Ik blader door mijn Bijbel. Soms heeft een vers een roze kleur gekregen, omdat de woorden mijn hart raken. Zelfs Prediker heeft kleur! Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik soms negatief ga denken door dit bijbelboek. De schrijver kijkt goed om zich heen. Hij zuigt de bezigheden van mensen als een spons op. Dan komt hij tot de vraag: wat heeft het voor zin om zo te stressen in je leven? Goeie vraag Prediker! 

Het zal niemand ontgaan zijn: de discussies over het lot van een asielzoeker, een jongen van onze leeftijd. Wanhopig proberen hij en zijn ouders zekerheid te krijgen over een verblijfsvergunning. Deze hele kwestie doet veel stof opwaaien en brengt politieke partijen in een lastig parket. Aan de ene kant kan niet iedereen in Nederland toegelaten worden, maar aan de andere kant gaat het wel om mensen die ieder een eigen verhaal hebben en van wie het soms niet duidelijk is in wat voor situatie ze terechtkomen als ze toch terug moeten naar hun “eigen” land. Een veelgehoord geluid is echter dat politici niet kunnen gaan beslissen over elk individueel geval: dan blijven ze bezig…

Heb je het gezien? Elke donderdag wordt het uitgezonden op RTL: Expeditie Robinson. Een programma waarbij 10 mensen op een eiland worden gedropt en daar zichzelf maar moeten zien te redden met visjes vangen en kokosnoten uit een boom halen. Oké, ze krijgen wel een potje rijst mee, maar ze moeten wel zelf een hutje bouwen en slakjes zoeken op de rotsen. Het zou geen tv zijn als er niet een beetje mee gesjoemeld werd, maar het gaat natuurlijk om het idee: hoeveel heeft een mens nodig om te kunnen overleven? Wie houdt dat vol?

Lezen: 1 Thessalonicenzen 5 : 17

Die Paulus is ook een mooie. Lekker, zo'n antwoord: dankt onder alles. Beetje altijd blijven danken als alles mee zit, hallo? Hoe serieus ga ik dat nemen? Nou ja, als het aan Paulus ligt heel erg serieus. Want danken is niet iets van het evangelische happy clappy sfeertje maar danken is iets heel Bijbels. Het Oude Testament staat namelijk bol van de voorbeelden. Dus nee, niet voor niks is het een hot item . 

Dank u Here Jezus

Dank U voor deze nieuwe morgen lalala, je kent het Opwekking nummer misschien wel. Of danken voor het eten als je gegeten hebt, danken wanneer het goed gaat, danken wanneer je veilig bent of gezond als je in je omgeving met onveiligheid of ziekte wordt geconfronteerd. Danken is niet vaak in, klagen is hip en zeuren doen we maar al te graag. En is het ook niet een beetje tegenstrijdig om te gaan bedanken als er niet veel is om vrolijk van te worden? Eh God? Bent U wel bereikbaar?

Hij bekeek het bord en draaide het een kwartslag. Zijn collega had dezelfde keurende blik en stopte ondertussen een worteltje in z’n mond. ‘Konijnenvoer’ concludeerde hij. Ze namen allebei een slok van hun glas water en krabbelden een cijfer op een blocnote. 

Met een kopje thee en een genietende blik bekijk ik het televisieprogramma. Het blijft bijzonder om te zien hoe de amateurkoks hun medekandidaten - die jarenlange werkervaring hebben - uit het spel koken. 

Daar sta je dan. Je hebt een publiek voorgeschoteld gekregen, of eigenlijk is het meer zo dat het publiek jou voorgeschoteld heeft gekregen. Het gekke is dat zij jou wel kunnen zien, maar jij hen niet. Je kunt ze ook niet horen en niet ruiken; je realiseert je dat je dus eigenlijk niet weet of je wel een publiek hebt. Als part-time optimist kies je ervoor om toch maar je verhaal af te steken en er vanuit te gaan dat er wel iemand de moeite heeft genomen om je verhaal te komen aanhoren, al is het maar een goede buur of een verre vriend.

Het zou maar een opmerking kunnen zijn van iemand die verslaafd is aan roken. ‘Vandaag begin ik echt!’ Ja, met stoppen te roken. Geen slecht idee, maar vaak ontzettend moeilijk vol te houden. Afgezien van het feit dat roken een verslaving is, is het opsteken van een sigaretje vaak ook een gewoonte. Het verschil zit ‘m in het feit dat een verslaving voornamelijk lichamelijk is: je lichaam kan niet zonder de nicotine. Een gewoonte zit echter in je hoofd. En ook dat is moeilijk te veranderen.

Weg met de zomer! roept mijn moeder als we samen twee kartonnen dozen doorspitten. Vol winterkleren. Want ja, ik ben maar een arme student dus echt up to date winkelen is er niet bij (al zou ik het wel willen). We pakken uit, houden stukken omhoog. Ik trek gekke gezichten bij een gebreid (maar warm) bruin vest. 'Deze hou ik', zeg ik, 'lekker warm voor als die strenge winter er wel komt'. Een groen jurkje, een sjaal, massa's bruin en rood (want ik kies de kleuren die het beste bij mijn haren passen) en een jurkje die ik maar kocht omdat ik geen nee durfde te zeggen tegen de verkoopster. Negentig euro, scoort hoog voor mijn meest duurste- aankoop-ever-top 3. 

Kunnen we volgend jaar december nog knabbelen op kruidnoten, of moeten we het doen met een blik lang houdbare bonen? Dat hangt een beetje van de euro af. En eerlijk gezegd ben ik even kwijt hoe het daar op dit moment mee is. Een belangrijke vergadering, morgen. Daar schijnt haar lot van af te hangen. Ene Lord Wolfson verwacht niet dat ze er in Brussel uitkomen. Daarom heeft de topman van een Britse kledingketen een prijsvraag uitgeschreven. Als je de oplossing voor de eurocrisis weet, win je 286 duizend euro.

Bam! De celdeur slaat achter je dicht. Je struikelt een klein vertrek binnen, nog net kan je het bed ontwijken. Veel meer staat er trouwens ook niet. De schaarse meubelstukken vrolijken het kamertje niet echt op. Je draait je om en rammelt flink aan de deurklink. Nee, dicht. Nog eens probeer je de deur open te draaien. Maar nee, hij zit potdicht. Dus dit is gevangen zijn. Alleen, eenzaam in een cel. Het kleine raam is het enige, schamele contact met de buitenwereld.