieel directeur, of nee: televisiepersonality. Kijk mee.

“Heb je nieuwe kleren aan,” vroeg huisgenoot K. mij, nadat we elkaar door mijn stage acht weken lang niet gezien hadden. “Dit is JP 2.0,” antwoordde ik lachend, doelend op de bruine linnen broek, blauw-witte shirt en grijze Allstars die ik had aangetrokken. Het is zomer (nou ja, dit weekend moet dan hét grote weekend worden) en dat betekent dáág lente/winter kleren, hallo zomerse kleren. Tijd voor een nieuw seizoen, tijd voor iets nieuws!

De foto van de ‘bobbel’ in de grijze boxershort ging de hele wereld over. De ‘gevoelige plaat’ was vastgelegd en op internet gezet door ene meneer Anthony Weiner. Tja, tot vorige week kende ik de man niet. Maar nadat hij voorbij is gekomen in zowat alle kranten en in alle televisieprogramma’s, ben ik erachter dat hij een Democratisch Amerikaans politicus is. Maar ‘so what’? Hij maakte een foto van zijn geslachtsdeel in zijn onderbroek en dat is gewoon een GROVE SCHANDE!!!!! En nu de roddelpersmachine langzaam weer tot rust komt, kan Weiner zich aansluiten bij de andere, publiekelijk gewraakten, Want: o ja, die waren we bijna alweer vergeten: Dominique Strauss-Kahn.

Gevlogen heb ik tot nu toe nog maar twee keer in mijn leven. Beiden vluchten waren kort - de ene vier uur, naar Boekarest en de tweede drie uur, naar Istanbul. Maar de echte drang om zelf mijn vleugels open te willen slaan, kwam eigenlijk pas gisterenmiddag, toen de zon nog volop scheen. Net op het moment dat ik de next op mijn balkon aan het lezen was, kwam er een kleine zwarte kraai aanvliegen. Heel even hadden we oogcontact. Maar dat moment was net genoeg voor een levensveranderende keuze: ik wil ook een vogel worden.

Ineens had ik een helder moment. Na jaren in het ongewisse te zijn geweest, weet ik nu waarom de gelijkenis uit de bijbel over een herder gaat die zoekt naar zijn verloren schaap en niet over een tiener die opzoek is naar een verloren fietssleuteltje. Die laatste kan immers niet zoeken.

Het gebouw was vierkant en sereen wit. Het nieuwe uitvaartcentrum van de gemeentelijke begraafplaats werd gisteren geopend - en ik mocht er voor de lokale krant een stukje aan wijden. Het stuk vakwerk is ‘gewoon’ gebaseerd op de National Gallery van Berlijn en niet op de piramides van Gizeh, het beroemde Pere Lachaise of ons Nederlandse Zorgvliet - waarmee de architect, een man met lang krullend haar en een zandkleurig pak, maar wilde aangeven dat er in de wereld eigenlijk een hele rite bestaat rond sterven en herdenken. Doden begraven onder een driedimensionale driehoek. Bekende doden bij elkaar begraven in de hoofdstad etc.

Misschien gebeurt het zaterdag vroeg in de ochtend. Dan lig ik in mijn bed - uitrustende van een drukke stageweek. En wie weet gebeurt het wel ‘s middags, als ik een boek aan het afrekenen ben in de plaatselijke boekwinkel waar ik werk. Maar het kan natuurlijk ook laat in de avond gebeuren. Dan ben ik op de verjaardag van een goede vriendin en heb ik een lekker biertje in mijn hand. In welke omstandigheid ik mij tijdens de Wederkomst c.q. Dag des Oordeels bevind, weet ik gewoonweg niet.

Twee mensen spoken al een hele tijd door mijn hoofd en ik heb ze er tot nu toe nog niet uitgekregen: de fondsenwervers-op-straat van een bekende goededoelenorganisatie. Gisteren kwam ik ze tegen in een winkelcentrum in het midden des lands. Ik had net het anti-linkse-establishmentboek De Schijnelite van Valsemunters gekocht - een cadeau voor een studiegenoot - en was op weg naar huis. “Heeft u even…?”, hoorde ik een van de twee heren in witte jas roepen.

De dag vóór Dodenherdenking, staan journalisten overal ter wereld stil bij de persvrijheid. In Nederland klontert de pers dan samen in het oude Trouw-gebouw, om er te luisteren naar internationale sprekers en om er met elkaar te debatteren. De conclusie aan het eind van de dag lijkt altijd weer: het is slecht gesteld met de persvrijheid. Natuurlijk vooral in landen ver van ons bed, maar - ondanks dat persvrijheid hier wettelijk is vastgelegd - ook in Nederland.

Wat ik wél en jullie nog niet weten, is hoe het hoofdverhaal van de X[ist] in Christ, die morgen bij jullie op de deurmat valt, eruit ziet. Om een tipje van de sluier te lichten: het verhaal begint met een gedicht dat ik een aantal jaar geleden heb ingezonden voor een lokale 4 en 5 mei gedichtenwedstrijd. Het gedicht had ik in een uurtje op school in elkaar gezet - dus verwacht dat ik derde zou worden, had ik niet.

