Van uitstel komt afstel! Mijn lerares Geschiedenis benadrukte dit keer op keer als het tijd was om te leren voor een schriftelijke overhoring of andere toets. En wij – de klas – wisten allemaal hoeveel waarheid die woorden wel niet bevatten. Want wie heeft er nu zin om met zijn neus in de boeken te zitten als je ook buiten kunt spelen, televisie kunt kijken of kunt gaan shoppen. Precies, niemand.

'Het is uit', zei ik.

Ik maakte het gewoon uit. Hij staarde me aan. Lege blik, lippen stijf op elkaar. "OK," zei hij, "als dat is wat je wilt dan respecteer ik dat". Huh, dacht ik, wat zegt hij nou? 'Dan respecteert hij dat?' Ik liep van hem weg, ging bij hem vandaan en hij deed niets? Hij kwam me niet achterna? Hij werd niet boos? Of begon te schelden? Of hield me tegen? Huh?

Hij knikte me toe. 'Is er verder nog iets wat je wilt zeggen?' Nou nee. Niet echt. Behalve dan dat ik het een enorm stomme situatie vond, en zo voelde ik me ook. Stom. Ontzettend stom. Ik voelde me de verliezer terwijl dat eigenlijk andersom had moeten zijn. Het liefste rende ik zijn armen in en liet ik me knuffelen, maar schaamte hield me tegen. Nee, ik had het uitgemaakt omdat ik het te druk had. Teveel mensen, te veel andere afspraken, teveel verplichtingen. En hij paste daar niet in. Zo simpel lag het. Ik wist niet meer hoe ik het moest combineren. De enige dag in de week waarop ik een beetje tijd was, was zondag. Als ik niet wilde uitslapen. Hij stond elke zondagochtend ergens te preken, te zingen, te aanbidden of was zogenaamd weer goed bezig. En dan zagen we elkaar twee, drie ogenblikken en dan was het altijd nog met anderen erbij ook. Weet je wel, dat je dan eindelijk eens tijd voor elkaar wilt maar nee, dan komt die, die die en die er weer bij. Hij was echt altijd zo *** druk! En ik had wel betere dingen te doen, ik had ook nog een leven!

Een ingelast ‘pappamomentje.’ Dat moet de reden zijn voor de maaltijd die de man samen met zijn zoontje nuttigt in de ’Bagel Company’, een lunchroom in het stadshart van Berlijn. De man is waarschijnlijk net van zijn werk gekomen. Z’n grijze pak en streepjesblouse heeft hij nog aan. Vijftig moet de man zijn, gok ik. Het jongetje minstens een tiende. Samen hebben ze een bakje salade, een broodje met sesamzaad en een glazen flesje fruitdrank besteld. Veel woorden vallen er niet; de hele ontmoeting lijkt om het eten te draaien.

Als echte student zit ik al een jaartje of twee op kamers. Elk jaar staat die kamer een week of acht leeg, als ik in de zomer bij mijn ouders ben. Na die acht weken ga ik een dagje naar mijn kamer toe om weer orde op zaken te stellen voor het komende jaar. Zo ook na deze vakantie. Gisteren heb ik mijn ouders lief aangekeken, de auto meegenomen en me naar het zuiden gespoed voor een fikse schoonmaakbeurt. Want ook dat hoort erbij.

Ik weet niet hoe chaotisch jij bent maar ik probeer het aardig onder controle te houden. Een van mijn meest vervelende tikken is dat ik

overal op tijd wil zijn. Het liefste nog een 15 minuten te vroeg want beter dat dan 15 minuten te laat. Stipt op tijd, dat is Stella. En ben ik dat niet dan mag je er rustig vanuit gaan dat er iets aan de hand is. Maar goed, mijn bureau ligt dan ook vol met briefjes. Notities noemen we die, en die schrijf ik als ik op sta, als ik wakker lig en als ik naar bed ga. Zie je, ik ben echt niet chaotisch. Ik wil gewoon niets vergeten. 

En dan pas kan ik met een gerust hart gaan slapen.

Langzaam maar zeker ben ik het bloggen aan het afsluiten. Het is tijd dat andere mensen hun visie delen, tijd dat we weer leren van andere christenen en hun kijk op de wereld. Maar.. denk niet dat je te makkelijk van mij af komt, want afsluiten doe ik wel lekker (puh!) in drievoud! 

Drievoudig klinkt wel redelijk volmaakt, was mijn gedachte. Misschien dat ik er nog mensen blij mee maak, iets wat altijd mooi meegenomen is. Eén ding wat zeker is, is dat ik er in ieder geval minder ophef mee maak dan een afsluiting in 666 delen, nietwaar?

Het was een vrij lullige vertoning: het gehandicapten autootje was de bocht uit gevlogen en met een klap tegen een met tientallen struikjes omringde boom tot stilstand terecht gekomen. De motorkap stond omhoog, en ook het linker voorlicht had een flinke optater gekregen. Onderweg van mijn huis naar het station was ik het opvallende tafereel tegen gekomen. Inmiddels waren twee agenten bezig poolshoogte te nemen. Ook voor hen was het nog steeds een raadsel hoe je je nou kon verkijken op zo’n simpel bochtje.

Net had ik zo’n ongelooflijke zin in een ijsje. Gauw even naar de vriezer gelopen en een kleine magnum gepakt: heerlijk, met dubbele karamel! Niet dat ik honger had, dat zeker niet. Met drie volledige maaltijden, goed uitgebalanceerd qua voedingsstoffen, kom ik normaal gezien de dag wel door. En de gedachte dat we met z’n allen eigenlijk heel onnatuurlijk bezig zijn, komt maar zelden meer bij me naar boven.

“Waar komt al het kwaad vandaan, kan dat in Uw wil bestaan?” Je kent het misschien wel, tekst uit een mooi nummer van Sela. Het is een vraag die veel mensen bezighoudt. Ook christenen.
Nu wil ik niet pretenderen dat ik de waarheid in pacht heb, maar ik begrijp het niet dat er christenen zijn die die vraag durven te stellen.

Het is weer over. Wat hebben we gesmuld, het toetje van de zomer: Xnoizz Flevo Festival. Voor mij blijft het magisch, ik heb Jezus er leren kennen. Niet als in dat ik mijn keus voor Jezus daar heb gemaakt, wel als in dat ik daar mijn relatie met God handen en voeten begon te geven. Ik had Jezus leren kennen als een statig Persoon, ver van me af, in de kerk waar ik ben opgegroeid. Het doet er niet veel aan toe om te vermelden welke kerk. Maar echt kennen? Nee, Jezus was een vreemde voor me. Op Flevo leerde ik Hem kennen als een vriend. En zo bleef dat, vanaf dat moment dat ik Jezus tegenkwam op het festival was ik vervuld van vreugde, had ik zo'n zin om Hem te dienen.