De warme zonnestralen schieten door het grote vierkante raam, opzoek naar iemand om te ontvoeren. In mij hebben ze het perfecte slachtoffer gevonden. Ik word beetgepakt – niet ruw zoals ik verwachtte, maar heel zachtjes en beheerst. Via het eerste de beste raam in het kantoorpand verdwijn ik richting de buitenlucht. Want dat is wat je met dit weer het beste kunt doen.

Eergisteren stond er een verzekeringsman bij mij voor de deur. Hij bleek een afspraak te hebben, vertelde die. De laatste jingles van ons Staatsjournaal waren verstomd en ik lag net lekker met een boek op de bank. De afspraak had hij gelukkig niet met mij, maar met mijn volgende maand achttien te worden huisgenoot. Kon ik nog even doorlezen.

Een man een man, een woord een woord. Dat is misschien nog wel het meest christelijke aan de Amerikaanse dominee Terry Jones. Hij zou het eerder doen, maar vorige maand besloot Jones de Koran alsnog te verbranden.

Een tijdje geleden was ik een aantal dagen in de Turkse stad Istanbul. Eten kun je daar echt overal. En ook op tal van manieren. Maar grofweg kun je drie soorten manieren onderscheiden. Zo kun je bijvoorbeeld bij een van de alom in de stad aanwezige houten wagentjes terecht voor gepofte kastanjes, gezouten krakelingen of gegrilde maïskolven.

   Ik heb er niet gegeten.

Tijd voor een spelletje met vier personen. Stel je voor dat je jarig bent en dat er drie mensen op deze heugelijke dag taart bij je komen eten. Alleen: je tast in het duister over wie er één voor één langskomen. Maar probeer er door vragen te stellen snel achter te komen wie je eerste gast is, want voor je het weet staat gast nummer twee op de stoep en moet je van twee mensen tegelijk proberen te weten te komen wie ze zijn - of als je het dan nóg niet geraden hebt: drie.

‘Zeg, wat wil je voor je verjaardag hebben?’ Die vraag komt om een of andere onverklaarbare reden bijna altijd op een moment dat je er geen concreet antwoord op hebt. ‘Ik laat je het nog wel weten,’ zeg ik dan maar - om diegene een paar dagen later mede te delen dat ik met een of ander bonnetje ‘reuze’ tevreden bent.

De brievenbus kleppert voordat de nieuwe X[ist] in Christ met een klein plofje op mijn deurmat valt. Ik heb voor het eerst twee artikelen voor het blad geschreven en ben dolbenieuwd hoe het is geworden. Gretig scheur ik het plastic eraf en blader door naar mijn schrijfsels. Daardoor vergeet ik bijna dat er nog wat in het pakketje zit: een blauw reisgidsje.

Het kan je afgelopen weken niet ontgaan zijn: overal in het Midden-Oosten stonden burgers op tegen hun overheid. Van Libië tot Bahrein strijden inwoners voor meer vrijheid en democratie - iets wat hun onderdrukkende dictator, de tientallen jaren die hij aan de macht is, nog nooit gegeven heeft. Demonstreren doen ze vreedzaam - vaak dagen achtereen op een centraal plein, opgeroepen via Twitter. Niets liever dan vrije verkiezingen; dat is wat ze willen. Wat een idealen!

Opmerkelijk verschijnsel: de verkiezingsdebatten voor de Provinciale Statenverkiezingen lijken steeds meer op een aflevering van Popstars. Het werd gisteren weer bevestigd tijdens een uitzending van Pauw & Witteman: VVD’er Ed Nijpels, historicus Maarten van Rossum en columnist Bart Chabot waren er te gast om het verkiezingsdebat van diezelfde avond te analyseren en de debatanten beoordelen op hun woordkeuze en uitstraling. Opiniepeiler Maurice de Hondt was er zelfs even om te laten zien welke politicus volgens zijn onderzoek de winnaar van het debat zou moeten zijn. Net de echte wereld: het draait niet meer echt om de argumenten, maar steeds meer om ‘alles eromheen.’

Op geen van de ‘veertien februaries’ die ik de afgelopen achttien jaar heb meegemaakt, heb ik een Valentijnskaart gekregen. Nu kan ik het nog begrijpen als de rozenwinkelier uitverkocht is, maar dat de postbode verdwaald zou zijn? Hoewel Valentijnsdag toch alleen maar pure commercie is, ga je je op den duur toch afvragen hoeveel Valentijnloze veertien februaries je in je leven nog te gemoed moet zien. Daarom een drietal tips voor iedereen die zich herkent in deze diepe zielenroerselen.

Erg makkelijk voor als je tijdens etenstijd (of op welk ander moment ook) enorme honger hebt en toevallig nét op reis bent met de trein: op bijna ieder station vind je tegenwoordig wel een snackbar. Op Utrecht-Centraal minstens vijf, als ik mij niet vergis. Ik maakte gisteren nog gebruik van een friettent toen ik op Barneveld-Centrum een halfuurtje op de trein moest wachten en onderwijl trek had gekregen in iets hartigs. Verkoper blij (verkoopt ‘ie iets) en ik natuurlijk ook blij (mijn wachttijd was weer iets veraangenaamd).

De mooiste zinnen ontstaan ’s nachts, is mij ooit door een journalistiekdocent toevertrouwd. Overdag bleef haar beeldscherm vaak leeg, maar na twaalven stond ‘ie binnen een paar uur vol met letters, woorden en zinnen – dat moest toen ook wel gebeuren, want de deadline aan de andere kant van de dag was strak.
Ook ik schrijf dit na middernacht.

Voordat je met een Amerikaan in gesprek raakt, zul je eerst moeten uitleggen dat Nederland niet de hoofdstad van Duitsland is, dat niet iedere inwoner heroïneverslaafd is en dat niet iedereen hier klompen draagt. Het vooroordeel dat Nederlanders zuinige en vooral op gratis spulletjes beluste mensen zijn, zul je jammer genoeg wel moeten toegeven – zij het dat jij daarop een uitzondering bent, natuurlijk.

Waar laat je je studentenov-chipkaart als je net bent in- of uitgecheckt? Juist, je parkeert het kaartje even tijdelijk in je jaszak. Daar ben ik gelukkig niet de enige in. Er zitten diepe zakken in mijn jas, dus eruit vallen kan ‘ie natuurlijk nooit, toch?

Wat doe je als je nog maar tien seconden te leven hebt? Misschien een beetje lugubere vraag, maar hij kwam in mij op toen ik vandaag de Next opende. Hierin staat een wazige foto met daarop de voorkant van een sportauto en daarnaast een man met een pistool, recht op de camera van hobbyfotograaf Reynaldo Dagsa gericht. Dagsa koos ervoor om in de laatste tien seconden die hij nog te leven had, de zondige wereld vast te leggen zoals die op dat moment was.

Vanaf de kerk rijdt een streekbus de jongeren in twintig minuten naar Ahoy. In de bus zitten de Nederlandse twintigers Esther, Pauline en Marleen tegenover elkaar. Ze discussiëren over de vraag wat de Taizévieringen zo aantrekkelijk maakt. ‘Er heerst een hele ongedwongen, vrije sfeer.'

Sobere muziek, simpele maaltijden en stilte - vooral heel veel stilte. De erg eenvoudige Taizé jongerenontmoeting in Rotterdam trok deze dagen toch ruim dertigduizend bezoekers vanuit heel Europa. In de voetsporen van de pelgrims opzoek naar het waarom. 'Je komt hier los van je dagelijkse leven.'

Het is een van mijn favoriete programma's als ik mij verveel: Recht in de regio. Als een soort grijze NCRV-verpersoonlijking van Bert van Leeuwen bemiddelt meester Frank Visser in dit programma in juridische conflicten tussen familie, vrienden en buren. Maar vooral tussen die laatste. En altijd als ik kijk, denk ik bij mijzelf: dat die mensen dáár nou zo'n probleem van maken, zeg. Maar stiekem is dat juist de kracht van het programma: lekker gluren naar ruziënde volwassenen.

Een houten bank, een dominee op de kansel en Psalmen op de beamer. Dit weekend kerkte ik ergens anders: in een Gereformeerd-vrijgemaakt kerkje aan een wit gesneeuwd parkje nabij de Edese Veenderweg.



De dominee citeerde die avond de mooie tekst uit de Korintiërs brief dat ‘God zich ten volle openbaart in zwakheid.' Met andere woorden: juist als je niet meer alleen uit een moeilijke gebeurtenis komt, dan komt God met zijn kracht om je te helpen. En toen dacht ik gelijk weer terug aan mijn barre tocht uit London.

Geklapt werd er aan het einde van het Achtuur-journaal. Het was voor de laatste keer dat Gerard Arninkhof de belangrijkste gebeurtenissen van de dag in begrijpelijke taal uitlegde aan de kijker thuis.

Als een formule-1 raceauto in de pitstop tijdens een belangrijke wedstrijd. Zo voelde ik mij gisteren. Gisteren was ik namelijk ziek - niet heel erg, maar een griepje, met bijbehorende verkoudheid, hoofdpijn en vermoeidheid.

Het was toen net als nu heel koud: -10 graden. Kou en sinterklaas: op de een of andere manier hoort het bij elkaar. Ik was nog maar acht en vol verwachting naar de zak vol cadeaus die Sint Nicolaas die gure dinsdagavond voor mijn deur zou zetten - of door de schoorsteen zou gooien.

Niemand had de aanval gisteren van Noord-Korea op een Zuid-Koreaans eiland aan de westkust verwacht, een aanval die een van de hevigste is sinds de wapenstilstand in 1953.